Vandaag was een dag vol indrukken. Toen we gisteren avond aankwamen, was het al donker en we beseften maar half in wat voor een land we terecht gekomen waren. De 'horror' verhalen over de luchthaven maakten dat we goed voorbereid waren en het eigenlijk allemaal wel goed mee viel. Dat we Masse al eens gezien hadden, hielp maar matig. Zijn stem deed er mij wel aan denken, maar toch zag hij er anders uit, dacht ik. Niet dus :-) Alle valiezen werden op het dak gehesen en in 2 verdiepingen gestapeld. Een beetje wantrouwig kijken we toe... het is niet de bedoeling dat onze bagage al kwijt is voor we ter plaatsen aankomen. Masse haalt een dekzeil boven en we zijn al wat gerust gesteld. Ook de eerste bedelende kindjes en volwassenen zijn een feit. 'Glimlachen en bedanken' zoals aangeraden, helpt maar weinig.
Eens vertrokken vallen de wegen beter mee dan verwacht. Zelfs de stad ziet er vrij normaal uit. Dingen zoals overvolle bussen, markten die om 10 uur 's avonds nog wemelen van het volk, veel oude auto's en veel mensen op straat. Beelden die we wel verwacht hadden. Niets shockerends. Of misschien ben ik gewoon niet snel in shock te brengen. De grootste pracht en praal verschuilt zich nog achter de donkerte. Het is warm, sauna achtig, maar het valt nog mee. De eerste minuten was het moeilijk ademen, maar nu ben ik het leven gewoon in deze levensgrote sauna. We komen aan in een hotelletje dat niet onder doet voor onze verwachtingen. Buiten Afrika zou eenieder meteen weer vertrekken, maar nu leek het meer dan behoorlijk.
Pas 's ochtends zien we hoe mooi het werkelijk is. Als ontbijt krijgen we een stuk stokbrood met boter en confituur. Blijkbaar is stokbrood hier wel werkelijk het nationale brood en was het dus geen toeristenverwennerij. Verder wordt er oploskoffie gedronken met warme melk. Onze ogen voor het werkelijke Afrika gaan pas open als een van onze reisgenootjes ontdekt, dat er achter het raam van de douche zich wel een heel ander tafereel schuil houdt dan voor het hotel: zanderige straten, roestige auto's, vrouwen met water op hun hoofd, ... DIT is Afrika!
In de voormiddag bezochten we de plaatselijke kringloopwinkel, waar men kleren verkoopt die bij ons in de goedkope winkels, zoals de Wibra, niet verkocht geraken. Deze kunnen heel goedkoop aangekocht worden. Er worden vrouwen te werk gesteld om deze te verkopen. We bezoeken ons eigen dorp en krijgen een rondleiding naar alle nuttige plaatsen. We worden omsingeld door wel meer dan 40 kinderen, die allemaal ons hand willen vasthouden. Vele dragen geen schoenen, hun kleren zijn vuil en hun handjes plakken. Eentje heeft een vogeltje aan een touwtje als een speeltje. Onze harten breken, maar we slagen er niet in er iets aan te doen. De kindjes kennen wel een beetje Frans, maar vaak gaat het niet veel verder dan 'hallo' en 'hoe heet jij'. Anderen hebben nootjes in hun T-shirt verzameld en eten deze spaarzaam op. Wanneer we echter op de speelplaats aankomen, verliezen we even alle aandacht aan de speeltuin. Ze kruipen met ongelofelijk veel op een draaitol en zingen een lied. Ik wist dat de school nog niet zo oud was, maar met alle regen een vochtigheid ziet het gebouw er al erg gehavend uit. We hebben ook een tropische moestuin bezocht, waar courgettes, wortelen, aubergines, meloenen en nog wat anderen gekweekt worden. Om dit te doen slagen, graven ze een put van 45cm diep, boorden deze af met een plastiek en overdekken de planten met een zeil dat de zon tegen houdt. Voor sommige platen is er een irrigatiesysteem. Chique om te zien, maar wel zielig dat er maar zo weinig plantjes staan... Ook de 'Aldi' en de bakker worden bezocht. Het is trouwens moeilijk om in te schatten hoe groot het dorp zelf is. Zelfs nu (na 2 dagen) weet ik nog altijd niet alles zijn, omdat het allemaal zo verschrikkelijk hard op elkaar lijkt naar onze normen. Niet alleen de zwarten, maar ook de hutjes en de erven.
Daarna zijn we nog naar het rust-en verzorgingstehuis voor de melaatsen gereden. Ook hier valt de shock goed mee. Alsof je beter tegen iets kan, als je weet wat je kan verwachten. Hetzelfde tafereel in België zou wellicht wel tot een shock-effect geleid hebben. Maar nu viel het mee. Vroeger werden deze mensen aan hun lot over gelaten en lagen ze op straat. Nu worden ze opgevangen. Maar zelfs hier kost dit 5 miljoen euro per jaar. Goedkope bejaardenhuizen zijn duidelijk een illusie.
In de namiddag gaan we de technische ploeg afzetten. De weg ernaar is mooi. Net als al de rest dat we al hebben gezien. Het regenseizoen zorgt ervoor dat alles groen ziet. Je hebt stukken stad met 'grote' stenen huizen, tank stations, enkele winkeltjes en een markt. Daarbuiten zijn dan meer boerderijtjes: ommuurde erven met een hut erop. De hutten zijn meestal in steen, wat de muren betreft, maar de daken zijn van stro. Ook zijn er heel veel onafgewerkte huizen. Volgens Masse hebben deze mensen geld geleend bij de bank, maar konden ze dit niet terug betalen en hebben ze daarna dus ook geen geld meer gekregen.
Op het eerste zicht lijkt de armoede mee te vallen. Mensen met een huis en een erf met dieren is voor mij al geen armoede meer. Ze wonen wel met zot veel samen in een huis, wat natuurlijk het comfort beperkt. Maar het hebben van ene huis, is toch al een begin. Ik was blij, dat ik niet voor het technische kamp gekozen had. Niet alleen zou ik niet graag bouwen, maar vooral lag het project erg eenzaam.
Op het eerste zicht lijkt de armoede mee te vallen. Mensen met een huis en een erf met dieren is voor mij al geen armoede meer. Ze wonen wel met zot veel samen in een huis, wat natuurlijk het comfort beperkt. Maar het hebben van ene huis, is toch al een begin. Ik was blij, dat ik niet voor het technische kamp gekozen had. Niet alleen zou ik niet graag bouwen, maar vooral lag het project erg eenzaam.
Daarna keerden we terug naar ons project. We kregen frieten met omelet te eten. Best nog wel lekker, maar absoluut niet veel. Zeker als zelfs ik het gevoel heb, dat ik gerust wel meer kon eten... Verder krijgen we eten om half 8 's ochtends, half 2 's middags en 8 uur 's avonds. Lange te overbruggen periodes dus. 's Avonds is het donker als we eten. De eerste stroompanne is een feit, dus halen we onze zaklampen boven. Al relatief vroeg wordt het erg stil in het dorp. Het is hier trouwens de hele dag erg stil. Stel je voor: geen auto's (mensen gaan met paard en kar naar de stad, waarbij ze zeker met 5 op de kar zitten), geen industrie en geen haardrogers of stofzuigers. Het is een beetje 'onnatuurlijk'. Geen wonder dat sommige mensen een beetje verlangen naar muziek. Want desondanks het hier Afrika is, is er toch niet zo veel muziek. Sommige huizen hebben wel een radio, maar dat is eerder uitzonderlijk. En met de stroom hier, is zelfs dat geen garantie op muziek.
Inne
Uit: Brieven aan Stijn - Deel 1
Geen opmerkingen:
Een reactie posten