Ken je het: je staat met een hoopje mensen in de lift en ten gevolge van de beperkte ruimte om je heen, ben je je perfect bewust van elkaars aanwezigheid. Je kan de andere mensen als het waren voelen, ruiken, ... En in deze eerder uitzonderlijke situatie, staart iedereen schuchter voor zich uit. In de hoop dat niemand er erg in gaat hebben, dat ook hij daar staat. Dat hij ongezien de lift kan nemen. Onpersoonlijk. Maar zich toch bewust van al die anderen.
Waarom praat men niet. Waarom geeft men elkaar geen glimlach, zo knus in de lift? Waarom wil men even niemand zijn, als men daar zo staat in de lift. Eigenlijk zijn wij gekke wezens toch.
Zoen!
De lift
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
Gekke wezens dat zijn wij inderdaad!
Idem voor zoveel andere plekken: de bus, de trein, metro, in de file zitten,....
Het ergste is dat als je glimlacht, ze je raar aankijken. Alsof je van 'Alice in Wonderland' afkomstig bent. Maar af en toe krijg je toch een positieve reactie als je blijft proberen!
Een reactie posten