Dag 29 + 30-31 + 32: Shanghai + Wuxi + Beijing (28/07/09-31/07/09)

Mijn laatste dagje in Shanghai ging ik benutten met shoppen. Na mijn ervaring van de vorige dag, besloot ik dat het kleedjes zouden worden. Ik trok te voet van winkelstraat naar winkelstraat en de buit waren een galakleedje en een gewoon erg chique kleedje. En natuurlijk weer een hele hoop ervaringen. Zo kopen de boutiques samen kleren aan. En vind je in de aangrenzende winkeltjes vaak identiek dezelfde kleren. Als ze je maat niet hebben, gaan ze gewoon vragen bij de buren. Eigenlijk werkt dat systeem bij alles zo. De winkeltjes groeperen zich ook per thema. Af en toe kwam ik wel eens een duurdere winkel tegen, waar de kleren boven de 1000Y schoten. Verder liepen de straten ook vol met mensen die ons steeds "bags and watches" aanboden op een kaartje. Fake stuff dus. Maar ik was wel eens benieuwd naar die fake winkel. Niet om iets te kopen, maar wel om het eens te zien. Deze mensen afwimpelen is trouwens geen simpele zaak. Ze denken uit ons westerlingen veel geld te kunnen slaan, dus houden nogal aan. Een beetje gek, want waarom zou ik veel geld betalen voor een tas waarvan ik weet dat hij fake is? Toen ik uit interesse eens keek op het kaartje (dat had ik tot nu toe niet gedaan om er snel vanaf te zijn), had ik er een aan mijn been. Hij volgde me overal. Als ik een winkel in ging, bleef hij braaf buiten staan wachten. Als ik in de tegengestelde richting liep als waar hij wees dat de winkel was, kwam hij ook mee. Het strafste was dat ik over de middag ging eten in een winkelcentrum en toen ik daar ruim een half uur later weer buiten kwam, stond hij daar nog steeds. De winkel lag achterin gelegen in een steeg. Chinezen weten deze duidelijk te vinden, zonder een man met een kaartje die hen daar naartoe brengt. Een trap omhoog en achter een deur was een winkel met allerhande fake tassen van zogenaamde "grote" merken. Tassen, zonnebrillen en horloges, zoals die ook in de Europese toeristische oorden verkocht worden door venters op straat. Duidelijk is, dat het verkopen van dergelijke spullen, hier behoorlijk illegaal is. Later die dag sprak nog een andere kerel me hierover aan. Gezien het assortiment ruimer was deze keer ging ik nog eens mee. Deze keer bracht de betreffende man me naar een winkeltje dat chinese kleedjes verkocht. De deur naar de zogenaamde opslagruimte werd voor me geopend. Hierachter ging een volledige tweede winkel schuil met dezelfde tassen, horloges en zonnebrillen als daarvoor en ook een assortiment illegale dvd's en andere illegale elektronica, zoals iPods. Allemaal namaak, maar voor mij is het verschil niet te zien. Nuja, als het zo verstopt zit, is er ook geen twijfel aan dat het niet koosjer is. Ik zou ook niet weten waarom je namaak zou kopen. Ik ben zelf al geen merk freak en voor de kwaliteit moet je het zeker niet doen, want er bestaat geen twijfel over dat deze waarschijnlijk erg ver zoek is. Want dat het het fake is, daar winden ze geen doekjes om met deze manier van handelen. Ik hou het liever bij de goedkope, maar echte chinese stuff. Kleedjes dus!


's Avonds namen we de sneltrein naar Wuxi. We vergissen ons nog steeds in de afstanden met de metro in de grote stad. Daardoor kwam het dat we maar net op tijd waren. Je mag maar tot 5 minuten voor de trein vertrekt op het perron, daarna wordt niemand meer toegelaten. Wij waren 10 minuten op voorhand. We konden dus gewoon doorlopen naar het perron. Aangekomen in de juiste wagon (gezien we aan de late kant waren, had al bijna iedereen zijn plek ingenomen), bleek mijn plek bezet. Iets wat me niet verbaasde, want buiten werden er tal van fake tickets verkocht door mensen in de metrogang (daar hoef je dus geen tekeningetje bij te maken). Het waren 2 kindjes en die hielden zich van den domme natuurlijk. Gelukkig kwam er nog een man die ook een dubbel ticket had en werd er wat van plaatsen verwisseld, terwijl ik hen met een streng westers gezicht naar het gangpad verwees. De chinese sneltrein is een soort van TGV (of althans dat denk ik), die zich vlot door het landschap beweegt. Vooraan in de trein staat de snelheid die de trein haalt aangegeven. Deze ging op de piekmomenten tot 220 km/h, maar als je niet naar buiten keek, had je amper het gevoel dat je bewoog. Echt zot. Geen gevoel met de sporen meer, maar een zalig zoeven over de vlakte. De treinen zijn trouwens ingericht met enerzijds 2 en anderzijds 3 stoelen naast het gangpad. Rijen, allen met de hoofden in 1 richting, de richting van de televisie. Vooraan werd namelijk aan weerszijde van het infobord een film gespeeld. Zonder geluid echter. Chinezen hebben overal schermen, toch hier in de grote steden. Het is alsof ze niet verder konden. De stoelen waren trouwens zalig, desondanks we gewoon in de economic class zaten: Voldoende ruimte, ook voor de benen en een tafeltje dat je kan uitklappen. De trein is een beetje duurder, maar met zijn 40 Y voor bijna 200 km, is dat nog steeds niets in vergelijking met de Belgische treinen. En met een echt ticketje heb je gegarandeerd zitplaats. De kindjes belandde trouwens aan de andere kant. Hun mama stond recht aan hun zijde. Soms treiterde het jongste meisje haar zusje. Hierop werd haar een flinke tik verkocht door haar moeder. Dit zonder blikken of blozen in een volle trein. Dat zegt genoeg over de Chinese opvoeding. En deze trein is zeker geen arme mensen plaatsje.

In Wuxi woont en werkt de broer van Rick. We gingen 2 nachtjes op zijn appartement logeren. De westerse luxe lonkte ons alvast even te gemoed: stokbrood, kaas (!!!! hier echt niet gezien behalve soms eens smeerkaasjes), chocolade, ... Mensen die hier voor een poos wonen, klampen zich blijkbaar toch wat vast aan de dingen die ze kennen uit het westen en doen hun best om aan de nodige producten te geraken. Vaak gaat dat via stocks die voor dit soort mensen worden ingevoerd. Ook ander producten zoals zeep, waspoeder, tandpasta, ... blijken toch bij voorkeur westers te zijn. In Wuxi schijnen al bij al niet zo veel expats te zijn, waardoor het moeilijker is om aan deze producten te geraken. In Shanghai zou dit netwerk blijkbaar beter zijn.
s Avonds keken we nog een film en gingen daarna bedwaarts.


De volgende ochtend werd gevuld met wat internetten terwijl de anderen weer film keken. Hier wordt ook nog steeds 2 keer per dag brood gegeten. In de namiddag gingen we een beetje rondwandelen in Wuxi. Wuxi is een mini Shanghai. Ook overal torens met daartussen laagbouw. Het is kleiner dan Shanghai, maar de hoge torens met hun originele vormen en hun fancy toppen, deden me meteen weer aan Shanghai denken. De stad zag er ook volledig nieuw uit, alsof hij de afgelopen 10 jaar uit de grond gestampt is. Dit kon Kevin (de broer van Rick) me bevestigen. Later kwamen we wel even in het oude deel. Dit was meteen een heel andere sfeer. Maar de oppervlakte was niets, ten opzichte van de nieuwe stad. Wuxi zelf telt 6 miljoen inwoners, wat op zich niet niks is. Terwijl je je een immense stad voorstelt, moet je beseffen dat de gemiddelde chinees hier in de lucht woont. We gingen ook naar de dierenmarkt. Gaia zou het moeten zien: beesten worden hier echt met onmogelijk veel in 1 kooi gezet. Om een of andere reden, zijn chinezen trouwens dol op vogels. Ze zijn dan ook vaak te zien in hostels, net zoals katten en honden trouwens. Maar al bij al, hoe dol ze er ook op zijn en hoe klein ook, gedragen chinezen zich best wel krampachtig tegenover hun dierenvrienden. Blijkbaar weer iets nieuws dat ze uit het westen willen overnemen. Ze hebben duidelijk nog wat oefening nodig. Ook gingen we naar de plaatselijke markt voor etenswaren. Deze was hier heel wat anders dan die op andere plaatsen. Eten werd hier niet op de grond gelegd, maar op de daarvoor voorziene toonbanken. Ook dragen alle verkoopsters hier hetzelfde uniform. Geen geslaap, geen gekaart, maar wel chinezen die je aanspreken om hun waren te verkopen. De moderne stad...


's Avonds gingen we streetfood eten. Dit betekent eigenlijk de restaurants voor de plaatselijke armere bevolking. 8 Y voor een plat, 2 Y voor een drankje. Heel erg goedkoop dus. Een smakeloos ingerichte eetzaal die betegeld is en er best wel groezelig uitziet, maar behoorlijk lekker eten. Aan de verhalen die hij vertelt, hoor je dat Kevin zijn voorkeur nog wel steeds naar westers eten gaat. Soms komt hij hier wel eten halen, maar dat is blijkbaar eerder een uitzondering. Westers eten is helaas vrij duur hier en viel dus buiten ons budget.

De rest begon duidelijk naar huis te verlangen, maar ik wou graag van mijn laatste dagen nog echt iets maken. Niet dat ik niet blij zou zijn als ik weer thuis was, maar het was ook niet dat ik er onmogelijk naar verlangde en in een soort van stase terechtgekomen was richting het einde. Daarom besloot ik nog een daguitstapje te maken naar Suzhou. Deze plaats is gekend om zijn prachtige tuinen en is per trein maar 20 minuten verwijderd van Wuxi. Nele en Rick wouden gewoon thuis blijven en Anouck sukkelt een beetje met haar voet en besloot deze nog wat te sparen, dus bleef ook thuis. Daarom ging ik die ochtend dapper alleen op pad. Alleen door China. Ik had al wel alleen rondgelopen, maar zo echt treinen nemen en naar een andere stad gaan was toch iets anders. Ik had gehoord dat het ging onweren die dag. Beneden aangekomen bleek het te regen. Best wel behoorlijk, dus trok ik mijn regenjas aan. Later zou ik wel paraplu verkopers tegenkomen en me er dan toch maar een aanschaffen. Het begon harder te regenen en de paraplu verkopers hadden duidelijk besloten dat het te slecht weer was vandaag om op straat te komen. Nog een beetje later en nog hardere regen, stond ik tot aan mijn enkels in het water. Misschien toch niet zo een geweldige dag om parken te gaan bezoeken. Ter hoogte van de Carrefour aangekomen (deze duikt hier wel eens op in de grote steden), besloot ik het plan te droppen en alvast eten te gaan kopen voor de volgende ochtend op de trein (zodat we niet meer door de regen moesten om dat te gaan halen) en een paraplu. Aan de Carrefour was een heel shoppingcenter verbonden en gezien ik uiteindelijk droger en warmer de Carrefour weer uitkwam dan ik deze binnen gegaan was en het buiten nog hevig plenste, besloot ik eens gebruik te maken van de Chinese solden. De HM vertelde me dat Chinese smaak toch nog wat van de onze verschilde. Enerzijds was hij bedenkelijk leeg naar onze normen, waren de prijzen hetzelfde en waren er wel degelijk deftige kleren in het soldenrek. Zo zag ik een kleedje hangen dat ik zelf in België onlangs nog 40 euro betaalde, dat hier blijkbaar niemand wilde en dan maar voor 100 Y van de hand gedaan werd. De initiële prijzen zijn hier trouwens hetzelfde. In de echte Chinese winkels deed ik wat koopjes: een kleedje, afgewerkt met pareltjes enzo voor 80 Y, een leren handtas voor amper 115 Y en dan nog onderbroeken voor 9 Y per stuk. Toen besloot ik de shop manie maar te stoppen en te denken aan de plek die nog over was in mijn rugzak. Ondertussen was het droog en keerde ik terug naar het appartement van Kevin. Anouck en ik besloten dat we nog wel eens streetfood wouden als middag eten. Deze keer zonder onze tolk Kevin, koos ik blijkbaar iets erg pikant. Met moeite kreeg ik een half bord op... Het is echt niet te eten. We spendeerden de dag verder met chillen en het nieuws van de afgelopen 5 weken te lezen.

s Avonds werden we getrakteerd op pizza's. Ik moet zeggen dat het er op leek, maar een italiaan zich er echt wel dood voor zou schamen. Ik vond het wel lekker. Daarna namen we de trein richting Beijing richting onze vlucht. Deze keer een T-trein. Dat zegt jullie natuurlijk weinig, maar je hebt hier verschillende niveau's van treinen. Die met gewone cijfertjes hebben geen airco. Zo hebben we er 2 genomen, maar dat was wel wat afzien. Dan heb je de K-treinen, die wel airco hebben en iets sneller zijn. De T-trein deed me echter denken aan de sneltrein van enkele dagen ervoor. De trein was smooth en ik kon uren aan een stuk slapen. Ook hier moest je soms naar buiten kijken om te zien of de trein wel aan het rijden was. Zalig zo een T-trein en nog een pak sneller ook. 6 nachttreinen in 5 weken is niet slecht he.

Tegen de middag kwamen we aan in Beijing. Een hoop praktisch geregel: eten voor op de vlieger, horen hoe we er geraken, wanneer we er moeten zijn en hoeveel het kost. Dan uittellen wat we nog nodig hebben van geld en gaan wisselen. "Euroes please". Een gefronste blik... Een grijp in de schuif... Een enveloppe... "Do you mean this one?" vraagt hij terwijl hij ons een briefje van 100 euro toont. Chinezen toch! Euro's zijn duidelijk erg moeilijk, want eer alles geteld is en geregeld, zijn we een half uur verder. Tot slot gaan we doen, wat iedereen als eerste zou doen als hij in Beijing kwam: het Tiananmenplein bezoeken of beter bekend als het plein van de hemelse vreemde. Je weet wel, dat plein dat voor de verboden stad ligt... of eigenlijk toch niet. Wij waren allen in de illusie dat het er gewoon voor lag, maar in werkelijkheid was het ervan gescheiden door een grote straat met wel minstens 4 baanvakken in elke richting. Ook aan alle andere zijden werd het plein omringd door immense wegen. Het plein zelf is ook enorm groot. Niet zoals peoples square enkele dagen geleden, maar toch echt wel veel groter dan je het je indenkt. Al bij al is er niet zo veel aan: een enorm groot plein met vooral een herinnering aan de opstanden. Deze moeten immens geweest zijn om zulk een plein te vullen. Zeker als je weet dat het mausoleum van mao (dat midden op het plein staat), er toen nog niet stond.



We hebben onze zak herpakt, nog eens gaan eten waar we de vorige keer geweest zijn en nog wat rond gekuierd. Zo meteen duik ik mijn bed in, want morgen ochtend moeten we er weer om 7 uit! Tot morgen avond in België!

Zoen!