Verthuizen

De illusie dat ik hier woon, wordt door de leegtes in mijn kot benadrukt. Het einde nadert en over enkele dagen, zal alles wat hier 9 maanden zo echt leek, weer opgeborgen worden. Daar waar je denkt te wonen, verdwijnt weer even in de duisternis. Zelf, net zoals alle anderen huiswaartskerend, maar toch zo veel mogelijk wegzijnd om thuis niet weer als thuis te gaan beschouwen.

Het valt me elk jaar zwaarder. Ik begin te beseffen dat ik meer en meer nood heb aan mijn eigen thuis. En die heb ik hier ook. Maar dat hij eens per jaar zo bruusk ontnomen wordt, doet alsmaar meer pijn. Ik wil het niet achterlaten. En natuurlijk wil ik wel vakantie en allerlei fijne dingen doen. Maar dan wil ik terugkomen. En zo zou hier altijd wel iemand zijn, gedurende de zomer. Want we wonen hier toch tenslotte?

Maar zo is het niet. En je zou je ook wel kunnen beginnen afvragen, wat er zou gebeuren, mochten we hier geplaagd door verveling allemaal samen zitten. Nu spelen we van die domme msn-spelletjes met elkaar, terwijl we ons ondertussen verwikkelen in héélder gesprekken en na 2 weken al stiekem weer terug naar september verlangen, omdat we iedereen een beetje missen.

Morgen zal ik met weemoed beginnen hier verder op te ruimen. Ik doe het niet graag. Zeker niet omdat ik weet wat het eindeffect is: een nietszeggende leegte waaruit ik zelf niet meer kan opmaken dat ik hier het afgelopen jaar geleefd heb.

Misschien wordt het tijd om mijn decoratie gewoon thuis in de muur te pinnen. En Leuven zo een beetje mee naar huis te nemen. Het zou alvast mijn kamertje daar goed doen. Want tijd om het te verven... die is er niet!

Zoen!