Het is een betovering die om je hangt. Een gevoel dat heerst in elke vezel van je lichaam. Een gedachte die je eigenlijk nooit met rust laat. Een tinteling die je volgt in je slaap.

Als ik naar mijn groene ogen in de spiegel kijk, voel ik niets dan oprechtheid. Ik wou dat ik het kon delen, mezelf de vrije loop kon laten gaan. Maar iets in me houdt het tegen. Iets veranderde, waardoor ik niet meer roekeloos mijn hart kan volgen. Waardoor die oprechte gevoelens alleen zullen blijken uit mijn ogen in de hoop dat ze jou zullen ontmoeten.

Zoen!

op 7/05/2008 10:26:00 p.m.

Abonneren op: Reacties posten (Atom)