Ik houd van Mechelen, want Mechelen houdt van mij!

Vakantie, eindelijk! De laatste dagen moest ik mezelf van de ene bladzijde naar de andere slepen. Gewoon vertikken om het op te geven, terwijl je er toch al helemaal door zit. Of het geholpen heeft is een andere vraag. Maar dat zijn zorgen voor later. Nu eerst: vakantie.

Terug in vrijmansland, besloot ik na een avondje rust op kot en een namiddag "think outside the bib" eens richting mijn ouderlijke woning te trekken. Het was lang geleden dat ik daar nog meer dan 24 uur aan één stuk had doorgebracht. En in een toestand zonder het eeuwige gezelschap van mijn boek, was het nog langer geleden. Veel tijd om thuis te spenderen was er echter niet, want natuurlijk hadden mijn vriendinnetjes van het thuisfront ook weer hun portie "aandacht" nodig. Het was precies weer lang geleden dat we er allemaal bij waren. Af en toe herinneringen boven halend van nieuwjaar en "the good old times" werd het een gezellige avond, die weer veel te snel voorbij ging. Maar geen nood, we maken er een 24-uren van volgende week in Leuven!

Vandaag richting oma getrokken. Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik daar de laatste keer geweest ben. En dat is natuurlijk nooit een goed teken. Het leuke van naar oma te fietsen is dat je dan nog eens helemaal door het stad moet. De grote markt over en langs mijn oude school. Hoewel ik daar niet al te beste herinneringen aan heb, besloot ik nog even nostalgisch te gaan doen en in het Sint-Pieterke (de plaatselijke krantenwinkel) mezelf van een zakske snoepkes te gaan voorzien, om vervolgens mij fietstocht verder te zetten.

Ook hadden ze in het stad de hartjes weer opgehangen. Ze doen dat altijd rond valentijn. Van die uit hout gesneden harten die rood geverfd zijn. En die worden dan op de plaats van de kerstversiering gehangen. Een beetje belachelijk vind ik dat, die Valentijnsversiering. Het is al zo een commerciele bedoeling van me kan niet meer en dan wordt zelfs de stad in een melig kleedje gehesen. Jammer dat ik op reis ben, anders had ik mijn mening er even over kunnen geven op de grote jongeren enquete van de stad.

Soit, wanneer ik zo door Mechelen fiets, ga ik beseffen hoe weinig ik hier nog kom. Dat ik als maar meer "een vreemde in eigen stad" aan het worden ben. Meer nog, dat het hier precies mijn vakantie oord is. Althans wanneer ik verder kom dan de stoep van mijn ouderlijke woning. En eigenlijk vind ik het nog best aangenaam. Komt het door de vele herinneringen die dan weer in me opgewakkerd worden of is Mechelen heus nog wel een aangename plaats om te wonen? Ik weet het niet zo. Maar één ding is zeker: Ik houd van Mechelen, want Mechelen houdt van mij!

Zoen!