Dag 17 + 18: Kunming (16/07/09-17/07/09)

Na een vermoeiende treinrit kwamen we aan in Kunming. Iedereen verklaarde ons zot dat we de trein wouden nemen, gezien de bus er maar 4 uur over doet en de trein meer dan 9. Maar de trein is goedkoper, spaart ons een nacht uit en kost ons geen tijd. Verder is onze ervaring met de trein niet zo slecht. De trein dus. Ondertussen zijn we goed in dingen regelen en we wouden in 1 compartimentje de 2 onderste en middelste bedden. In Dali konden we geen tickets krijgen via het station, dus moesten we deze via een bureau regelen en deze fixten ons de gevraagde plaatsen. Enkele jonge chinezen waren gedoemd om de bedden boven ons in te palmen, juist ja, gedoemd. Want toen ze merkten dat ze boven ons moesten liggen, keken ze allen erg aarzelend. Meer nog, ze begonnen te discussiëren wie er boven ons moest liggen en wie het compartiment ernaast. Best wel grappig om te zien. En wij met wat leuke blikken hen nog extra schrik aanjagen. De trein viel wat tegen. Ik lag op het onderste bed en hoewel dit als beter beschouwd wordt dan de bovenste bedden, stoorde het lawaai van de sporen me. Verder bleef het licht erg lang aan en stopten we geregeld erg lang, wat me onrustig maakte in mijn slaap. Maar al bij al, hebben we niet te klagen. Ik kon toch nog het nodige aantal uurtjes bijeen sprokkelen om voldoende fit te zijn voor de dag.

In het hotel aangekomen, kregen we te horen dat we niet met 4 op 1 kamer (4 personen slaapzaal) konden, desondanks we al maanden geleden geboekt hadden. We zouden verdeeld worden over meerder 4-persoonsslaapzalen. Erg vreemd, mag ik wel zeggen. Het tegen aanbod was met 4 op een 10-persoonsslaapzaal. Het is de eerste keer dat we met andere op een zaal liggen. Niet dat het de eerste keer was dat we een slaapzaal geboekt hadden, maar omdat we samen hoorden, hadden ze ons soms spontaan verplaatst naar een 4 persoonsslaapzaal of geen anderen aan de kamer toegevoegd. Maar met een locker die goed werkt, valt dat wel mee. Soms word je wel wakker van de andere mensen die komen en gaan.

Zoals gewoonlijk gingen we de eerste dag de stad verkennen. We deden een boeddhistische tempel aan. Deze was echt prachtig. Er hangt een enorme rustgevende sfeer in de tempels. Ze zijn uitgerust met parken en vijvers en bestaan uit meerdere paviljoenen, waarvan ik de logica nog niet altijd begrepen heb. Goed voor de gezondheid zijn tempels wel niet. Er hangt een immense walm van wierook. Overal rond en in de tempel kan je wierook kopen in alle soorten en formaten en nooit minder dan 3 stokjes samen. De grootte van de wierookstokken is vaak immens: tot een meter toe. Deze worden dan aangestoken en in de daarvoor bestemde kuipen gezet, waardoor je de wierook van einden en ver kan ruiken. Mensen zijn hier blijkbaar nog erg gelovig, want velen branden wierook. Ook velen die bidden op de daarvoor voorziene kussentjes aan de beelden. Een donatie in geld blijkt daarvoor vereist. Meestal zijn er meerdere beelden en doen ze de meerdere beelden aan, met jawel, telkens een donatie. Ook kleine kindjes worden geleerd te bidden. Vaak erg grappig om te zien. Bidden gaat namelijk in de vorm van islamistische knielbewegingen. Ook zijn er mensen die gebeden voorlezen uit een boekje.

Desondanks het groot aantal Chinese parken dat we al gezien hebben, blijven deze boeien. Het aantal bezigheden die hierin plaats vinden is eindeloos en vaak grappig. Zo zagen we deze keer enkele ouderlingen een soort van fitness oefeningetjes doen en anderen dansen met parasols. Chinezen hebben trouwens enorm veel schrik om bruin te worden en hebben overal parasols bij. Wanneer deze echter vergeten is, gebruiken ze hun toegangsticket of plannetje van de bezienswaardigheden als zonnescherm.

Op zoek naar het oude deel van de stad, kwamen we tot de conclusie dat de ooit sfeervolle markt, blijkbaar gesloopt was. Het nieuwe alternatief vonden we een poosje later wel terug, maar de charme was verdwenen. Het nieuwe deel kon ons ook wel boeien. Hier vonden we namelijk een carrefour. Deze leek vooral erg op de franse versie, met enkele boetieks voor je de werkelijke winkel binnen kwam. Verder verkocht hij natuurlijk de normale Chinese producten, maar de manier van prijsaanduiding (met hangende kaartjes boven de artikels in manden), deed wel een belletje rinkelen. Normale supermarkten hebben hier ook niet de kleding- en sportafdeling die de carrefour wel kent. Verder was er een grotere koelafdeling (die is namelijk in de meeste supermarkten zelfs afwezig, wat me doet vermoeden dat chinezen geen koelkast thuis hebben. Het is namelijk ook zo dat in cafés soms de drank niet koel is en ook in winkeltjes er vaak geen koelkast te bespeuren is. Drank die wel gekoeld is, komt uit een typische bar koelkast (zo een hoge met een venster) of uit de vriezer naast het ijs), een grote vriestoog en een schap met westerse producten zoals cornflakes. Deze laatste zijn hier namelijk echt niet te vinden, net zoals chocolade trouwens. En wat ze dan chocolade noemen, smaakt er beslist niet naar. De prijzen op dit schap, waren wel naar onze normen.


Daarna doken we toch nog even de oude wijk in. Zeer leuk om te zien: het waren allemaal van die appartementsgebouwtjes van ongeveer 4 verdiepen hoog. Iedereen heeft dan zijn terras, dat hier afgebakend is door een stalen net. Op dit terras zie je dan planten, kleren, teiltjes, ... staan. Een erg kleurrijke (en ook wel rommelige bedoeling).

Tot slot zochten we de blinde masseurs op. Deze zitten verzameld op een soort van pleintje en hebben allemaal iets wit aan om herkenbaar te zijn. Voor een euro of 2 geven ze je dan op straat een massage. Ze schijnen best goed te zijn, maar ik voelde me nogal vuil na de treinrit van die nacht en had geen behoefte om me te laten masseren. Het was wel fijn om te zien en ook wel raar om te beseffen dat ze niet zien. Blijkbaar kunnen ze wel voelen hoeveel briefjes waard zijn. Ze praten tegen alles wat geluid maakt en verschuiven hun stoel soms naar daar waar ze meer mensen horen.

Vandaag zijn Anouck en ik naar de bergen in het westen geweest. Dit is een berg met wel 3 tempels op. Er geraken was al een avontuur op zich. De Lonely Planet liet wat de wensen over en Engels, spreekt men hier niet en wij nog steeds maar matig Chinees. Maar na 2 uur en half, kwamen we dan uiteindelijk toch ter plaatsen. Je moet wel weten dat het maar 14 km ver was. Maar we namen eerst de bus in de foute richting, dankzij de foute omschrijving van de Trotter. Hier zochten we dus aansluiting (omdat we niet wisten dat we fout zaten). Deze was echter niet te vinden natuurlijk. Maar zo snel hadden we dat niet door, want als je op een kruispunt staat, zijn er dus 8 bushaltes, op allen verschillende afstanden van het kruispunt. Tegen dat we ze zowat allen gecheckt hadden, waren we dan een heel eind verder. Hop terug naar het andere einde, waar we dan wel aansluiting zouden hebben. We kwamen in een soort van busstation aan, maar geen lijn 6 te bespeuren. Dan maar de haltes op de weg checken, hier ook niet. Hoe kwamen we dan ten slotte boven? We namen een taxi. 20 keer duurder, dat wel, maar voor 2 euro, sukkelen wij westerlingen nog steeds niet. In het teruggaan bleek dat lijn 6 op een totaal andere plaats haar beginhalte had. Gelukkig hadden we de busnummers die ochtend goed in het oog gehouden en wisten we onze weg terug te vinden. Ik denk dat het de eerste keer is dat ik men geduld in China echt moest gebruiken, zoals ze me gewaarschuwd hadden. Maar gelukkig had ik er nog veel over en bleef ik er erg kalm bij.


De tempels waren fascinerend. De hoogste, was echt in de rots ingebouwd. Allerhande kleine paviljoentjes voor de verschillende goden op verschillende hoogtes tegen de rotsflank. Echt geweldig hoe ze zo alles tegen een rots kunnen bouwen. Alleen miste de tempel een beetje een point, er waren veel zaaltjes, maar geen echte hoofdzaal. De andere tempels waren meer klassieke tempels, met natuurlijk: veel wierook. Verder hebben ze prachtige tuinen en aangelegde vijvers, met om een of andere rede altijd vissen of waterschildpadden in. De versiering van sommige tempels is echt extreem. Midden in de tempel staan dan van die immense beelden met fruit en bloemen rond. Aan de wand hangen talloze fel gekleurde beelden van monniken, elk met voorwerpen vast of in het gezelschap van dieren of draken. Lange wenkbrauwen schijnen hier ook wel wat te zijn. Verder zijn de draken en dieren vaak heel erg kinderlijk getekend en waan je je in een kinderkamer. Maar felle kleuren zijn alom tegenwoordig. Ik mag de boeddhistische tempels wel.

De dag eindigde helaas minder. Mijn fototoestel werd gestolen. :-( Hoe is dat gebeurd, vraag je je dan wel af. Wel eigenlijk geloof ik het zelf nog niet goed. Ik heb zo een schouderlint om het aan te hangen. Mijn fototoestel hangt dan in een hoesje ter hoogte van mijn heup, vrij hard in mijn eigen zicht dus. Toen ik van de bus kwam en we ons door het verkeer baanden, hoorde ik plots het tasje open gaan. Chinezen, wijken nooit, als jij niet opzij gaat, dan loop je er gewoon tegen en oversteek plaatsen zijn nu eenmaal erg crowded, waardoor je continu tegen iedereen aanloopt. Ik had er dus niet veel erg in, ik had het wel gehoord, maar was volop bezig mijn leven te bewaren (want zelfs als het groen is, komen er nog van alle kanten auto's en brommers af). Toen ik even later checkte of het nog open was, bleek mijn toestel verdwenen. Iemand moet dus het tasje open gemaakt hebben en het eruit getrokken. Ik snap nog steeds niet goed hoe het kan, want het tasje hing tegen mijn lichaam, het toestel zit er vrij strak in, dus om het er zomaar uit te halen zonder dat ik het merkte. Veder liep Anouck aan de zijde waar ik het tasje droeg, dus de persoon moet al het moment afgewacht hebben dat ze door de massa even uiteen gedreven werden. Conclusie: Foto's van de laatste 10-14 dagen kwijt, want ik had ze niet meer op cd kunnen zetten, noch uploaden wegens het trage internet. Verder een immense ontgoocheling, gezien het tasje echt wel wat de veiligste plek was waar ik het kon opbergen (van mijn rugzak heb ik altijd wat schrik dat ze ongemerkt de rits kunnen openen), maar het mocht niet baten. Het toestel is jammer, maar de foto's vind ik verschrikkelijk.

Als enige pluspuntje heb ik vandaag in een Chinese politiewagen gezeten om van het ene kantoor naar het andere te gaan. Ze gingen eens op de zwarte markt kijken. Maar wil ik wel dat de dader gepakt wordt, als je voor diefstal van een vreemdeling in China de doodstraf krijgt?


Zoen!