Dag 5 + 6: Beijing + Pingyao (04/07/09-05/07/09)

Onze laatste dag in Beijing zouden we spenderen aan de verboden stad. Toen we daar met de metro aankwamen, beseften we ineens wat "zaterdag" betekent in China: chinees toerisme. Een enorme massa chinezen, allen met parasol tegen de zon (bleek zijn is duidelijk een must). Voor een keer, werden wij westerlingen niet lastiggevallen door allerhande leurders, maar wel de chinezen zelf. Misschien omdat we wat verloren liepen in de massa. Om binnen te geraken was het drummen geblazen. Chinezen drummen namelijk altijd en houden ook erg van voorsteken. Beleefdheidsregels en beleefdheidsafstanden slaan we hier dus in de wind en als echte chineesjes drummen we mee.

Nele en ik besloten dezen keer een audioguide te nemen, om beter te begrijpen wat we zagen. U kent het wel: zo een ding waar je het nummertje op ingeeft van de plaats waar je je bevindt. Of niet? China is een vreemd land: in sommige dingen zijn ze zo veel voor op ons, in anderen zo veel achter. De audioguide werkte met een soort van gps systeem ofzo. Anyway: het toestelletje wist zelf waar het zich bevond en begon zo automatisch het betreffende stukje tekst af te spelen. Op het toestel stond een plannetje van de stad, waarop dan het lichtje pinkte van de plaats waar je je bevond. Technologie!


De verboden stad had heel wat meer in zijn mars dan dat we dachten. Heb ik al verteld dat het een half uur wandelen is langs de muur in de lengte? Iedereen kent wel het ceremonie plein (foto hierboven). Maar voor dat plein liggen nog tal van andere pleinen, ernaast residenties van vroeger. Erachter nog een hele resem van privé vertrekken (enerzijds voor de keizer en de keizerin, maar ook paleizen voor de andere vrouwen van de keizer en voor de moeder van de keizer en de vrouwen van zijn vader. Tot slot ook een tuin met prachtige paviljoenen). Voor wie Versaille gezien heeft: het is zeker de vergelijking waard, iets minder groen, iets meer gebouwen, maar dan wel te midden van de stad.

Het volgende avontuur betrof onze eerste nachttrein. Best wel spannend, want je weet van weinig. We waren dan ook meer dan op tijd in het station. Met het treinnummer (zowat het enige leesbare op het treinkaartje, naast de wagonnummer en de rijnummer van de bedden) konden we vinden in welke zaal je kon wachten op de trein. Een immense zaal vol chinezen (soms voel ik me wat verloren als je echt niets anders dan chinezen ziet en als we een westerling zien, doen we al net zoals de chinezen zelf, de anderen erop wijzen). Allen met een reisdoel, dat wij moeilijk kunnen inschatten. Er waren 2 soorten van gates, hierboven verscheen de trein nummer en het uur, samen met nog andere, voor ons onleesbare, info. Voor deze gate zaten 100den chinezen te wachten tot hun trein vertrok, zelfs anderhalf uur op voorhand. Toen de nummer van onze trein boven de andere gate verscheen, besloten we maar snel in de rij te gaan zitten. Gezien we dus ook nog lang moesten wachten, speelden de anderen een spelletje. Al gauw stond er een hele kring chinezen rond ons te kijken om te zien wat voor spel er gespeeld werd. We waren een ware attractie. Maar ik denk niet dat ze er veel van begrepen. Ikzelf begrijp het spel (iets met monsters verslaan) amper. Wel stelde ik voor om wat geld op het spel te gooien, alsof ik aan het gokken was. Dat zien we hier namelijk continu op straat. Maar we hebben het maar gelaten.


3 kwartier voor de trein vertrekt gaat de gate open. (hier kan je door tot 5 minuten voor het vertrek, daarna wordt niemand meer tot het perron toegelaten) We stonden mooi vooraan, maar drummen was toch wel aangewezen. Eigenlijk alleen maar om de rede dat anders half China ons voorbij zou steken. Op welk spoor we moesten zijn wisten we niet, dus we volgende braaf enkele chinezen, die jawel naar de trein liepen. Geen probleem, want chinezen zijn niet zo erg snel. Wanneer we wandelen, steken we ze allemaal voorbij. Eens de wagon gevonden, hingen we onze bagage vast aan de poot van het bed en namen we alvast een van de gangstoeltjes in beslag. Het leek handig, maar chinezen zijn nogal onrustige mensen, die continu passeren, waardoor we steeds weer onze benen moesten verplaatsen om niet in hun weg te zitten.

De trein viel goed mee, zelfs de bovenste bedden die iedereen ons zo afgeraden had. Ook eens gepraat met een chinees meisje. Ze kwam terug na 2 jaar Amerika om haar ouders te bezoeken, dus haar Engels was meer dan behoorlijk. Het was wel eens fijn om met iemand van hier te praten. Natuurlijk is ze al een beetje verwesterd nu. Maar om de beurt stelden we vragen over elkaars cultuur, klimaat, gebruiken, ... Rond half 10 ging de helft van de lichten uit, niet veel later de andere helft. Eigenlijk best nog wel goed geslapen. Om 6 in de ochtend waren helaas alle chinezen al weer wakker en schelde de radio luid door de trein. Rochelen op de treinvloer doen ze trouwens niet, ze hebben er speciale rochelbakjes voor. En jawel, ze gebruiken ze. Verder is er 2 man personeel per wagon (ja u leest het goed: wagon!) en natuurlijk nog wat mensen die met eetkarretjes rondgaan. Wij hielden het echter op (voor hun waarschijnlijk peperdure) koekjes en weinig drinken om niet naar het toilet te moeten. Het meisje vertelde me ook dat je in het wc-tje je tanden kon poetsen 's ochtends. Ik moest moeite doen om niet met men ogen te draaien en besloot dat dat wel zou kunnen wachten tot op het perron.


Pingyao is totaal anders dan Beijing. We hebben het gevoel dat we in China terechtgekomen zijn. Het is allemaal wat armoediger en vervallener. De mensen kijken nog viezer, maar de sfeer is er wel. Amper auto's, veel fietsen en elektrisch gestuurde open wagentjes en soms zelfs hier en daar een ezel. We werden afgehaald door de mensen van het hostel met zo een soort elektrisch wagentje. Alle bagage goed vasthouden was de boodschap, want zonder veel aarzelen reed hij door de straatjes. Bij zo een wagentje moet je je een bromfiets voorstellen, waarachter een wagentje hangt met 2 bankjes dat overdekt is met een luifel, maar verder open.
Het hostel valt reuze mee. Veel meer chinees dan dat in Beijing. We betalen hier slechts 12 Y, wat betekent 1,2 euro, jawel voor ons 4 samen. Maar na een ontbijt van geen 2 euro per persoon verorberd te hebben, was de uitbater van het hostel ook tevreden. Nuja, uitbater. In dit hostel werken 14 mensen. Je kan nergens gaan zonder iemand van het personeel te zien. Verder is het zo een typisch Chinese woning met binnentuinen en lampionnetjes. Jammer dat ik geen foto kan tonen, maar ook hier is er zelfs geen USB beschikbaar, dus kan ik het niet proberen.(nu thuis gaat dat wel, zie onder) Momenteel chillen we wat, na het toch wel drukken Beijing. Tussen de beschutte muren van ons hostel, genieten we van het eerste stukje echt China.

Tot slot nog een kleine anekdote: enkele dagen geleden gingen we Chinese kleedjes passen. Ik wil namelijk graag zo een typisch zijden chinees kleedje. Chineesjes zijn fijn, dus het zou me wel passen dacht ik. Maar ik had duidelijk iets over het hoofd gezien. De small geraakte net tot aan mijn heupen, maar was onmogelijk over mijn bekken te krijgen. Een medium dan maar? Dat ging al iets beter, haar helaas ging het nog steeds niet over mijn ronde vormen. Conclusie van het verhaal: ofwel hebben chinezen geen poep ofwel wij westerlingen heel veel poep, maar ik zo'n kleedje geraak ik niet in. Het meisje op de trein raadde me aan er gewoon een te laten maken. Dat kost hier blijkbaar maar 50 euro en past me dan perfect. Ik neem het in overweging, hoewel ik vrees dat 50 euro geen westerlingen prijs zal zijn. Desondanks we ondertussen al wel iets betere afdingers geworden zijn.


Zoen!