Dag 6: Pingyao (05/07/09)

Na Beijing hadden we het wel even gezien wat gebouwen, tempels en woningen betrof. Ze zijn mooi, maar de gelijkenissen zijn groot. Daarom besloten we wat doelloos rond te kuieren in het stadje. Af en toe gingen we van het rechte pad en sloegen een verlaten (niet toeristisch) steegje in. Pingyao is (althans binnen de stadsmuren) helemaal bewaard gebleven. De toeristische straatjes zijn mooi opgeknapt en bij gewerkt. Wanneer je echter een straatje inslaat, slaat meteen de verloedering toe. De kleurrijke straten vol lampionnetjes maken plaats voor een grauwe grijste. Hier en daar een donkere winkel en een eenzame chinees in een courtyard verraden dat hier nog mensen wonen. De illusie van de toeristische winkelstraatjes is in een klap weg. Heel af en toe kunnen gekleurde (maar weliswaar vervaagde) vlaggetjes of een man met fruit het straatbeeld opfleuren. De echte chinees leeft hier en niet in het sprookjesdorp. In het sprookjesdorp hielden we ons bezig met het kopen van souvenirs. De vraag blijft natuurlijk altijd of je afgezet wordt. De helft krijgen we er altijd af. Veel meer is eerder moeilijk. Maar we maken ons geen illusies, waarschijnlijk worden we afgezet. En ze kijken wel eens vies als we dan met groot geld betalen (zo van: we hadden meer kunnen krijgen). Maar de bankautomaat geeft nu eenmaal niets anders. Dat 100Y (= 10 euro) voor hen veel is, merk je aan de verbijsterde blikken en de vragende gezichten "is dit wel echt". Maar ik gok dat geld uit de automaat wel te vertrouwen is.

's Avonds werden de straten verlicht met lampionnetjes, zeer sfeervol. En wanneer het toerisme wegtrekt, verzamelen de chinezen zich per familie op straat om samen te eten. 's Avonds kijken we wat meer uit waar we lopen. Zo meden we de grijze straatjes, naar zelfs in de meer afgelegen delen is er totaal geen dreiging te voelen. We moeten het risico niet opzoeken, maar ik denk zelfs dat het hier nihil is.


Pingyao is een stuk vuiler dan Beijing. Niet alleen de straten van de chinezen, maar ook alles wat toeristisch is. De straten zijn vuil (gisteren zagen we hier aan de overkant gewoon een chineesje uit de deur van het restaurant op straat plassen. Het mocht dan wel een kindje zijn, maar dan nog), de hoekjes en het meubilair zijn vuiler, het servies is vuiler. Het doet me ergens denken aan het huis van een oud vrouwtje, waar alles wat vuil is door enerzijds de ouderdom van het huis en de spullen, anderzijds door een gebrek aan onderhoud. Maar ergens maakt dat China niet minder mooi, misschien iets armoediger, maar dat is het dan ook.

Verder praten ze hier al een pak minder Engels dan in Beijing. De 'hoe en wat Chinees' (een vertaalboekje met zinnetjes) werd dan ook voor het eerst gebruikt en we konden er succesvol een treinticket mee boeken. We waren trots op onszelf (vooral dan op Nele) en op deze succesvolle buit. Want het meisje van het hotel deed alsof het ons niet zou lukken. Ze trekken hier namelijk chinezen voor. Maar toch.

We verblijven we hier in heel westerse hostels (iets dat we op voorhand niet echt wisten, maar blijkbaar zijn ook een groot deel van de door ons gekozen hostels gelinkt). Er logeren enkel westerlingen, de kaart is westers, overal internet aanwezig, tv ter entertainment en 'onze' drankjes achter de bar. Soms is het jammer, anderzijds maakt het alles wel comfortabeler. Zo hebben we bv. nog niet op een franse wc moeten gaan en is er steeds airco en een douche aanwezig.


Tot slot nog een weetje: we worden hier constant aangestaard. Ja enerzijds omdat we westerlingen zijn. Maar anderzijds precies ook omdat ze ons naakt vinden. De korte shorten blijken nog te gaan en momenteel heb ik een bloesje aan met een vrij gesloten rug en geen diepe decolleté en bandjes, dat gaat ook. Maar spaghettibandjesbloesjes met decolletés, zijn hier duidelijk niet gebruikelijk. Je voelt dan zo de ogen van de mannen over je lichaam glijden. En een streepje blote buik wordt ook aangestaard. De chineesjes zijn effectief veel meer aangekleed en hebben zelfs zelden ontblootte schouders, desondanks het warme weer.
Er zijn natuurlijk ook nog de chineesjes die op de foto willen met ons. Grappig, maar meestal laten we ze wel doen. Niet dat we iets tegen hen gezegd hebben ofzo. Maar ze spreken ons gewoon aan op straat en geven aan dat ze een foto met ons willen. Achja, zo zullen ook wij niet vergeten worden in China.


Zoen!