Dag 6 - 8: Arequipa - Colca canyon

Bij onze aankomst in Arequipa sloeg het noodlot toe : een flesje water liep uit in mijn rugzak en ik vond mijn fototoestel terug in een plas water, een verdrinkingsdood tot gevolg. Op zoek naar een oplossing voor deze catastrofe gingen we de volgende dag op pad. De eerste elektronica winkels maakten het al snel duidelijk dat we geen waardige vervanging zouden vinden. De toestellen kosten omgerekend nooit meer dan 50 euro en waren duidelijk speciaal voor zuid-Amerika op de markt gebracht. Stijn had nog een oud toestelletje mee, dat wellicht even mooie beelden zou maken. Wel hadden we op internet gelezen dat er een digitale camera technicus zou zijn in Arequipa die al van enkele toeristen succesvol hun toestel had gemaakt. Na een beetje rondvragen, vonden we de man in een smal steegje in iets dat leek op een ticketverkooploket. We legden hem het probleem uit en ook dat we de volgende dag alweer vertrokken. Het water vormde volgens hem geen probleem, hij zou hem maken. Hoeveel dat kostte? 80 soles ofwel 20 euro. We besloten het er maar op te wagen, in Europa zou hij toch voor de vuilbak zijn en wie weet kon hij hem wel echt maken. Om 5 uur mochten we hem weer oppikken.

Vervolgens trokken we naar het Santa Catalina klooster. Dit klooster huisde destijds de dochters van de rijken en cellen waren dan ook eerder kleine appartementjes met een tuin, een keuken en een kleine ruimte voor de meid. De structuur deed me eerder denken aan dat van een begijnhof met straatjes en allemaal huisjes. De muren van de straten waren geschilderd in rood en blauw en overal waren bloemen aanwezig. Even was ik wel in shock toen ik zag hoe de Peruaanse toeristen de tentoongestelde voorwerpen (een stenen pot) gebruikten om het leven destijds uit te beelden op hun foto.

Toen we ’s middags in het hotel aan het eten waren, begon het te regenen. Het regenseizoen was duidelijk aanwezig. Het regende zo hard dat we besloten in het hotel te blijven. Tegen 5 uur regende het al iets minder en trokken we naar onze technicus. Toen ik daar aankwam, lag mijn fototoestel in wel 101 stukken op zijn tafeltje. Wat vanochtend nog een (niet werkend) toestel was, lag nu verspreid in onderdelen. Dat zag er niet goed uit. De man lachtte toen hij mijn gezicht zag en vroeg of we om 7 konden terugkomen. 2 uur later zat hij op ons te wachten en jawel, mijn fototoestel werkte weer. Op het eerste zicht hebben de foto’s niet aan kwaliteit verloren. Ongelofelijk!


Toen we na ons avondmaal terug naar het hotel wouden wandelen was het aan het regenen. Het regende hard, maar het ging wel, tot wel een beetje verder enkele hellende straten passeerden. Deze waren omgetoverd tot rivieren. Er is namelijk geen goot of riolering aanwezig. Eerst probeerden we nog de smalste stukken water over te steken, maar enkele straten verder waren mijn schoenen zo nat dat het helemaal niet meer uitmaakte. Het water stroomde snel en tot de enkels diep over de straten. In het hotel hadden ze gelukkig krantenpapier voor ons om ze te laten drogen.

Ook onze was kwam niet op het verwachtte uur opdagen: deze was namelijk naar de andere kant van de stad gebracht en door het regenweer was de brug over de rivier gesloten. De volgende ochtend zouden ze kunnen komen.


De volgende ochtend vertrokken we naar de Colca Canyon. De 3de diepste canyon ter wereld. Op de bus: wij 2 en de gids. Onderweg stopten we even zodat we drinken en coca-producten konden kopen: de 2 middeltjes tegen hoogteziekte, want we gingen tot 4900 meter vandaag. De coca snoepjes waren best wel lekker, de cocakoekjes afschuwelijk en na het drinken van 1 slok cocathee ben ik zelfs nog niet aan mijn cocabladeren begonnen. De tocht was erg mooi. Onderweg zagen we 3 verschillende soorten lama’s en ook de landschappen waren indrukwekkend. Vele vrouwen dragen hier ook traditionele kledij en kleuren zo het straatbeeld. Moge de foto’s spreken.

Vandaag mochten we met een plaatselijke familie mee op tocht. We zouden doen wat zij deden, maar gezien het al van gisteren namiddag non-stop aan het regenen was, was dat dus niet al te veel. In mijn beste spaans probeerde in contact te leggen. We zagen hun huis, dat tot onze verbazing vrij waterdicht was en hun stal met guinese biggetjes. We aten kippensoep met de familie en ik werd met de nodige kleren omgetoverd tot een vrouw in de traditionele klederdracht.
Uiteindelijk stopte het met regenen en gingen we de koeien melken. We gingen per paard, want het was te ver wandelen. Dit betekende: wij gingen te paard, terwijl de vrouw, haar man en zoon te voet gingen. Dat is weer duidelijk wat zij over toeristen denken. Maar door de regen stonden sommige wegen onder water en was het wel iets comfortabeler te paard. Daarna werden de koeien 1 voor 1 gemolken. Een heel karwij. Ze hadden er “maar” 3 en ook 3 kalfjes. Deze laatsten mochten eerst even drinken en moesten daarna wachten tot de koei gemolken was om het laatste beetje te kunnen drinken. Uiteindelijk had men ongeveer 30 liter melk. Deze werd in bidonnen tot aan de hoofdweg gedragen, waar een auto ze zou komen oppikken. Het was een fijne dag!


Inne