Dag 14: Dali (13/07/09)

Dali is weer totaal anders. Het is een rustig stadje, waar het toerisme nog op een laag pitje is. Nuja, je vindt overal kantoren om tickets naar andere plaatsen te boeken en continu vallen plaatselijke bewoners je lastig met foto's van excursies, die je met hen kan volgen, als je door de meest toeristische straatjes loopt. Maar verder is niet meer elke winkel een souvenirwinkel en wat geen winkel is een restaurantje. Het is een beetje raar, want het is ook niet zo dat hier echt iets te doen is. Op sommige plaatsen wordt wel donsdekenvulling gemaakt en thee vermalen, maar dat is het zo een beetje.

Vandaag gingen we eens een typische markt bezoeken, want dat hadden we nog niet gedaan. Eigenlijk is zo een markt vrij rustig. De mensen schreeuwen niet naar elkaar, maar houden zich rustig bezig met hun waren of een spelletje kaart. Ieder verkoopt zo zijn ding en stalt dat uit op de grond. Bakken vol vissen, de plaatselijke groenten en dat was het zo een beetje. Kleren bleken hier niet aan de orde, evenmin was er maar een bescheiden hoeveelheid fruit. Wel waren er kippen, specerijen en noedels. Kortom, al het benodigde om een warme maaltijd te maken. Ik denk ook dat veel van de restaurants hier hun spullen vandaan halen. Mensen met groenten kraampjes houden zich trouwens bezig met het kuisen van de groenten van hun kraam, wanneer ze geen klanten hebben. Alles wordt hier afgewogen op een klassieke balans: langs 1 kant een schaal waar het waar in gelegd wordt, aan de andere kant een gewicht en dan afstellen tot de handel in evenwicht is. Ik moet zeggen dat alles er wat kwaliteit betrof, er vrij goed uit zag, alleen de manier waarop de waren uitgesteld waren, riepen enkele bedenkingen op, gezien de grond wel vuil wordt na elke dag markt houden op de zelfde plaats.


Hier in Dali is er ook een katholieke kerk en die wekte natuurlijk onze nieuwsgierigheid op. Dat ook hier draken hun intreden zouden maken in het christendom, daar twijfelde ik niet aan. En gelijk had ik. Wederom zag het er vanbuiten uit als een van de vele tempels hier. Dat draken een rol speelden, verraste me dus niet, maar dat er geen Bijbelse taferelen tussen de gebruikelijke prentjes te vinden waren, verbaasde me wel meer. Alle doembeelden die wij kennen van op onze grote kerken, waren hier in de verste verte niet te bespeuren. Binnen was het al wel iets kerkachtiger: de gebruikelijke bogen en vooraan Jezus en 2 engelen. Ook was zoals het hoort de lijdensweg afgebeeld op houten plakkaten. Verder was de kerk fel bauw geverfd en stonden er op het plafond gele en roze sterren. Echt precies een kinderkamer. De bijbels waren trouwens in het chinees. Religie is sterk onderhevig aan cultuur, dat besef ik nu wel.

In de namiddag gingen we een plaatselijk parkje bezoeken. Het parkleven is hier (waarschijnlijk mede door het goede weer) heel wat anders dan in België. Overal staan er kleine tafeltjes, waaraan oude mannen en vrouwen een spel met blokjes met figuren op spelen, mahjong genaamd. Iedereen speelt het en het valt niet echt te volgen vanuit ons westers oog. Er waren wel minstens 30 tafeltjes en wie geen mahjong speelde, speelde een soort van schaak op een plastiek matje. Gokken is er duidelijk al wel minder bij, op enkele dobbelende vrouwen na. Onder een galerij zaten wat grootouders met hun kleinkinderen te luisteren naar een groepje dat muziek aan het spelen was, terwijl het klein grut met elkaar kon kennis maken. Ik ben trouwens zot van Chinese muziek. Iedereen had me gezegd dat het erbarmelijk zou klinken, maar ik vind het geweldig. Ik heb dan ook vandaag 2 Chinese cd's gekocht (voor geen 4 euro samen) met muziek. Wat er op staat, zal een verrassing zijn voor later. Al maar hopen dat mijn westerse cd-speler ze kan afspelen.


Daarna ben ik nog wat gaan ronddwalen door het stadje. Nog enkele koopjes gedaan, gezien hier dus ook winkels voor gewone chinezen met prijzen te vinden zijn en deze prijzen dus ook voor laowai (westerse vreemdelingen) gelden. Ook ging ik op zoek naar het spel. Iedereen trouwens, we liepen namelijk wat afzonderlijk rond om elk wat ons ding te doen. In speelgoedwinkels was het echter niet te vinden, evenmin in de supermarkt (waar ik wel wat exotische smaken van chips kocht, zoals mais en komkommer. Echt gek, chips proeft zo gezond en doet helemaal niet meer denken aan onze chips). Toen bedacht ik dat ik het gewoon daar moest zoeken waar de echte chinezen winkelden. Jawel, daar waar ik de kuipen voor de vis op de markt kon vinden of rijstkommen voor mijn restaurant. Gewoon ergens tussen de borstels, de teilen en al het andere grief, stond het spel. In een bruine doos, zodat je het van buiten niet kon herkennen. Maar het kon niets anders zijn dacht ik, en jawel, ik opende de doos en zag de steentjes. We hebben het spel daarnet geprobeerd, nadat ik eerst meer dan een uur met de regels bezig geweest was en zelfs toen de meest ingewikkelde scores nog niet doorgenomen had. En het spel was echt onmogelijk. Ik denk dat we nog veel moeten oefenen voor we het onder de knie zullen hebben en het zo snel zullen kunnen spelen als de chinezen in het park.

Nog een eigenaardigheidje trouwens: restaurants stallen hier hun eetwaren uit voor het restaurant. Daarmee bedoel ik dus de groentjes en specerijen die ze zullen gebruiken bij het maken van de maaltijd. Maar was het dat maar. Ook kommen met (nog steeds levende) vissen en hokken met eveneens levende kippen staan er om te bewonderen. Echt wel een beetje raar. Enkele dagen terug, zaten we trouwens op een terras van een restaurant, dat wel af en toe iets over kocht van de keuken van de buren. Zo zagen we op een gegeven moment dat er een teiltje met een dode kip doorgegeven werd over de omheining. Jawel, met de poten nog aan en al. Vers is hier wel het woord.


Zoen!