Ik vraag me af waarom je zo doet. Ik zou het je kunnen vragen, maar ik betwijfel of je zou antwoorden. Het zijn mijn zaken niet. Oftoch, zo voel ik het altijd aan. Maar je doet hem pijn, ongelofelijk veel pijn. En dat wil ik niet. Het kwetst me. Ik wou dat ik iets kon doen. Ergens kon helpen. Maar ik weet dat ik me niet mag moeien. Me stil moet houden. Doen alsof ik niets hoor of zie. In de hoop het zo niet erger te maken dan het is. Maar met een hangend hoofd, omdat ik niet helpen kan.
Zoen!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten