Dag 15 -16: Machu Picchu - Cusco

Gisteren stonden we weer voor dag en dauw op in de hoop dat onze trein naar Machu Picchu zou rijden. Op weg naar het station zagen we mensen in de omgekeerde richting stappen. Dit vonden we maar onheilspellend. Even later kwamen we 2 giechelende chineesjes tegen. Giechelen was hetgeen ze ook de dag ervoor gedaan hadden toen onze treinreis niet door ging. Oh nee!
Gelukkig zagen we wat verder mensen door de poort gaan van het station. Op ons ticket stond dat we een half uur op voorhand er moesten zijn omdat we anders voor de trein geweigerd konden worden. Er was nog geen trein te bespeuren. We zagen nog wat andere mensen die ook samen met ons gisteren de trein hadden moeten nemen. Alles zag er naar uit dat het personeel er vanuit ging dat er gereden ging worden en dat stelde gerust, maar eerlijk gezegd zou ik pas gerust zijn als ik op de trein zat, of meer nog als ik eindelijk in Aguas Calientes aankwam. Want mooi op het uur van vertrek kwam de trein aangereden. Toen hij na een uur rijden ineens stilstond en een beetje achteruit reed, sloeg de paniek meteen toe. Gelukkig was het loos alarm en moesten we gewoon een trein uit de andere richting laten passeren.

De rede dat de trein de dag ervoor niet reed was trouwens het gestegen waterpeil van de rivier waarlangs het spoor gelegen was. Dit was overigens niet overdreven: naast het spoor aanschouwden we een woeste, kolkende rivier en sommige stukken naast de spoorweg waren duidelijk verzakt. Maar gelukkig verliep onze treinrit vlot. Deze trein wordt trouwens beschouwd als de duurste trein per kilometer. Niet de duurste per tijdseenheid, want hij rijdt maar 45 km/h. Dit wellicht om veiligheidsredenen, want het spoor lag er vaak erg slecht bij. Het is wel zo dat men voor het stuk Cuzco-Ollantaytambo bussen inlegt (terwijl op je treinticket staat dat je van Cuzco tot Ollantaytambo per trein gaat), omdat dit gewoonweg sneller is dan per trein. Het laatste stuk is er enkel een treinspoor, dus heeft men niet veel keuze.

Machu Picchu was de moeite. Doordat het (bijna) nooit geplunderd en verwoest geweest is, is deze 500 jarige stad vrij intact Het gevoel is dubbel: het is immens overweldigend om een stad van 500 jaar in deze toestand te zien, anderzijds bevat het weinig tot de verbeelding sprekende architectuur: hiermee bedoel ik dat de het meestal om vrij banale gebouwen gaat in vergelijking met bijvoorbeeld de amfitheaters enzo die de Romeinen ons achterlieten. Tempels zijn amper groter dan huizen en hoewel ze uit iets mooiere stenen gemaakt zijn, zijn ze verder moeilijk te onderscheiden. Deze zogenaamd belangrijke inca-stad zou maar 700 inwoners geteld hebben, als je denkt aan de steden in Europa in de 16de eeuw, was dat wel wat anders. Maat zijn ligging in het tropisch woud, hoog op een bergt omgeven door nog hogere bergen, is natuurlijk uniek. Gewoon zijn bestaan is uniek, omdat de spanjaarden bijna alle andere gebouwen van de inca's vernielden of gebruikten om hun eigen gebouwen te zetten. In totaal spendeerden we meer dan 6 uur op de site, wat wellicht genoeg zegt.


Vandaag gingen we enkele ruines vlak bij Cusco bezoeken. Na Machu Picchu was dit een beetje teleurstellend. Ik kan niet ontkennen dat het regenweer hier voor iets tussen zat. We hadden een taxi genomen naar de verste ruine om vervolgens de 8 kilometer langs de 3 andere ruines terug te wandelen. De theorie dat het 's ochtends meestal droog was, ging vandaag niet echt op. Gelukkig brak bij de laatste ruine het zonnetje nog door de wolken en konden we er toch nog van genieten.

Verder spendeerden we onze dag nog met het zoeken van souvenirs. Ze hebben hier echt 1001 winkeltjes. En allemaal verkopen ze min of meer hetzelfde. De maten zijn nooit wat het moet zijn en meestal is er ook maar 1 maat ter beschikking.

Ik had nog niet verteld dat het hier krioelt van de straathonden. Het zijn er echt veel. Als je iets aan het eten bent, komen ze smekend naast je staan en dan heb ik het vaak moeilijk om niets te geven, maar ik weet dat de Peruanen het niet op prijs zouden stellen als we hen nog meer straathonden bezorgen.

Vandaag gaven we een pak koekjes aan een man die uit vuilbak aan het eten was. Het is echt vaak lastig om met zulke situaties om te gaan. We zagen hem uit de vuilbak eten en gaven hem daarom wat koekjes. Deze stopte hij in zijn jaszak (wellicht voor wanneer hij eens niets te eten vond) en at gewoon verder uit de vuilbak. Iets eerder waren er 2 kindjes bij ons geweest: eentje dat schoenen wou kuisen en eentje dat vingerpopjes verkocht. Soms zou je gewoon iets willen kopen om hen te helpen. Maar anderzijds is het de vraag of je hen zo wel helpt. Deze kinderen horen niet op straat te zijn en iets van hun kopen is er alleen maar voor zorgen dat ze nog meer op straat zijn. Verder moeten ze waarschijnlijk alles wat ze binnen werven thuis weer afgeven.

De tijd vliegt hier voorbij. Ik zou alles doen om het af te remmen, maar het doet het alleen maar sneller gaan.

Inne