Dag 3+4: Beijing (02/07/09-03/07/09)

Gisteren zijn we naar de tempel van de hemel geweest. Vroeg opstaan was de boodschap om de chinezen aan hun ochtendgymnastiek te zien doen. Maar helaas, blijkbaar zijn we geen goede opstaners (en ik denk dat het deze keer niet meer jet-lag gerelateerd was). Iets later dan verwacht, kwamen we dan toch ter plaatsen. De tempel van de hemel is gelegen in een park van 270 hectaren. In dit park komen elke ochtend tal van chinezen samen om te dansen, een raar soort badminton te spelen, met balletjes en racketjes te dansen, te shotten tegen pluimpjes en last but not least om aan tai-chi te doen. Dit is een gevechtssport maar dan in het traag. De filosofie erachter is dat wanneer je dingen die normaal onder stress gebeuren ook beheerst kan doen, je kalm kan blijven in alle omstandigheden.



Leuk om te zien. Maar het leukste blijven toch de rand details: Zo vinden chinezen de grond absoluut vies (geen wonder als je weet dat menig chinees hier wel eens luidruchtig op durft te rochelen) en zitten daarom altijd op lage krukjes of krantenpapier (zo ook de mensen aan het station waar ik het gisteren over had) en leggen ze hun spullen tijdens het sporten op een deken dat op de grond ligt.


Ook hebben ze allen een soort van drinkbus mee met een geel kleurig drankje en rare sliertige dingen op de bodem die me doen denken aan wormen (maar ik heb het nog niet van dicht bij kunnen bestuderen om hier zeker van te zijn, maar blijkbaar is het wel lekker, want ze drinken het allemaal). Verder hadden ze ook nog allen een uitklapbaar zwaard mee voor de tai-chi. Heel grappig om te zien: ze lassen een pauze in en ineens haalt iedereen zwaarden boven. We begrepen niet vanwaar ze kwamen, want we hadden ze dus niet zien liggen. Maar toen kwam de aap uit de mouw. Blijkbaar zijn ze uitklapbaar.

In de namiddag trokken we naar een ander park om wat te chillen. Dat we afstanden op de kaart "wel even zullen wandelen" daar maken we ons al lang geen illusies meer over. Beijing is namelijk immens en voor 2 cm op de kaart ben je rap een half uur onderweg. Zelfs met de metro doen we er vaak een half uur over tussen 2 punten die helemaal niet ver lijken. Maar we waagden er ons nog eens op en op een half uurtje waren we aan het park. Hier hebben de anderen wat tegen een pluimpje geshot (zoals we die ochtend gezien hadden en natuurlijk konden kopen na wat afdingen), terwijl ik het woord chillen ter harte nam.


Smog is hier trouwens een ongezien begrip. Toen we de eerste dag uit de bus stapten, voelde we wel iets zurig in de keel, maar gewenning of gewoon toevallig de grootste, smoggerigste weg van Beijing, ik heb er alleszins geen last meer van. En in tegenstelling tot de voorspelde grijze mist, is de hemel meestal helemaal open.

's Avonds besloten we na onze fijne ervaring van de dag ervoor, terug willekeurig ergens binnen te stappen om te eten. Deze keer iets vlak bij het hostel (omwille van de immense afstanden) en ook deze keer was het geen misse keuze. Het eten was een stuk minder pikant en dat wisten onze westerse mondjes wel te waarderen. Deze keer namen we ook maar 2 schotels en dat was een pak beter. Heel raar trouwens, maar ze blijven bij je staan wanneer je je keuze maakt. Hier hebben we nog geluk en is het met prentjes, maar ik gok dat dat de komende dagen wel zal verdwijnen. Verder valt tofoe niet te eten met stokjes.


Vandaag was het weer vroeg opstaan geblazen, want we gingen naar de grote muur. Deze keer stonden we wel op tijd op, om onze bus richting de muur te halen. Maar onze inspanning ten spijt, kwamen we aan het station aan (per metro) en waren er 4 uitgangen om tussen te kiezen. Een onmogelijke zaak dus, want zo'n dingen zetten ze dus niet op hun pijlen en er zijn echt overal bushaltes. Toen we de plek van de reisbussen gevonden hadden, konden we eindelijk vertrekken. Weliswaar niet met de verhoopte rechtstreekse bus. Na amper een uur werd ons gemeld dat we de bus moesten verlaten, in tegenstelling wat in de gids stond. Maarja, ze zouden het wel weten zeker. Buiten stonden wat mannen, die aanboden ons voor 11 euro per persoon heen en terug naar de muur te brengen (85 km verderop, dus niet te duur, hoewel ik nog steeds niet weet of we niet wat in het zak gezet zijn, gezien als er maar 2 toeristen waren hij er ook wel mee naar de muur gereden was). Soit, het leek allemaal een beetje louche, maar na onze 2de gids gecheckt te hebben (die deze reiswijze bevestigde), besloten we dan toch mee te gaan. Zorgen om niets blijkbaar, want afgezien van de misschien iets wat afwijkende rijstijl, verliep alles heel vlot. Achja het kan geen kwaad om wat op onze hoede te zijn natuurlijk. Verder was het een leuke trip, gezien we voor het eerst in contact kwamen met het leven buiten Beijing en dat toch nog wel een eindje meer Chinees is.


De muur zelf was impressionant, maar onmogelijk heet. Hij kent namelijk een hele hoop hellinkjes en heel steile trappen. Het duurde niet lang voor we allen nat in het zweet stonden en onmogelijk hard hijgden. Gelukkig stond er aan elke wachttoren (er waren er zo 32 op onze trip van 10km) plaatselijke boeren om ons ijswater te verkopen. Persoonlijk had ik een beetje schrik dat het hervulde flesjes waren en had daarom mijn eigen water mee genomen. De anderen tilden minder zwaar aan dit gevaar. De toekomst zal uitwijzen wie gelijk had.

Nu zijn we terug op het hotel en chillen opnieuw. Straks gaan we terug naar het restaurant van gisteren (waar we trouwens voor geen 7 euro aten. Als je weet dat er 3 euro aan fruitsap bij zat, jawel voor 4 liter, is dit helemaal niet duur). Morgen vertrekken we naar de volgende stad en hoe het daar zit met internet, weet ik niet. Dus tot de volgende!

Zoen!