Soms moet je eens huilen. Eens goed huilen om je daarna weer helemaal beter te voelen. Maar dat huilen wil niet altijd komen. Het huilen kan soms vast zitten. Gevoeld als een trilling in je hart, maar gevangen in je borstkas. Want huilen is een soort van verlossing, het naar buiten laten van al je gevoelens. En dat kan alleen als daar plaats voor is. Als iets of iemand een openingetje maakt naar buiten of je de eerste aanzet geeft. Men huilt alleen daar, waar plaats is voor tranen.
Inne
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
mooi, en ik voel vanavond net 't zelfde... mis je! op L veld konden we er nu over praten...... x
Een reactie posten