Dag 4 + 5: Nazca - Arequipa

Gisteren bezochten we het chauchilla kerkhof. Het is een vindplaats van graven afstammend uit het pre-inca tijdperk. Deze is gelegen in een groot dor landschap tussen de bergen en er stond een enorme wild die door de gids benaamd werd als "the mild wind". In het pre-inca tijdperk mummificeerde men alle lijken, zowel rijk als arm. Er waren er enkelen goed bewaard. Ze zitten in met stenen omrande kuilen en hebben steeds eten en gebruiksvoorwerpen bij zich. Sommigen hadden haar van wel 2 meter lang, want het was gebruikelijk dat belangrijke mensen hun haar lieten groeien. Ook zaten ze allemaal met opgetrokken knieën en armen. Velen waren eveneens onthoofd, wat een teken is dat ze omgekomen zijn in de strijd.
We bezochten ook nog een zogenaamde pottenbakkerij en een goudmaker, maar in werkelijkheid waren het kleine tentoonstellingen van hoe goud en potten gemaakt worden met een iets grotere souvenirshop. Blijkbaar zit er nog goud in de bergen en haalt men daarvoor de grondstoffen in zakken van 60 kg manueel naar beneden. Uit deze zak van 60 kg stenen, kan men dan enkele grammen goud winnen. Het leek me een beetje slavenarbeid.


's Avonds namen we de bus naar Arequipa. Vandaag was de bus wel op tijd. We hadden deze keer 'slaapstoelen'. Iets bredere, extra comfortabele stoelen, die extra ver naar achter konden. Dat beloofde, want slapen is hier echt een hel. 24/24 wordt hier namelijk getoeterd, geschreeuwd en met scheurende banden door de straten gereden. Op de meest nachtelijke uren valt het soms nog wel mee, maar dan zijn blaffende honden of kwetterende vogels steeds van de partij om de decibels hoog te houden. Soms geef ik het slapen gewoon op, omdat er te veel lawaai is. Bijgevolg ben ik hier niet echt uitgeslapen. Maar goed, slapen in de bus zou dan wel lukken en dat was ook zo. Eerst moesten we nog wel het filmpje met de "belangrijke" boodschap kijken en kregen we nog een snack onder onze neus geduwd. Daarna dimden de lichten en ging Inne naar dromenland. Tegen een uur of 2 stonden we plots stil. Ik besteedde er niet zo veel aandacht aan met de gedachten 'tanken' ofzo, maar na een tijdje duurde het toch wel erg lang. Blijkbaar was er een blokkade waardoor we niet verder konden en we zouden wachten. Ik had in de gids wel gelezen dat er soms blokkades werden opgetrokken als protestactie, dus het verbaasde me niet zo veel. Alleen vroeg ik me wel af hoe lang dit ging duren: de motor stond af en het was snik heet in de bus en we mochten niet buiten omwille van veiligheidsredenen. Toch een beetje ongerust, ging slapen moeizaam. Tegen de ochtend mochten we dan toch naar buiten. We stonden op de flank van een berg grenzend aan een vallei. Voor ons en achter ons stonden auto's zo ver we konden kijken. De meesten waren net zoals wij autobussen met mensen. In de verte zagen we een hele hoop mensen staan. Het protest? Neen, blijkbaar was dit een blokkade van natuurlijke aard. De weg kruiste beneden in het dal een rivierbedding. Deze staat doorgaans droog en er is dus geen brug aanwezig. Maar vandaag was dat dus anders: er had zich een brede en woeste rivier gevormd, waar men niet door kon rijden. Blijkbaar had het in de bergen hard geregend. Het was me in Nazca ook al opgevallen dat er mensen naar de droge bedding stonden te staren toen we aankwamen. De volgende ochtend werden we er door de gids op attent gemaakt hoe zeldzaam dit wel niet was. Maar hier stroomde nu toch wel echt veel water. We zouden wachten tot het peil gezakt was en dan verder rijden. Tegen de middag zei men. Ik geloofde er niet zo in en ook toen ik 2 uur later terug ging kijken, was het peil amper gezakt. Ondertussen was het bloed heet geworden in de zon, hoewel het nog maar 9 uur 's ochtends was. Wij hadden gelukkig nog redelijk wat eten en drinken in onze rugzak zitten en nog wat meer in het bagageruim voor mocht het nodig zijn. Een man bood mij geld voor mijn flesje water. Een vrachtwagen die ook in de blokkade terecht gekomen was vervoerde dozen vol kuikentjes en dozen met vruchten. Een vrouw begon deze bakken vruchten uit te laden en ze te verkopen aan de omstaanders. Aan de rivier stonden enkele huizen en binnen de kortste keren verkochten die borden rijst met kip. Ook kwamen er auto's aangereden met drinken, dat eveneens verkocht werd. Wij kochten nog een extra flesje water op de bus voor de zekerheid en zette ons daarna in de schaduw achter de bus. Een beetje later hoorden we geroep van beneden aan de rivier: er bleek een gele camion en een geel graafmachine gearriveerd te zijn. Later zag ik dat ze blijkbaar stenen uit de omgeving waren gaan halen en deze in de rivierbedding gedumpt hadden. De mensen begonnen terug naar boven te wandelen, alsof een spoedig vertrek aangekondigd was. Ook de steward van de bus vroeg ons om terug plaats te nemen op de bus. Na 8 uur stilstaan, konden we dan eindelijk vertrekken. Uiteindelijk waren we langer onderweg van Nazca naar Arequipa dan we van Brussel naar Lima waren geweest. Het voordeel was dat we nu overdag de landschappen konden bewonderen. Langs de Pan-Americana waren er nog enkele indrukwekkende stukken bij: een rotsachtig landschap dat uitsteekt over de woeste oceaan. Verder is het landschap nogal bedroevend: droogte, stenen, droogte en nog meer stenen. Ik begin te snappen waarom maar een heel kleine oppervlakte van Peru bewoonbaar is.

In Arequipa aangekomen konden we nog net een kleine avondwandeling doen. Het zag er alvast veel belovend uit.

Inne