Dag 7 + 8: Pingyao + Xi'an (06/07/09 - 07/07/09)

Ik begin hier stilletjes aan aan China te wennen. Dat merk ik aan het aantal dingen die ik jullie wil vertellen. Een deel van de dingen die ik om me zie, beginnen stilletjes aan zo gewoon te worden dat ik ze nog amper opmerk.

Gisteren hebben we het nog wat rustig aan gedaan. We wouden nog een huis gaan bezoeken, maar gezien chinezen wel begrepen hebben, hoe ze munt moeten slaan uit het toerisme, moesten we 1 ticket kopen voor alle sites van de stad, als we deze ene wouden zien. Zo een ticket is dan wel 3 dagen geldig, naar dat was niet zo nuttig. Dus kuierden we wederom rond en kochten nog wat souvenirs. Na een tweede keer kleedjes geprobeerd te hebben, besloot ik dat er niets anders op zat dan mijn plan te wijzigen naar een T-shirtje. Bij deze heb ik een chinees T-shirtje en vraag ik me af waarom ik zo veel moeite deed om op gewicht besparen bij het pakken van mijn rugzak, gezien hier langzaam maar zeker allerlei coole aandenkens van China in komen en we nog niet eens zo lang weg zijn.

Daarna besloten we nog wat in ons hostel rond te hangen. De gezellige living, de sfeervolle bar en de prachtige courtyards, lenen zich daar fantastisch toe. En een middagmaal noodles zou me wel smaken, het was namelijk al 2 uur in de namiddag. Maar chinezen en service, dat is nog een verhaal apart. Als we ontbijt bestellen met spek en eieren moeten we daar minstens een half uur op wachten. Eten komt nooit tegelijk, noch als je meerdere plats bestelt voor de groep, nog als ieder een bord heeft. En "I'm sorry, have no" horen we meer dan eens. En neen, meestal niet wanneer de bestelling opgenomen wordt, maar vaak een hele poos later. Zo wou het dan ook dat ik na 3 kwartier te wachten op mijn noodles te horen kreeg: "sorry, no noodles". Ik heb het chineesje weg gebliksemd. En wie mij kent en chineesjes kent, weet dat ze het waarschijnlijk nooit meer zal doen. Tot zover mijn bijdrage aan de vooruitgang van China.


We hebben de nachttrein naar Xi'an genomen. Deze keer moesten we pas om kwart na 11 opstappen, wat zeker voor hier erg laat is. De lichten waren al uit en de chinezen keken vies toen ik me met men koplamp in de trein installeerde. (doorgaans zijn ze trouwens heel vriendelijk. Toen we op het perron kwamen, wouden de controleurs spontaan ons kaartje zien, zelfs voor de trein er was, om te zien of we wel juist stonden. En dan loop je verder naar de volgende en die doet weer hetzelfde) Soit, stiekem had ik wel een beetje schrik van deze vies kijkende chinezen in het donker. Daarom ging ik maar braaf met mijn hoofd richting mijn bagage liggen. 's Ochtends bleken het een hoop vriendelijke, jonge mannen te zijn en een vrouw met een baby'tje. Deze konden de avond ervoor gewoon niet slapen van de warmte, gezien het een trein zonder airco was. Wat zijn wij westerlingen toch angsthaasjes, terwijl zij gewoon nieuwsgierig toekeken.

Vandaag zijn we naar het terracottaleger geweest. Iets totaal anders en echt wel impressionant. Beelden die meer dan 22 eeuwen oud zijn en die 30 jaar geleden per toeval ontdekt werden. 6000 levensgrote soldaten in steen: grote, kleine, dikke, dunnen, met snor en knot, ... Stuk voor stuk verschillend. Het persoonlijke leger van de koning. En vooral hun grootte en hun ouderdom maakten alles zo indrukwekkend. Verder is het hier behoorlijk zweten deze dagen. Morgen duiken we gelukkig per vliegtuig het regenklimaat in.


En nog een weetje: Kleine kindjes (tot een jaar of 3 denk ik) hebben 4 gaten in hun broekjes: 2 voor de beentjes, 1 voor hun midden en jawel: 1 voor de poep. Blijkbaar is dat hun oplossing voor de te dure pampers. Met het gat in hun broek, kunnen de kindjes hun behoefte gewoon op straat doen, of op mama's schoot? Ik snap het concept niet helemaal, want ook mama‘s die hun kindjes op schoot hebben, hebben een kindje met een open broek. En meisjes met een rokje, hebben beslist geen onderbroek aan.

Ohja en nog even dit: toen we gisteren naar het station gingen, kwam een driewielertaxi ons halen (zoals in een van de vorige mails beschreven). Gezien er behalve ons 4 ook nog 2 andere mensen met nog een hele hoop meer bagage mee moesten, besloten Anouck en ik ons hoffelijk achteraan in het wagentje te zetten met onze rugzakken, zodat de rest vooraan kon met zijn bagage. Dat hadden we dan even buiten het wagentje gerekend. Ineens kantelde het om zijn twee wielen en botste het met de achterkant tegen de grond. Even schrikken en vooral veel lawaai. Ineens stonden er wel 20 chinezen rond ons, behoorlijk aan het lachen natuurlijk. Net zoals wij trouwens, want meer dan ff verschieten gebeurde er niet, de auto werd snel weer gekanteld en de bagage van de andere vooraan gestockeerd, zodat alles in evenwicht zat. Aan het station zijn we strategisch uitgestapt. China. :-)


Zoen!