De bus

Ik stap op de bus samen met een hoop pubers uit de nabij gelegen school. Ik heb schrik geen plaats meer te hebben, maar als één grote bende stormen ze naar achteren. Ik zet me vooraan met men rug naar de chauffeur. De jongeren doen voort met wat ze bezig waren, ze maken lawaai: om het meest, om het luidst, om het stoerst. Wel een keer per minuut barsten ze in lachen uit. Ze lachen, want zo hoort het, maar wat ze zeggen, is eigenlijk verre van grappig.

Ik kijk naar de mensen om mij heen, in het voorste deel van de bus. Ze zijn ouder, ze zitten en zwijgen. Ze lachen niet. Ze hoeven ook niet te lachen. Ze zitten rustig en wachten tot de bus op zijn bestemming aankomt. Al dan niet een beetje geërgerd door het lawaai vanachter in de bus. Ze kennen het echte leven ondertussen, waarin men niet elke minuut hoeft te lachen om toch gelukkig te zijn. Waarin men nu eenmaal, niet elke minuut gelukkig is.

Dat is dan volwassen zijn...

Inne