Dag 12 + 13: Tiger Leaping Gorge (11/07/09 - 12/07/09)

11/07/09

Vandaag gooiden we het wederom over een andere boeg. Deze keer vertrokken we op een korte trektocht langs de Tiger Leaping Gorge. Om tijdig met de bus op het vertrekpunt te geraken moesten we vroeg vertrekken. Maar vandaag ging het allemaal iets minder vlot. Om te beginnen begon het personeel van het hostel pas om 7 u te werken. we mochten hier (gratis en voor niets, zo geweldig zijn ze hier wel) onze grote rugzakken achterlaten. Maar daarvoor moesten ze natuurlijk wakker zijn.

Gewapend met onze kleine rugzak met alleen het hoogst nodige in trokken we richting busstation, in de hoop de bus van half 8 te halen. Mooi toch he. Ik sta hier echt zonder problemen op de zotste uren op. Ik moet wel toegeven dat we ook vaak vroeg gaan slapen. Helaas, onze moeite bleek tevergeefs. We konden geen bus nemen voor 9 uur. We vreesden eerst een beetje dat ze de tickets voor de vroegere bussen hielden voor de chinezen, maar misschien was dit bij nader inzien niet zo, gezien de bus blijkbaar maar 16 plaatsen telde. Geleerd uit dit verhaal, besloten we maar meteen de tickets voor de bus van morgen naar Dali te boeken. Vervolgens ontbeten we in de wachtzaal (je moet namelijk door een soort van gate gaan op het moment dat je bus afgeroepen wordt). Er kwam al spoedig een chinees meisje bij ons zitten, die in het Engels enkele kennismakende vragen stelde. Door het ruime aantal mensen dat ons al zo aangesproken had, om ons vervolgens te ronselen voor een excursie, deden we vrij afstandelijk en vertrok ze spoedig weer. Bij nader inzien (ze zetten zich vervolgens terug bij de mensen die ze kende, al wachtend op de bus) bleek ze gewoon graag eens te praten met een blanke van haar leeftijd. Gemiste kans...

De bus was dus mini, vervoerde niets dan toeristen naar de Tiger Leaping Gorge (vergis je niet, buiten ons enkel Chinese toeristen) en natuurlijk waren er geen gordels aanwezig. Bussen noch taxi's hebben hier gordels en als het lintje al aanwezig is, is het stekkertje altijd verstopt onder de alomtegenwoordige hoezen in de auto's. Meestal is de gordel van de chauffeur wel aanwezig, maar hij wordt nooit gebruikt. Het is niet dat ze hier zo veilig rijden: voorsteken kan langs links en rechts en volle lijnen hebben beslist geen betekenis. En wanneer je iemand voorbij steekt in een bocht (natuurlijk met volle lijn) en je kan niet zien of er een tegenligger afkomt, waarschuw je deze door eens luid te toeteren. Heb je de voorgaande vrachtwagen succesvol voorgestoken, ga je pas terug naar je eigen baanvak, wanneer je een tegenligger ziet. Ik moet zeggen, al bij al toeteren ze als ze mogelijks gevaar zien: bv wanneer ze een zebrapad naderen waar mensen staan, waarvoor ze niet van plan zijn te stoppen (dat moet hier namelijk niet), wanneer ze een fietser voorbijsteken, ... Ik ben dus al vrij doof ondertussen, maar het lijkt wel te werken, want ik heb nog geen ongelukken gezien. Verder is roken op de bus hier ook geen probleem meer, evenmin in de wachtzaal voor de bussen.

Ter plaatse aangekomen begonnen we aan de tocht: een pijlentocht opgebouwd van guesthouse tot guesthouse. Wanneer je namelijk amper 50 meter voorbij het vorige bent, begint het volgende al weer reclame te maken. Maar zo blijft de bewegwijzering van de route ten minstens onderhouden. De toch was prachtig. We begonnen met een stevige klim omhoog: vrij vermoeiend mag ik wel zeggen. En natuurlijk hadden de plaatselijke bewoners dat ook gemerkt. Daarom was het ook mogelijk een paard te huren dat je helemaal tot het hoogste punt bracht (de eerste 2 uur en half wandelen), waarna je dan zelf verder te voet kon gaan. Duidelijk een topper voor luxe groepsreizen. Maar wij lieten ons niet doen en klommen eigenhandig naar boven. De rivier die op de foto's helder blauw was, kleurde nu geel. De vele regen had duidelijk zijn gevolgen gehad. Gelukkig was het droog toen we naar boven gingen. De uitzichten waren geweldig, maar mogen de foto's spreken. (Helaas begint vanaf hier de reeks van gestolen foto's. Tot Yangshuo zal ik daarom foto's van Nele gebruiken)


's Avonds arriveerden we in een fijn guesthouse, waar we voor weinig geld 2 tweepersoonskamers kregen. De kleine rugzak had ons gedwongen handdoek en zeep thuis te laten. Gelukkig kon het hostel ons nog een handdoek verschaffen. Er waren veel jonge mensen en zelfs een waal, waarmee ik een Frans-Vlaams gesprek voerde (hij in het Vlaams, ik in het Frans). Het is leuk hier mensen te ontmoeten. Het is praten en nooit meer zien, ervaringen uitwisselen, naar geen naam, want die is even niet van tel. Moe maar voldaan kropen ik tegen 10 in bed.

Over geldklopperij gesproken: niet alleen kon je met het paard de berg beklimmen, ook waren er de typische mensen die 's ochtends met een rugzak vol drank de berg opklommen om dat dan aan uitgeputte wandelaars te verkopen. Maar het meest extreme was toch op het hoogste punt, hier was namelijk een soort van uitsteeksel op de rots vanwaar je een prachtig uitzicht had. Kijken mocht, voor een foto te trekken moest je echter betalen. Zoiets sponsor ik niet. Het staat dus in mijn geheugen gegrift.

12/07/09

Vandaag wederom vroeg opstaan om onze tocht te hervatten. Gisteren hingen er wolken rond de toppen van de bergen aan de overkant van de kloof. Dus dacht ik: morgen vroeg zullen die wel weg zijn. Maar niets was minder waar: toen we wakker werden, regende het en was de kloof gevuld met wolken. Daar ging het uitzicht. Maar wees gerust, het bleef indrukwekkend en de diepte was bij momenten echt duizeling wekkend. We gingen op ons dooie gemak naar beneden, want het was nogal glad. Na een ontbijtje (als we geen rijst of noedelsoep willen, zijn we vaak toegewezen op pannenkoeken. Deze lijken meer op een omelet dat iets anders, maar kunnen best wel smaken), konden we aan het plaatselijke hostel de bus nemen (mits dubbel zo veel te betalen, de helft was dus voor het hostel dat ons een plekje op de bus fikste). Eerst terug naar Lijiang, dan de bus naar Dali: een vermoeiende dag voor mijn kont.

De bus naar Dali was wederom zo een kleine bus. Maar de tocht was prachtig: ik heb 3 uur aan een stuk uit het raam zitten kijken. Rijstvelden, plaatselijke dorpjes, werkende mensen, marktjes, minderheidsgroepen (met hun typische klederdracht), mooie uitzichten, ... Het was zijn 4 euro waard! Beter dan welke documentaire over China ook. De nachttrein nemen is praktisch, maar dit is zeker even leuk!

Nu zitten we in een hostel vol Britten en met kingsize stapelbedden!
Slaap zacht!


Zoen!