Dag 20-24: Yangshuo + Ping'an (19/07/09-23/07/09)

20/07/09 ('s ochtends van op het dakterras van het hostel)

De trein had een half uur vertraging, maar voor een 18u durende trein, was dat zeker niet slecht. Het landschap was trouwens prachtig. In tegen stelling tot de vorige treinen, die ik genomen had, reed deze veel meer door het platte land en langs rustige dorpjes. Mensen op het veld, buffels en huizen met een communistisch kantje. Ze zien eruit alsof ze ooit bedoeld waren om welvaart en comfort uit te stralen, maar nu in verval getreden door de werkelijke lage kwaliteit, ontsieren ze de omgeving.

Na ons kaartje gekocht te hebben richting Shanghai, komt er meteen een man op ons afgelopen, die luidkeels "Yangshuo, Yangshuo" roept. Daar moeten we heen. "Duo shao quain?" (of in het nederlands: hoeveel kost het) Er wordt 15Y bovengehaald om het verschil tussen fifty en fifteen toch maar even duidelijk te maken. Dezelfde prijs als in de gids, dus we gaan mee. Er zitten enkele andere Europeanen bij ons op de bus. Ze laten hun ticket zien. Ze hebben echter een ticket besteld voor de trage, niet-prive, bus. Ze waren ook mee gegaan met de man die 'Yangshuo" riep, maar dus op de foute bus beland. Tegen dat de man er achter komt, is de bus al vertrokken. Een chinees die in de buurt zit, legt het misverstand uit aan de man en ze mogen blijven zitten zonder extra te betalen. Het zou bij ons niet waar zijn denk ik. Ik snap het trouwens niet zo goed: we hebben behalve in Beijing op de luchthaven nog nooit een ticket buiten de bus gekocht. Als we een bus willen nemen, wandelen we er gewoon op af en als het geen stadsbus is checken we de prijs. Tickets buiten de bus... ik was al weer bijna vergeten dat zoiets bestond. China...

Aangekomen in Yangshuo begint het te regenen. Daar heb je het regenseizoen: Elke dag meerdere keren kort en onverwacht. Doorgaans is het echter vrij bewolkt en de zon zien we maar weinig. Na de bui, gingen we de stad in om te eten en even naar een fototoestel te kijken. Zo in 1, 2, 3 en in China iets kiezen, is niet zo simpel. Uiteindelijk besloot ik een iets duurder toestel te nemen van een vertrouwd merk in de hoop het in België nog steeds te kunnen gebruiken. Ik zal wel een plug-in moeten kopen, want hij is natuurlijk gemaakt voor een chinees stopcontact. Vervolgens gingen we eten in het "mei yuo cafe". Dat betekent zo veel als "niet hebben". Dit restaurant beloofde zijn klanten te verlossen van alle irritante chinese gewoontes wat betreft service waar ik het in een van de vorige mails over had: traag, warme dranken (die eigenlijk koud geserveerd zouden moeten worden), ongelijktijdig serveren van de schotels, ... Maar eens chinees, altijd chinees. Zo ook hier, konden we merken. Tot slot stortten we ons nog even op de winkelstraat en Nele en ik kochten een chinees kleedje. Het was ons al opgevallen dat hier wel erg veel westerlingen rondliepen en idd, ze hadden kleedjes, waarin onze poep wel paste. Aan de lenden, waren ze echter nog wel een beetje groot. Maar zoals het hoort in China, laten we dat door de kleermaker oplossen en natuurlijk kost dat geen geld. De mevrouw van de winkel beweerde wel dat het een hele nacht ging duren, zo moeilijk was het. Maar ik week niet af van de vooraf bedachte prijs. Ik kan trouwens nu zeggen dat het zalig mooi gedaan was en dat het nu zit als gegoten.


23/07/09

De dag erna gingen we wederom op fietstocht. Ik ben dol op verloren rijden, want dan ontdek je de mooiste plekjes. In tegenstelling tot in Dali, is de rijst hier al veel rijper. Waarschijnlijk heeft het te maken met het verschil in hoogte. Ik miste het groen van in Dali wel, maar met de buffels en de bedrijvigheid op het veld, waren deze velden ook wel interessant. Nadat we dan toch op het juiste pad geraakt waren, bereikten we een dorpje dat niet veel verder lag. Er was eigenlijk niets te zien, maar dat maakt het juist zo interessant. Geen toeristische winkeltjes meer, wel een markt met het nodige aan groenten en fruit en gebruiksvoorwerpen. Hoewel dit een doorsnee dorp is, is het niet zo verlaten als alle vorige die we gezien hebben. Overal staan de deuren open en zitten binnen mensen tv te kijken of zich bezig te houden met van alles en nog wat. Hoewel het leven hier heel basis is (dat kan je zien aan de bezigheden van de mensen, de winkels en bv de afwezigheid van eetgelegenheden), heeft toch iedereen een televisie. Het is ons ook al opgevallen, dat zelfs zij die er erg arm uit zien, toch een gsm hebben. En eens een blik op de gsm winkel geworpen te hebben, zijn gsm's hier heus niet zo goedkoop, evenmin het tarief om te bellen, zoals wij mogen ondervinden. De hoofdstraat is bezaaid met scooterwinkels. Iedereen rijdt hier met een brommer. Op straat lopen vrij kippen rond. Als we wat uit het dorp wandelen, komen we enkele boeren tegen op het veld. Wederom rijden er veel jongeren op een scooter voorbij. De mensen die we passeren roepen allemaal "hello". Veel vreemdelingen zullen ze hier niet zien. Hier hangt om een of andere rede een sfeer van werkloosheid. Er zijn wel mensen op het veld en in de winkels, maar in elke portiek zitten schijnbaar mensen niets te doen. Het is voor ons moeilijk te vatten wat hier juist de situatie is.

Het weer was ongelofelijk zweterig en van ons tweede deel van de fietstocht kwam niet veel in huis. Douchen... Maar zelfs koud water is hier lauw...
We zaten in een nogal vreemd hostel. Toen ik die ochtend een stukje in mijn boek schreef, kwam dat omdat ik meerdere keren wakker geschreeuwd was. Het geschreeuw kwam van de vrouwen die het hostel onderhielden. Terwijl ze hun dagelijkse taken uitvoerden, voerden ze luidkeels gesprekken met elkaar. Jawel om 7 uur s ochtends. In alle voorgaande hostels, had het kuispersoneel zijn taken in stilte uit gevoerd. Logisch ook. Toen ik zat te schrijven, kwam een van de vrouwen op me af en begon in het chinees tegen me te brabbelen. Ik kon er natuurlijk niets van verstaan en ze kon geen Engels. Ze wees op mijn kleren en wreef over de hare om aan te duiden dat mijn kleren gewassen moesten worden. Een beetje ongepast niet? Nu was het wel zo dat we nog wat kleren hadden om te wassen en de beloofde wasmachines zijn eigenlijk wasservices. Normaal betaal je 10-15Y voor een machine. Ik ging maar even de prijs checken: 10Y per load. Normaal dus. Maar toen we met onze zak aankwamen, was het ineens 70Y. De kleren die ik had zien ophangen, zagen er niet echt proper uit, dus besloten we maar de laundry service in de straat te gebruiken. Die koste ons 20Y minder en de kleren waren zeker beter gewassen. Toen we die ochtend om de fietsen gingen aan de receptie, stond er een groep Fransen die wou uitchecken. De man die ons de vorige dag ingeschreven had, was er echter niet en de vrouwen spraken geen woord Engels en wouden dus ook de waarborg niet terug betalen. De Fransen stonden wat te wachten en speelden wat met het rekenmachine van de receptie (chinese rekenmachines praten namelijk als je cijfertjes indrukt, dus drukten ze pi in het chinees in). Toen een van de kindjes van het hotel het zag, begon deze de betreffende gast te slaan met een boek en probeerde het rekenmachine af te pakken. Het duurde een hele poos eer de man kwam en ons kon voort helpen. Toen we terug kwamen van de tocht, zaten de vrouwen gewoon op de dorpel van onze kamerdeur en begonnen wederom tegen ons te schreeuwen, hoewel we hen nog steeds niet verstonden. Later toen we weer doorgingen, zagen we ze onze deur controleren. Achja, we hebben ondertussen meer dan voldoende chinese hostels gezien om te weten dat dit niet erg normaal was. Elk normaal hostel heeft een crew van wel 4 Engels sprekende mensen en er is dag en nacht (!) permanentie, zodat je altijd ergens terecht kan. Er is een gezellige bar of leesruimte aan de balie, waar gasten zich verzamelen en het niet-Engelssprekend personeel is gedwee. We waren al van plan om een nacht extra te blijven in Yangshuo, maar besloten toch maar een andere plek te zoeken. Iets verder vonden we een jeugd hotel, met bijhorende gezellige gemeenschappelijke zaal. Toen we daar na het vastleggen van de kamer, even zaten om onze mail te checken (want de pc in ons hostel werkte ook niet), waren we meteen verkocht en we besloten gewoon een nacht vroeger te komen. We zouden die nacht nog in het huidige hotel blijven en de volgende ochtend onze spullen netjes naar het andere hotel brengen voor we op onze boottrip vertrokken. Dat was nog zo iets: we hadden deze trip geboekt via het hotel (dat had de gids ons aangeraden), maar als we om details vroegen, veranderden deze steeds. De bus vertrok nooit op hetzelfde uur en de boot had geen vertrek uur. De ochtend dat we op onze trip vertrokken, kwam de man nog naar ons toe om te vragen of we heen wouden varen of terug en welk deel we dan met de bus deden. Hoewel er duidelijk afgesproken was heen en terug te varen.

Die ochtend stonden we dus vroeg op, checkten ons in in het andere hotel en lieten onze bagage daar achter. Dat we met onze grote rugzakken vertrokken waren, hadden de vrouwen natuurlijk gezien. Toen we daarna op ons dakterras zaten te ontbijten, kwamen ze door onze deur naar binnen kijken om te zien wat er aan de hand was, hoewel we nog niet uitgecheckt hadden. Ongehoord. Ik heb ze vastgepakt en weg geduwd. Zoiets kan toch niet? We hadden nog voor de volgende nacht betaald, dus de kamer was van ons.
Niet erg op ons gemak vertrokken we op de trip. We hadden niets van info gekregen en best wel veel geld betaald. Er kwam een vrouw naar ons toe, die zei dat we haar moesten volgen (de man die beloofd had om om half 9 klaar te staan, was er natuurlijk niet). We werden op een bus gedropt. Er waren niet veel plekjes meer over, dus we zaten wat verspreid. Een meisje was als eerste zo dapper om iets tegen me te durven zeggen. Toen men in de mot had dat ik Engels sprak, wou iedereen een praatje maken. Om te beurt probeerden ze een gesprekje te strikken. Maar typisch chinezen, komen deze gesprekken niet verder dan "where are you from", "do you like china" en "you are very beautifull". Wanneer je wat diepgaandere vragen stelt, kunnen ze vaak niet meer volgen en eindigt het gesprek. De vraagintonatie hebben ze trouwens ook niet echt goed door. Als je een vraag stelt, kijken ze je vaak aan van "wat heeft die nu gezegd". Het is namelijk zo dat chinezen altijd een vraagwoord gebruiken. Jammer dat we de chinees zo niet beter leren kennen, want vragen over bv onderwijssystemen of waar ze Engels geleerd hebben (niet gewoon op school, maar dan op welk niveau), blijven onbeantwoord en belanden in niemandsland.


De boottocht was geweldig. Toen we van de bus kwamen, stond er een mevrouwtje ons op te wachten aan een elektrisch karretje. 2Y per persoon. Maar gezien we al betaald hadden, weigerden we dit. Dan mochten we maar voor niets mee. Je moet altijd uitkijken met de chinezen. Ze bracht ons naar een man met een boot. We hadden ons een soort van toeristenboot (denk aan die naar plankendael) voorgesteld, maar het was veel beter. Er lag een bamboe vlot met 3 2-persoonsbankjes op ons te wachten. Na wat in het chinees tegen de man gebrabbeld te hebben, vertrokken we. Het uitzicht was zalig: een grote rivier, omgeven door tandachtige bergen. In de rivier waren mensen hun kleren aan het wassen of hun buffels aan het baden. Af en toe zagen we een visser en natuurlijk krioelde het van de bamboeboten zoals de onze. Na anderhalf uur varen, kwamen we in een stadje, waarvan we het marktje bezochten. Markten blijven immer boeiend. De vissen waren deze keer wel dood, maar de kippen werden nog steeds levend verkocht. Ook allerhande andere handige hebbedingetjes zoals zaklampen zijn er te koop. De grond is vaak vuil en bedekt met een natte stinkende laag, waarop natuurlijk de etenswaren liggen. De man bleef trouwens de hele tijd bij ons. Waarschijnlijk om te vermijden dat iemand anders zijn klanten zou pikken (niet dat we zo naïef zijn, maar toch...). We aten een lekkere westerse lunch van boterhammetjes met confituur (het brood vult hier trouwens onmogelijk slecht, wat een bijna continue honger teweeg brengt die opgevuld wordt met koekjes). De man keek ons een paar keer vreemd aan, maar onderging. Waarschijnlijk tevreden met de 4 mensen op zijn boot. De weg terug was al even mooi. De rivier en het landschap zijn prachtig, de activiteiten er rond nog beter. Chinezen vinden zo een boottocht trouwens duidelijk maar saai. Ze wagen zich namelijk in de meest gevaarlijke posities op de boot om foto's te trekken en ze hadden zich allemaal voorzien van een soort van fietspomp waarin je water kan opzuigen, om watergevechten te houden tussen de verschillende boten... Chinezen kopen trouwens ook enorm veel souvenirs.


De trip was dus meer dan in orde, hoewel wat info op voorhand (dat had nu toch niet zo moeilijk geweest), wel leuk had geweest. Terug in Yangshuo moesten we nog uitchecken. We wouden behalve de waarborg ook nog graag een deel van het geld terug, omwille van de ongehoorde service. Eerst zei de man dat we voor die prijs niet beter moesten verwachten (hoewel de rest van onze hostels niet duurder geweest waren) en dat het ons probleem was als we ongelukkig waren. Vreemde houding niet? Uiteindelijk kregen we 70 van de 100Y terug voor die nacht. Niet slecht.

In Yangshuo is eend een plaatselijke specialiteit en echt lekker! De gids had ons een restaurantje aangeraden en het was echt lekker. De eend werd geserveerd op een bord met een witte eendenkop aan. Best wel leuk. Ook kon je hier hond eten, maar de rest wou niet. Ik snap niet goed waarom, want die honden zullen ook gekweekt worden om op te eten. Overal waar ze honden zien, denken ze dat deze in de pot zullen belanden. Ik denk dat de kans bij de kippen idd reëel is, maar ik veronderstel dat er om op te eten wel bepaalde rassen honden zijn. Geen hond dus op het lijstje bij de insecten... Wel inktvis.


Gisteren hielden we een chill dagje. We gingen niets doen. Of eerder: we gingen het zwemplan eens in uitvoering brengen. Hoe zalig de rivier er ook uit zag, onze lessen over parasieten, weerhielden ons toch van een waarschijnlijk onvergetelijke zwempartij. Het alternatief was het zwembad van het "paradise hotel". Een poep chique hotel, waar we meer betaalden voor een namiddagje zwemmen dan voor een nacht in ons eigen hostel. Maar alle toeristen waren op daguitstap, dus het zwembad was voor ons alleen. Zalig dus. En er was een kinderbadje, waar we dus gewoon konden zitten niets doen. Later die namiddag keken we samen een film. Westers chill dagje dus, maar dat kan soms geen kwaad. 's Avonds gingen we nog eens eend eten.

Deze ochtend trokken we richting de rijstterrassen. Gezien deze met het openbaar vervoer nogal moeilijk te bereiken zijn, besloten we een tour te boeken. Ik kan zeggen dat groepsreizen niets voor mij zijn, maar soms is het gewoon de beste optie. We vertrokken vroeg, want zelfs met de tour duurde het 3 uur om er te geraken. Wederom minderheden, die zich terug hoog in de bergen bevonden. Deze keer vrouwen met lang haar, dat ze als een soort van tulband op hun hoofd vastmaakten en met zware oorbellen in uitgerekte oorlellen. De traditie wil dat vrouwen hier hun haar niet knippen en het opspelden vanaf ze getrouwd zijn. Hun haar heeft een erg goede kwaliteit, want het kan tot 2 meter lang worden. Erg lang, als je weet dat de vrouwtjes met moeite tot aan mijn schouders reikten. Het is zo dat de minderheden in fases aankwamen en dat zij die het laatst kwamen, de slechtste grond kregen. Deze hadden dus de bergen gekregen. De manier om er toch nog iets op te kunnen verbouwen, was het allemaal in terrassen leggen. Best wel een mooi zicht. Door de hoogte waren de velden hier nog groen. De gids vertelde dat er hier maar 1 keer per jaar kon geoogst worden en dat was duidelijk niet in heel China zo. De huizen waren paalwoningen in hout. De onderste verdieping wordt normaal gezien gebruikt voor de dieren en daarboven wordt geslapen en gewoond. Het was nogal toeristisch en ik had zin om nog wat verder te wandelen naar een meer afgelegen deel, maar dat was helaas niet mogelijk met de tour.


Deze avond werden we afgezet in Guilin, waar we de nacht gingen doorbrengen (morgen hebben we onze trein naar Shanghai, dus terug gaan naar Yangshuo heeft niet veel nut). Het hostel had een pick-up service onder de vorm van een taxi nemen aan het station en dan je geld terugkrijgen in het hotel. 12Y was de richtprijs. Dat bleek echter niet zo simpel. We probeerden wel 5 taxi's die geparkeerd stonden aan het station, maar geen van hen wou de meter gebruiken en ze vroegen allen 20Y. Dan maar de bus... Op weg naar de bus, reed er ons nog een taxi voorbij. Deze wou wel met de meter werken. Voor 10Y reden we naar het hostel. Het zuiden hier is erg anders. De mensen zijn veel minder vriendelijk, proberen je continu in het zak te zetten en het afdingen gaat veel moeilijker. Dit alles maakt de sfeer wel veel minder ontspannen. Niet toegeven is echt wel de oplossing, zo moedig je hen niet aan misbruik van je te maken. En wanneer iets niet kan, ga je door. Afbieden doe ik eigenlijk niet meer. Ik bedenk op voorhand een prijs, die voor beiden partijen redelijk moet zijn en vertel deze. Terwijl zij afbieden, blijf ik bij mijn standpunt. De weglooptruc en eens kijken bij de buren, moet je wel gebruiken. Maar na een tijdje, krijg ik altijd men prijs.

Vanavond nog eens gaan eten in een typisch chinees restaurant. Het was lang geleden dat we nog eens in iets niet toeristisch geweest waren. Het is eigenlijk veel leuker om echt tussen de chinezen te eten en meestal zeker even lekker en stukken goedkoper. Het heeft ons weer gesmaakt en het blijft altijd leuk: je bent de attractie die avond en iedereen zit een beetje richting jou gedraaid, om te kunnen zien wat je doet. Ondertussen zijn we best goed met de stokjes, dus kunnen ze ons daar niet echt meer met uitlachen.


Zoen!