Woorden voor de wereld

Soms in het leven moet je kei hard aanlopen en springen om ergens te geraken.
Jezelf heel even door de lucht laten vliegen, om vervolgens op een schijnbaar onbereikbaar stuk te laten landen. De vlucht kan zalig zijn, je laten meevoeren door je eigen energie, het gevoel hebben van eens ergens te komen. Maar ik het schrik om te vliegen, om even de grond onder mijn voeten te verliezen, om geen houvast te hebben tot je weer mooi op je voeten land of met een smak met je gezicht tegen de grond aangaat. Ik heb op zich geen schrik om te vliegen, maar wel om niet meer terug te kunnen, wanneer de val in aantocht is, wanneer ik merk dat de voeten geen optie meer zijn en ik met een pijnlijke dreun zal neerkomen, vol blauwe plekken, schrammen en andere verwondingen, die me nog lang de sprong zullen doen herinneren.

Ik sta onrustig te draaien. Ik weet dat ik zou moeten springen. En ik weet ook dat het zoooo zalig is als je weer op je beide voeten terecht komt. Dat ik nooit op beter terrein geweest ben, als wanneer ik met een zachte plof op mijn voeten landde, amper de tijd nemend om neer te komen, voor de volgende sprong. Maar ik herinner me ook de pijn van een val, waarvoor ik schrik zal hebben tijdens de vlucht.

Momenteel ben ik onrustig. Ik zou 2 seconden moed moeten verzamelen. Gewoon om aan te lopen en me af te zetten. Maar de keuze tussen de veilige grond en het risico van de vlucht, doen mezelf in cirkeltjes draaien en hangen een lucht van onrust om me heen. Ik wil de kansen nemen die ik krijg, maar zeker geen domme dingen doen.

Inne