Mijn cursus psychiatrie over zelfdoding en het bezoek aan de dialyse afdeling deze namiddag brengen me weer op een vreemd denkspoor... Zelfdoding zou een van de top 10 doodsoorzaken zijn. Een van de eerste in rij zelfs bij jonge mensen. 'Egoïstisch' zo noemt men zelfdoding wel eens. En na het zien van al die mensen die wachten op een transplant orgaan, die dag in dag uit vechten voor hun leven dat aan een zijden draadje had, lijkt inderdaad deze zelfdoding nogal zelfzuchtig. Zó veel zouden anderen geven om nog wat langer te leven, terwijl anderen hun leven in een vlaag van droefheid voor een trein werpen.
Is het dan héél onethisch om te denken, dat ze dit beter zouden doen op een plek dat ze snel gevonden worden? Op een manier waarop ze tenminste iemand anders weer leven schenken? Of meer nog, we meer organen ter beschikking zouden hebben, wanneer begeleidde zelfmoord toegestaan werd... Ik weet dat zoiets moeilijk te slikken valt. Dat er een stemmetje in mijn hoofd zegt 'zelfmoord is slecht'. En dat is het ook in vele gevallen. Het is zelden het einde van het leven zelf, dat men bereiken wou. Maar bij het zien van een man, die amper de adem kan vinden om te praten, omwille van een aangeboren aandoening, denkt een mens wel eens verder...
Inne
Tussen nierdialyse en psychiatrie....
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten