Dag 28: Shanghai (27/07/09)

Gisteren stonden Anouck en ik nog eens vroeg op om een tempel te bezoeken. Een speciale tempel, gezien deze bewaard was gebleven van de plunderingen van de rode garde. De oppermonnik was namelijk zo slim te geweest een portret van Mao te laten schilderen op de voordeur en dat mocht men natuurlijk niet aanraken. Zo bleef de tempel gespaard van allerhande plunderingen. In deze tempel waren opvallend veel monniken aanwezig met opvallend vaak een gsm in hun hand. Ook de monniken van tegenwoordig zijn dus niet meer wat ze geweest zijn. Ze zijn wel nog een pak jonger dan onze collega broeders. Verder blijft het verbazend hoeveel jonge gelovige mensen die je ziet in de tempels. Ze bidden en geven donaties.

Later op weg naar het treinstation op tickets te bestellen, kwamen we weer door erg vuile en verloederde buurten, waar de mensen op straat hun kleren wassen en bakfietsen weer in de straten heersen. Het is vreemd hoe de stad zo verdeeld kan zijn en hoe in het zo westerse Shanghai toch nog steeds een deel van het echte China schuilgaat.


's Middags gingen we eten met de familie van Rick. Wederom een westers restaurant met een toch eerder westerse prijs en een westerse pasta. Maar ik moet toegeven dat hij mij smaakte. Daarna gingen we nog enkele winkeltjes doen. Allemaal kleine boutiques met 2 korte rijen kleren en van elk kledingsstuk maar een stuk. Er waren enkele erg mooie kleedjes bij en echt niet zo duur. Daarna gingen we op zoek naar een cinema om te zien of we Harry Potter konden zien hier. We hadden een cinema gezien op Peoples square en hier gingen we dit even checken. Maar dat was sneller gezegd dan gedaan. Zoals ik al verteld heb is Peoples square enorm en door alle bebouwen en beplanting kan je helemaal niet zo erg ver kijken. Verder had het metrostation 20 (!!!) uitgangen en moesten we er daar dus een van kiezen. Ik koos die, die in de buurt was van de straat waar we uitkwamen toen we de eerste keer op Peoples square waren. We hadden de cinema namelijk snel gezien toen. Geen slechte gok bleek naderhand, behalve dan dat we in de foute richting rond het plein begonnen te wandelen... Al bij al bleek het ook hier 7 euro te kosten, dus besloten we maar te wachten tot thuis, zodat we hem konden zien met deftige ondertitels. De cinema was deel van een winkelcentrum en we besloten dit eens verder uit te pluizen. Het was 7 verdiepen hoog en opgebouwd rond een hoge centrale hal. We besloten naar boven te gaan en vandaar hadden we een prachtig uitzicht over Peoples square en de omliggende skyline. Ook de man in zijn onderbroek op zijn dakterras konden we niet missen (je komt hier wel vaker mannen in onderbroek tegen). Op de bovenste verdieping was een fitness gevestigd. Maar fitnessen is voor chinezen toch nog iets anders dan voor ons. Op de loopband was slechts 1/4 chinezen aan het lopen, de anderen echter aan het wandelen. Dat laatste heb je bij ons ook soms, maar de dan gebruikelijke helling van de band, bleef hier uit. Ook op de andere toestellen zaten er meer chinezen stil dan in beweging. Je zou het na hun uitslag met de spelen niet zeggen, maar volgens mij zijn chinezen niet zo erg sportief. Verder checkten we ook nog wat prijzen van winkels die we bij ons ook kennen: Apple, Sony, Mango, ... Opvallend was dat je eigenlijk altijd hetzelfde betaalde als thuis. Voor Sony (dat gemaakt wordt in China) is dit anders, daar was alles 2/3 van de prijs. Maar verder waren de prijzen hetzelfde en dus zeker voor de kleren erg duur.



We besloten te gaan eten in 1 van de zijstraten van Peoples square. Je hebt hier vaak restaurants die aan de voorkant een aantal grote schalen staan hebben, waar je dan uit kan kiezen. Het zag er lekker uit en we konden binnen zitten, dus dat deden we. Een vriendelijke chinees wees ons echter dat we buiten moesten gaan kiezen. Hij legde in het chinees uit wat de prijzen waren en de porties en we besloten van alles een portie te pakken (rijst, noodles en een soort van gefrituurde balletjes). Samen koste dit 21Y. Eerst een ticketje halen, wees de man ons en daarna konden we het eten pakken. Hij hielp ons met het dragen van de bordjes en bracht ons later nog 2 kommetjes met een raar vocht in. Hij gebaarde dat we er iets moesten in doen, maar ik kon niet goed uitmaken wat. Daarom lieten we de kommetjes maar links liggen, want om op te drinken, zag het er beslist niet uit. Op de noodles hadden ze een soort van pindasaus gedaan. Een beetje later kwam de man terug langs. Hij gebaarde dat we de noodles met de saus moesten mengen. Toen we wat aarzelend keken, pakte hij ons bord en begon het dan maar zelf te doen. Super lief en grappig en nog lekker ook.


We namen de metro door naar het begin van de winkelstraat om de verlichting te kunnen aanschouwen van alle opflikkerende plakkaten. We waren iets te vroeg, want de avond was nog maar net gevallen. We besloten richting de Bund te wandelen om het water eens te zien. We hadden gehoord dat deze onder constructie was voor expo 2010 en we er niet op konden wandelen. Daar aangekomen bleek het geen leugen te zijn. Er waren hoge plakkaten opgetrokken om de werf af te scheiden. Van het water was niets te zien. Boven de plakkaten staken de toppen van de gebouwen uit, maar het was teleurstellend. Rond ons stonden mensen om boottrips te verkopen. 100Y voor een uur. Anouck en ik besloten dat we 50 wouden geven. Na een tijdje afbieden gingen we voor 50 mee. We moesten eerst met een busje naar de plek van de boot, dus we checkten toch maar even of ze ons weer zouden afzetten waar we begonnen waren. Dat was geen probleem. Alles was nog last minute en er stond een kerel op ons te wachten om alle controles te omzeilen. Zo geraakten we vlot op de boot. Er stonden veel chinezen aan dek (enkel chinezen eigenlijk), maar gelukkig kan zelfs ik daar over heen kijken. Dankzij onze lessen chinees drummen en voorsteken, kwamen we zelfs al snel op de eerste rij te staan. Pudongsite (het nieuwe deel van de stad) was indrukwekkend. Iedereen kent wel de hoge toren met de twee bollen op, maar eigenlijk staat de overkant helemaal vol met sciencefictionachtige gebouwen. Allerhande grote torens met fancy vormen en exotische verlichtingen. Bouwen is hier duidelijke en sport. De torens zijn niet alleen hoog, maar ze hebben van die zotte vormen en rare toppen. Om het hoogst, om het chiquest, om het opvallendst. Het viel wel op hoe weinig lichtjes er in de torens brandden. De stad zag er modern en vooruitstrevend uit, maar ook kil en verlaten. Tussen de hoge gebouwen kon je open ruimtes zien. Lage gebouwen waren er eigenlijk niet. Alles toornde minstens 5 verdiepingen hoog. Hoog of leegte... dat is een moderne stad. Toen de boot de andere richting uit vaarde, kregen we zicht op de oude stad. Ook hier staan er hoge torens, maar daartussen is er een vlakte van "normale" gebouwen. De torens zijn ook niet zo hoog en ook niet zo blits. Later op de kade zagen we tekeningen van Pudongsite met enkele gebouwen die duidelijk nog tot de toekomstplannen hoorden. Dat het bouwen van futuristische gebouwen nog lang niet gedaan was, kon daar wel uit blijken. Terug aan de kade waren zij die ons gebracht hadden nergens te bespeuren. We moeten wel bekennen, dat we ook niet echt meer wisten hoe ze eruit zagen. Het is namelijk zo dat de persoon die ons aangesproken had, de persoon die ons gebracht had en de persoon die ons naar de boot begeleid had, 3 verschillende mensen waren. We herkenden uiteindelijk wel de mensen die met ons mee gereden waren naar de boot. Ze stonden nog braaf te wachten, dus we bleven maar bij hen staan om hen te volgen. Op een gegeven moment schreeuwde iemand iets in het chinees en stroomde de massa wachtende mensen een beetje verder. Onze metgezellen verdwenen met nog wat onbekende mensen in een busje. Wij besloten maar de taxi te nemen, gezien we vreesden dat we toch niet meer echt opgepikt zouden worden. Deze zette ons opnieuw af aan het begin van de winkelstraat. Deze keer waren alle neons aan en het druiste er nog van de drukte. Winkels zijn hier namelijk open van 10 tot 10. Anouck nam de metro naar het hostel, maar ik besloot de afstand (meer dan 6 km) te voet af te leggen. Na nog enkele westerse winkels gecheckt te hebben, besloot ik dat westerse kleren hier echt wel zot duur zijn. Ze kosten allemaal hetzelfde als bij ons. Maar dat is voor hier echt wel veel en hun kwaliteit is vast niet beter. Ik besloot dan maar dat ik mijn shopactie (ik wou eerst de chinese ontwerpen voor de grote ketens eens uitproberen) maar te verplaatsen naar de plaatselijke winkels en me te focussen op enkele dingen die hier echt goedkoop zijn tegenover in België. Moe maar voldaan, kwam ik enkele uren later aan in het hostel.

Leuk weetje: hier worden stellingen gemaakt uit bamboe. Het is echt wel gek om het zo te zien staan op straat en zeker in Shanghai. Maar blijkbaar is bamboe er stevig en vast een pak lichter dan de metalen stellingen die wij kennen.


Zoen!