Dag 26-27: Shanghai (25/07/09-26/07/09)

Het eerste wat me opviel toen in in Shanghai aankwam was: "he het ruikt hier fris". Al weer vergeten wat frisse lucht was, werd ik daar nu weer aan herinnerd. Mijn sympathie voor Shanghai begon al meteen te groeien. Ik kan wel zeggen dat het een kleine cultuur shock was. Na 3 weken in het afgelegen China gezeten te hebben, kwamen we nu in eens terug in het westen. De mensen waren hipper, de gebouwen van het station en de metro waren proper en ja, het rook er lekker.

Op de metro richting hotel, probeerden we verschillen tussen de chinees in Shanghai en in Beijing te ontdekken. Ik denk dat ze hier in Shanghai nog westerser zijn, maar het is al weer zo lang geleden, dat ik het helaas niet met zekerheid kan zeggen. Maar Shanghai glom en blonk en druiste en ik voelde me er meteen thuis.

Aangekomen in het hostel, werden we weer geconfronteerd met een staaltje chinese "service". De tante van Rick had een reservatie voor ons gemaakt (en die, hoorden we naderhand, nog bevestigd) op een slaapzaal. Toen we arriveerden tegen een uur of 5, bleek er echter geen kamer ter beschikking. Alle bedden waren genomen, gezien er te veel reservaties via internet binnen gekomen waren. Idd, vreemd. Ze konden ons wel naar een hotel in de buurt verwijzen en dan konden we de dag erna terug komen om te horen of er een bed vrij was. Maar ze kon niets beloven, want het hing allemaal af van de reservaties via internet. (neen, dit moet je niet snappen) Voor we het hotel, dat ze aanraadde, aannamen besloten we toch nog maar even zelf het internet te checken. Nergens waren echter nog onze 3 nachten beschikbaar, behalve in het hostel waar we net te horen gekregen hadden dat er geen plaats meer vrij komt. Massale overboeking dus en wie het eerst in de dag arriveert, het eerst maalt. Klagen en dreigen hielp niet deze keer. Het was volledig onze schuld dat we geen kamer hadden. Tante Joyce had geen telefoonnummer achter gelaten en we waren aan de late kant (hoewel er als aankomstuur 18u stond). We gingen dan maar naar het hotel dat ons aangeraden werd. Deze keer geen jeugdhotel, maar een hotel voor chinese bisness mensen. 2 2-persoonskamers voor respectievelijk 14 en 20 euro. Niet echt duur dus. Maar omdat het altijd gezelliger is om in een jeugdhotel te zitten met wat gemeenschappelijke ruimtes, besloten we de dag erna toch maar te proberen te veranderen. Ze beloofden hun best te doen, maar konden niets beloven. Het hing allemaal af van de boekingen via internet. Maar ze zouden de volgende ochtend bellen, als er plaats vrij was.


Na veel tijd verloren te hebben en nog niet veel gedaan te hebben door de lange treinrit, besloten we na een frisse douche, toch nog maar even de stad in te trekken. We gingen ergens eten in winkelcentrum. Het was allemaal veel chiquer en veel properder. Ook begrepen ze onze bestelling in het Engels. Dat was de eerste keer deze reis. Helaas was het ook wel iets duurder en iets minder. Daarna besloten we voort te wandelen naar het volksplein. Ik heb nog nooit in mijn leven zo'n groot plein gezien. Het was al donker ondertussen (het is hier donker vanaf iets na 7) en het was moeilijk om een beeld te krijgen van het plein. Het staat ook vol met bomen en gebouwen, maar het is vooral immens groot. Je kan er lang over wandelen alvorens je het helemaal gezien hebt. Het fascinerende waren de hoge torens, die langs alle kanten rond het plein opdoken. Allen al dan niet minder stijlvol verlicht en erg imposant, door hun vaak verrassende verschijningsvorm. Toen ik hoog in de bolvormige top van een van de torens een cirkel sfeerlicht zag branden, gingen mijn movie-alike verlangens meteen branden. Ik wou naar een top roof bar! Anouck deelde mijn mening. We keken even in de hoogte en kozen (op basis van het licht dat erin brandde) een toren uit die we zouden proberen. Onder aan de toren aan gekomen, waren er een hele hoop opgedutte chinezen van ongeveer onze leeftijd. Deze besloten echter niet naar verdieping 38 te gaan, maar verlieten reeds de lift op het 7de. Boven aangekomen, sloeg een stofzuigende chinees mijn droom aan diggelen. Blijkbaar is er nogal veel in Shanghai dat sluit om 10. Zo ook het restaurant dat zich effectief op de top bevond. Dan maar eens een kijkje nemen op het 7de. Toen we binnen kwamen werd ons het woord "disco" toegespeeld. Veel muziek was er echter niet te horen. Na het uitvoeren van de "volg de chinezen"-tactiek, kwamen we echter in de betreffende zaal terecht. Een gang met een bar, die leidde naar een ronde zaal in verdiepen. Overal stonden U-vormige sofa's rond lage tafeltjes. We wouden het allemaal wel eens gade slaan, dus besloten ons aan een van de tafels op het bovenste verdiep te zetten. We zaten amper of een kwam een kerel bij ons staan om te melden dat de tafel minstens voor 500Y was. Aan de bar konden we gratis zitten, dus dat werd het dan maar. Een cocktail voor 40Y was al beter betaalbaar en we hadden zicht op de binnenkomende chinese jongeren. De jongeren kwamen binnen in soorten van "gangs": groepen van om en beiden 10 jongens of meisjes, allen hetzelfde gekleed, kwamen onder een luid gedaver (ze moesten een trap af) de zaal binnen. Ze waren allen hetzelfde gekleed: voor de meisjes een korte (denk: héél kort) jeans-short, een topje en hoge hakken (geen handtas). Ze zagen er niet er eigenlijk erg sletteriger uit. De jongens met allen hetzelfde kapsel (langer met het haar vooraan opzij gekamd), een polo met streepjes of een wit hemd met zo een soort van zwarte vest zonder mouwen over en een lekker strakke broek. Zo vestigden ze zich dan met hun groep rond het tafeltje en bestelden er decadente dranken (echt eelder flessen sterke drank) en eten (ook erover dus). Dansen was niet meteen aan de orde. Omdat wij westerlingen natuurlijk wat meer durven hier in het verre oosten, besloten Rick en Nele dan maar de dansvloer (die ten opzichte van de oppervlakte van de club trouwens belachelijk klein was) te openen. Na een poosje kwamen er wat chinezen bij staan. Maar het imago wordt geen moment uit het oog verloren natuurlijk. Meisjes dansen zoals hun kledingsstijl: sletterig en erg tv-clip achtig. Wie hier niet aan mee doet, danst timide of nog liever helemaal niet. Wat een gebeuren. We waren waarschijnlijk in een van de clubs van de snobs van Shanghai beland. Met onze vakantieschoenen, shorten, topjes, buidelzakjes en rugzakken vielen we dan ook wel wat uit te toon, maar als blanke worden we natuurlijk niet geweigerd. Behalve ons, waren er trouwens geen blanken te zien. Niet veel later lieten we het toch maar voor bekeken. Het mag dan niet mijn stijl zijn, het is zo indrukwekkend.


Shanghai liet meteen een geweldige indruk op me achter. Want desondanks de torenhoge gebouwen, de neonlichtjes en het poep-chique gebeuren hier en daar, kent de stad toch zijn menselijke kantjes. Er zijn ook vele gewone gebouwen en gewone steegjes, gewoon tussen al het overweldigende in, waar een mens zich mens kan voelen. Alle weemoed van de dag ervoor, was ineens weggevallen. De rest van China is en blijft geweldig, maar ik was ook blij om in Shanghai te zijn.

De volgende ochtend besloot ik direct eens gebruik te maken van de faciliteiten van deze verwesterde stad: ik ging een heerlijk westers ontbijt bijeen sprokkelen. Bruin (!!!) brood, kaas, cornflakes, melk, bananen, kiwi's, muffins en yoghurt stonden op het menu. Allemaal dingen waar we hier soms maar moeilijk aan geraken. Na mijn uitstapje naar de winkel, ging ik toch ook nog maar even langs bij het jeugdhostel. Of ze een kamer hadden voor ons: maar natuurlijk, geen probleem en we zouden zelfs samen liggen. Ik meldde dat we dan kwamen inchecken na het ontbijt. Na het ontbijt echter, bleek er weer maar 2 bedden vrij te zijn in dezelfde kamer. We moesten wachten tot de anderen uitgecheckt waren. Echt niet te snappen. Ik zei dan maar dat ze alvast van de tijd kon gebruik maken om onze paspoorten te kopiëren, de rekening te maken en onze papiertjes in te vullen. Daar begon ze dan mee. Na meer dan een uur waren we dan eindelijk ingecheckt. Chinese service...


Daarna trokken we richting de oude stad. Vroeger was er namelijk ver van waar alle torens nu staan een oude stadswal met de stad in. Hier ligt nog steeds een tuin met al zijn paleizen. De tuin was prachtig en ook totaal anders dan wat ik me herinnerde in Beijing. Alle zotte kleuren, die de gebouwen daar kenden, werden hier vervangen door donker bruin hout. Er waren minder tekeningen op de gebouwen zelf, maar de witte lampions waren beschilderd met allerhande taferelen. Ook de plantencollectie van de van de tuinen is veel uitgebreider. Dit lag me eigenlijk veel meer dan de stijl in Beijing. Ook de andere gebouwen van de oude stad, waren doorgaans in donkerbruin hout, met goud. Ook op elk dak staan tal van figuren en draken. De oude stad was prachtig. Mensen die zeggen dat er in Shanghai niets te zien is, hebben het duidelijk mis. Het is niet Beijing natuurlijk, maar het heeft absoluut zijn charmes. Mijn eerste Starbucks-capuccino vond ik trouwens niet veel speciaals. Ook KFC's, pizzahutten en McDonaldsen kleuren hier het straatbeeld.

Daarna trokken we richting de tante en nonkel van Rick. Rick zijn nonkel woont al jaren in China als expat. Ze wonen in een compound. Dit is eigenlijk een soort van reservaat voor rijke mensen. Het is een groot park, met vooraan een wachter, waarin tal van huizen staan, zoals wij de villa wijken kennen in het westen. Villa wijken bestaan hier in China eigenlijk niet. Wanneer je hier alleenstaande woningen ziet is het ofwel afgelegen in een dorp (maar meestal zijn ook deze aaneen gebouwd) ofwel in groepen naast elkaar. Er is dan ongeveer maximum 1 meter tussen de huizen en er is geen voor of achtertuin. Het is dan gewoon een wijk met voor en naast elkaar allemaal huizen van dezelfde soort. Hier in de compound is dan meer een westerse woonwijk nagebouwd met de nodige voortuinen en ruimte tussen de huizen. Het ziet er allemaal wat idealistisch uit. De taxi mag trouwens niet binnen voor er gebeld is naar het huis om te horen of ze effectief volk verwachten en wanneer we later de taxi terug nemen, reed er een wachter met de taxi-chauffeur mee naar het huis om te zien of hij wel braaf ging naar waar hij beweerde. We gingen ook eten met de familie van Rick. We belandden in een buurt, waarvan de helft van de mensen blank zijn, een restaurant waar iedereen perfect Engels spreekt, waar de kaart westers kleurt en de prijzen eveneens. In Shanghai zijn er al bij al niet zo veel westerlingen, gezien er gewoon onmogelijk veel chinezen zijn. Maar hier in deze wijken heerst duidelijk een andere klasse. Het doet een beetje vreemd aan, maar het is wel interessant om te zien. Van china is er wel niet veel meer over hier. De mensen die hier wonen in deze vorm, onttrekken zich duidelijk grotendeels aan de realiteit en houden er een erg westers leven op na.

Later die avond doen we een tweede uitgaanspoging. Deze keer laat de nicht van Rick ons iets zien. De rugzakken laten we maar thuis en even iets met het haar en een oorbelletje in en ik zie er al net iets beter uit (het kort shortje (weliswaar geen jeans) en het topje waren ook aanwezig, om er toch wat bij te horen). Wederom een best zotte locatie (herinner je de toren van gisteren). Deze keer moesten we in een shopping centrum vol chique merken zijn (Prada, Louis Vuitton, ...). De winkels waren dicht, gezien het 10 gepasseerd was, maar het winkelcentrum werd opengehouden en bewaakt omdat er op de 5de verdieping een club was. De muziek bleek erg westers. In het begin was het populaire westerse muziek, daarna elektro, zoals de fuiven er thuis ook aan toe gaan. Hier was het volk wat ouder en duidelijk anders. Enerzijds veel westerlingen, anderzijds niet meer zo gang-achtig. We voelden ons al meer op het gemak. Terug zetels rond tafeltjes. Deze keer besloten we al niet meer te gaan zitten. Even iets drinken... voor 150Y? Bij nader inzien blijkt wel dat je een kan van het drankje krijgt en evenveel glazen als er mensen zijn... Maar toch... We wagen ons op de dansvloer en krijgen veel bekijks. Het gaat er allemaal wat aan toe zoals thuis, behalve dan dat de dansvloer wederom erg mini is en iedereen weer danst met zijn imago in gedachten. Wederom een erg chique club. Ik vraag me af waar de "gewone" chinees in Shanghai uitgaat. Als die uit gaat natuurlijk. Het voordeel aan deze clubs is natuurlijk dat de locatie en het interieur meer dan vetjes is. De oude geilende chinese mannen, die wachten op jonge dronken meisjes, kunnen natuurlijk niet ontbreken. Eentje probeert contact te leggen met mij. Maar hij spreekt geen Engels en ik geen Chinees. Hij gebruikt even een security man, maar dat gaat ook niet echt vlotjes. Shanghai blijft super!



Nog een leuk weetje: men eet hier de bladeren van de aardappelplant als groenten en eigenlijk best nog wel vaak. Wanneer we "groenten" bestellen, gebeurt het niet zelden dat we een groen achtige groenten krijgen, steeds geserveerd met look. Het lijkt een beetje op spinazie, maar is het beslist niet. Toen we in Ping'an eens besloten te checken wat "potato leaves" waren (met de vertalingen hier weet je nooit), bleken we dat deze nogal letterlijk te nemen was. En hoewel het een beetje gek klinkt, is het best wel lekker en dus ook wel functioneel.

Zoen!