Wachten

Sommige dagen heb ik nood om iemand te zijn. Echt iemand te zijn. En niet te leven in de schaduw van een studierichting. Niet iemand die leert om later iemand te zijn, maar die ondertussen op non-actief staat. Want ik ben al iemand. En ik zou het nu al mensen kunnen tonen. Maar ik zou geen dokter kunnen zijn.

Het is wachten. Wachten tot ik de vereiste kennis heb verworven. Wachten tot ik de kans krijg om voor mensen te staan. En dan weer wachten op het moment om het helemaal op mijn manier te doen. Het is nog lang wachten. En soms lijkt het allemaal een beetje te lang. Zal ik nog veel te lang dat hunkerend verlangen moeten onderdrukken. Leven als schim van mijn studies, zonder er iets mee te kunnen doen. Alleen het vooruitzicht...

Zoen!