Dag 19: Kunming (18/07/09)

20/07/09

We maken stappen: grote stappen, maar we merken het niet, omdat we ze opdelen in kleinere stapjes. Stuk voor stuk in onze 5 weken die we door China reizen. Toen we lazen over China, bleek geduld hebben een noodzaak. Een beetje een afschrikker wat mij betreft. Maar geduld is misschien niet echt dat. Meer het nemen van de dingen zoals ze zijn en het leven leven zoals het leven hier in China gaat.

Gisteren zijn we naar het minderhedenmuseum geweest. 14 km ten noorden van de stad. Een meevallertje dus. In China echter moet je voor 14 km uit de stad toch wel anderhalf uur rekenen. Eerst een halfuurtje om met de bus naar het busstation te gaan, van op de plek waar je zit (steden zijn namelijk immens en soms zo druk dat het verkeer amper vooruit gaat). Daar moet je dan meestal aansluiting zoeken op de bus voor de 14 km uit de stad (vaak geen gemakkelijke zaak, gezien er overal haltes zijn voor allerhande bestemmingen), die natuurlijk overal stopt. Nog een uur later kom je dan ter plaatsen aan: stinkend naar de chinezen waar je tussen geplet gestaan hebt (want zitten is er vaak niet bij en ze rijden hier niet bepaald smooth).
Dus we zien af? Wel eigenlijk niet. We nemen het zoals het komt. Als we er sneller zouden willen geraken, zouden we nog steeds een taxi kunnen nemen. Duurder, maar nog steeds niet ondoenbaar van prijs. Maar de bus is OK en we leggen gewoon geen druk op onszelf. Dus het is goed, interessant zelfs wanneer je al die chinezen mag aanschouwen. Als ze zitten, dan slapen ze. Zelfs de kleine kindjes slapen. Jong geleerd oud gedaan dus. Wanneer we echter met onze grote rugzakken op de bus staan, maken ze je er attent op als er een plek vrij is en natuurlijk staren ze je de rest van de tijd vragend aan: waarom je als rijke westerling in godsnaam geen taxi neemt met die grote rugzak. Ik houd van ze. :-)

Het minderhedenmuseum miste precies wat aan populariteit. Een voordeel dus: weinig volk (enkel westerlingen overigens) en erg mooi. Ik realiseerde me dat ik verliefd geworden was op Yunnan (de provincie van Lijiang en Dali). Jammer van de foto's, want nu zal ik mijn liefde niet met jullie kunnen delen. Toen we in Kunming aankwamen, besefte ik al dat ik de rustige stadjes en de minderheden zou missen. Het museum gaf te kennen, dat Yunnan nog veel meer te bieden had, dat het me wel leek alsof ik er kon teruggaan. Op huwelijksreis misschien? ;-) Gescheiden van de rest van China door een bergketen, verheven op en plateau van wel 1900 meter hoog, leven de minderheden. Minderheden is trouwens relatief, want vaak zijn ze met een 1-7 miljoen, zodat wij, vlamingen, ons best ook wel een minderheid zouden kunnen noemen. Elke minderheid heeft zijn eigen klederdracht voor gelegenheden, geslachten en leeftijden, aangepast aan het klimaat waarin ze leven. In de steden dragen vooral nog de oudere vrouwen deze kledij (In het museum werd ook duidelijk dat dit de kledij was voor vrouwen op middelbare en oudere leeftijd. In sommige minderheden waren er zelfs kleurencodes voor vrijgezellen en getrouwden.), maar op onze fietstochten nam niet alleen het aantal personen in deze klederdracht toe, maar ook het gebruik van de voorwerpen horende bij deze minderheden. Dit doet me vermoeden dat in nog meer afgelegen gebieden, deze gebruiken waarschijnlijk nog beter bewaard zijn gebleven en me verlangen naar meer.


Na het minderhedenmuseum moesten we de trein nemen naar onze volgende bestemming. 18u op de trein, dat is een hele poos. We hadden onze bagage laten stockeren in een van de daarvoor voorziene depots in het station. Voor ze deze aannemen, is er een soort van controle. Bij een standaard chinese koffer doen ze de rits open en kijken ze 3 lagen kleren diep of er niets verstopt zit (misschien doet de standaard chinees niet de moeite zijn bom dieper in zijn bagage te verstoppen). Bij onze rugzak werd het bovenste deel even open gedaan, gekeken naar de koekjes en chips die we bij ons hadden, eens gelachen en weer dicht gedaan. En nog een opmerking over hoe knap we wel niet zijn natuurlijk (blond haar he). Voor 4Y per tas mocht onze bagage daar blijven (ze terug oppikken in het hostel met de bus, had ons ook zeker 2Y gekost, dus geen geld).

Na deze terug opgepikt te hebben, gingen we richting de wachtzalen. Aan de toegang werd Rick echter tegen gehouden door de dame die de ticketcontrole deed. Eigenlijk hadden we het idee dat deze niet echt goed gebeurde, maar blijkbaar was er toch iets mis. Toen ik ook tegengehouden werd en naar mijn ticket keek, zag ik het: 16/07/2009, 2 dagen geleden, :-s 2 dagen geleden hadden we bij aankomst met de vorige trein, onze kaartjes besteld. We hadden kaartjes voor de 18de gevraagd. Ik weet nog dat ze ons moeilijk begreep wat de datum betrof. We hadden het herhaald en nog eens opgeschreven op een papiertje. Maar blijkbaar had ze ons niet gegrepen en wij ons bij het nakijken van het ticket miskeken. Tussen de datum staan er allerlei tekentjes (ongeveer: 2009使07补16锝18:23) en daar was de vergissing dus gebeurd natuurlijk. We hadden de 18 zien staan en gedacht 'ok'. Wat nu? Met een ticket van 2 dagen terug ben je natuurlijk niet veel. De dame die ons tegen gehouden had, verwees ons dat we allen aan de kant moesten gaan staan. Ze brabbelde wat in haar walky-talky en wees ons dat we moesten blijven staan. De controle is vooral bedoeld om te vermijden dat mensen, die niet in het station horen te zijn, er ook geen onderdak zouden zoeken. Je mag dus alleen binnen als je trein binnen een bepaald aantal uren vertrekt. Dit verklaart ook het groot aantal mensen dat buiten op kranten op de grond ligt te slapen tot hun trein komt. Wat nu? Er kwam een ander chineesje in uniform aan, dat ons gebaarde mee te komen. We volgenden en ze verwees ons naar loket 12. Aanschuiven. Gelukkig hadden we tijd over, want de rijen aan de chinese loketten zijn altijd immens. Maar dan nog, we hadden kaartjes van 2 dagen terug. Dom, dom, dom om ons zo te miskijken. We legden uit wat er aan de hand was. We moesten naar loket 2. Dit komt nooit goed: van het kastje naar de muur, daar begon het op te lijken. Maar blijkbaar moesten we terug naar loket waar we 2 dagen geleden ons kaartje gekocht hadden. Maar amper een uur voor vertrek bleken alle bedden uitverkocht (we hadden niet anders verwacht, gezien je van 5 dagen tevoren kan boeken en je 2 dagen vooraf al maar met moeite een kaartje vast krijgt). We maakten ons wat ambetant (hoewel we in westerse normen wel vonden dat het onze eigen fout was, gezien we het ticket niet goed nagekeken hadden) om wat druk achter de zaak te zetten. Maar er kwamen geen plaatsen vrij. Wel excuses omdat het personeel zo slecht Engels kan (we waren de dag dat we het ticket boekten uit onze oorspronkelijke rij gehaald door 1 van de veiligheidsmensen om aan het engelstalige loket te gaan staan, dus onze verwachting ons in het Engels te begrijpen was niet onterecht geweest) en dat het hen speet. We konden kiezen tussen een "hard seat" (18u zitten in een wagon, waarover we gehoord hadden dat het hell was, gezien blijkbaar niet iedereen een stoel had (wij natuurlijk wel met ons ticketje) en de wagon dus vol chinezen stond, die tegen alles aanhingen) en een dag wachten op de volgende trein (want die avond zelf was er geen trein meer). Dit laatste zou betekenen, dat we rond half 7 (want zo laat was het ondertussen) nog ergens een overnachting moesten zoeken (zeker niet evident in de weekends, wanneer alle chinezen ook uitstapjes doen) en we een dag zouden verliezen in en stad, waar niet echt veel meer te zien was. In deze laatste optie had ik absoluut geen zin, maar om voor ons allen te kiezen voor de hel, nog minder. We vroegen of er en kans was op upgrading (= op de trein toch nog een bed bemachtigen, zoals in de gids uitgelegd staat). We konden proberen, maar ze kon ons niets beloven. Anouck hakte (gelukkig) de knoop door: een hard seat zou het worden. Als we niet konden upgraden, zouden we het ook wel overleven en we zouden een ervaring rijker zijn. Om onze kans op upgraden te verhogen, vroeg ik of ze deze vraag niet in het chinees voor ons kon opschrijven, zodat we dit aan het personeel konden tonen. Want Engels sprekend personeel, daar konden we niet op rekenen en ik wist niet of er iets nuttigs in mijn taalgidsje stond.

Gewapend met 4 tickets voor een stoel en ons papiertje gingen we dan maar naar de trein. De eerste man die we het papiertje toonden, wou onze tickets zien, lachte en verwees ons naar de wagon met onze stoelen. Toen we hier wouden opstappen, lieten we terug eerst het papiertje zien. Wederom controle van de tickets en het werd doorgegeven aan iemand anders. We mochten volgen naar een andere wagon, waar ons aangewezen werd om op enkel stoelen te gaan zitten. Dat was een begin. De stoelen, hard seats, waren kaars recht met aan de ene kant van het pad 2 stoelen (4 over elkaar dus) en aan de andere kant 3 stoelen. We zaten met ons 4-en mooi samen. Maar hier de nacht doorbrengen... Algauw stond er er nog wat chinezen in onze buurt, die duidelijk hetzelfde wouden: upgraden. Ze vulden een soort van formulier in en drumden samen rond het hokje, waarin de dame zat die ons meegenomen had. Via iemand die ook in de wagen zat, had ze ons al laten weten dat we onze tickets moesten geven eens de trein vertrok. Maar zo veel mensen die hoopten op een vrij bed... We mochten dan wel een papiertje hebben, met een door ons verondersteld dringend verzoek om ons te upgraden indien enigszins mogelijk (de dame die het schreef, ging er duidelijk vanuit dat het hun fout was en bood meerdere malen haar excuses aan, dus we gingen er vanuit dat ze wel haar best deed), maar we hadden het natuurlijk niet zelf kunnen lezen en wisten het dus niet zeker. Ondanks alle drummende chinezen, werden toch eerst onze kaartjes gevraagd. Dat was een goed teken. We zouden waarschijnlijk wel verspreid geraken, maar beter een bed dan een stoel, leek me. Toen vroeg ze 530Y (we hadden 500Y terug gekregen aan het loket, toen we onze bedden van 2 dagen terug, omruilden voor de stoelen van die dag). Dat was snel. Maar we hadden zeker een bed. Meer nog: 4 bedden bijeen. Met al onze bezittingen ging het van wagon 5 naar wagon 14. Heel entertainend voor alle chinezen, die allemaal "hello" en soms "how are you" zeiden. Niet dat ze echt Engels konden, want toen ik antwoordde met "a kiss for everyone", kwam er geen reactie. Wagon 14 was leeg. Halverwege de wagon hing een soort van doek. We zetten ons op onze plaatsen en keken wat verbaasd rond: een rustige lege wagon... Al gauw kwamen er nog wat upgraders, die we daarvoor gezien hadden, om ons heen zitten. Vreemd. Naderhand kregen we door dat het de wagon voor het personeel was, althans achter het doek. Het was hier rustig en de irritante chinese radio bleef uit. Upgraden rules! Al bij al viel het dus geweldig mee. Ik wil niet weten hoe het geweest was hadden we op die stoelen blijven zitten, maar ik gok dat ik dan nu niet aan het schrijven was. Hoewel ik misschien dan nu wel een nog beter verhaal voor jullie had. Straks als we in Guilin aankomen, moeten we onze tickets naar Shanghai boeken. Ik denk wel dat ik de datum even check... en dubbel check.

En om nog even op die stapjes terug te komen. Gisteren aten we 's avonds op de trein, zoals we elke chinees al hadden zien doen, maar waar we ons nog niet aan gewaagd hadden, instant noodles. In de supermarkt hadden we elk een potje gekozen (ze zitten hier in van die kartonnen dozen) op het zicht. Want echt lezen wat erin zit, kunnen we nog steeds niet. Niet zeker wetend of er wel een vork in zat (hoewel we dat al bij andere chinezen gezien hadden), besloten we toch ook maar stokjes te kopen. Voor niets nodig natuurlijk: er zat een vork in. Dan maar op zoek naar het warm water. In de gidsen had ik gelezen dat je het warm water op de trein mag drinken. Met het potje in de hand en zoekend rond kijkend, zagen we er blijkbaar vrij hulpeloos uit, want al snel wees een conductrice ons in de juiste richting. Potje vullen, tot... euhmm.. waar? De noodles gewoon onder zetten dan maar. Het water was idd behoorlijk warm. Op onze plaats zagen we dat er blijkbaar een rand in het karton stond tot waar je moest vullen. Alle pakjes erbij, roeren en eten maar. Het was best wel lekker. Volgende keer neem ik er voor 's middags en 's avonds mee. Chinezen doen dat ook als ontbijt, maar dat ga ik toch nog even laten. Nu goed uitkijken (ja, ik ben een echte staarder geworden) naar wat de andere chinezen eten, want er zijn duidelijk nog verschillende soorten noodles, zodat we volgende keer nog beter weten wat kiezen.

Ook het "ondoenbare" toilet op de trein heb ik ondertussen overwonnen. Na eerst 2 weken de hurktoiletten gemeden te hebben, kwam er dan toch de moment, waarop ik geen keuze meer had. En eigenlijk viel het nog wel mee. Voor een plasje te doen wel te verstaan. Maar op onze trektocht, moest ik dan toch eens naar de grote wc en ook dat valt eigenlijk best wel mee. Onder het motto "beter vroeg dan laat" ging ik gisteren avond toch maar eens preventief (voor de eerste keer sinds onze reis) naar het toilet op de trein. En eigenlijk was het helemaal niet zo erg. Zeker niet erger dan onze Europese treintoiletten. Zelfs deze ochtend viel het nog goed mee. Schoenen aan doen is natuurlijk wel een vereiste, maar verder...

We maken stappen. 2 weken geleden geen hurktoiletten voor mij. Nu heb ik zelfs geen schrik meer om met diarree de trein op te kruipen (het schijnt namelijk niet goed te zijn immodium te nemen, omdat je dan ook de bacteriën in je lichaam houdt). Gelukkig heb ik tot nu toe daar nog geen last van gehad. Fingers crossed dus, dat we dat zo kunnen houden.

Zoen!