Verloren hoekjes

Ik denk dat de kunst van reizen is, om deze plekjes te vinden, die je kan omsluiten in je hart en meenemen naar de toekomst, maar die geen enkele reisgids beschreef.

Vandaag trokken we in de voormiddag naar de Chora kerk. Deze ligt al een eindje uit het centrum en het was er behoorlijk verlaten. De kerk werd neergezet in 550 en kon me verbazen met een overweldigend aantal donkerblauwe muurschilderingen. Heel de zijbeuk was vanaf hoofdhoogte beschilderd met tal van taferelen op een donkerblauwe achtergrond. Het was erg uniek, vol met details en behoorlijk indrukwekkend. De andere ruimtes van de kerk waren bekleed met mozaïeken, die eveneens uitzonderlijk gedetailleerd waren. Verder viel het op dat er totaal geen enkel doem tafereel aanwezig was in de hele kerk. Duidelijk een groot verschil met onze beleving van het christendom.

Terug op weg naar het appartement kwamen wel langs wel erg vervallen huizen. Het valt op hoeveel houten huizen er hier nog staan. In het toeristische deel van de stad zijn deze oud, vervallen en verlaten, maar in deze achterwijken worden ze duidelijk nog bewoond. Je kan het je amper voorstellen. Het is hier momenteel erg koud en vochtig en de houten huizen zien er al insgelijks uit. Een man aan de kerk wou me een tolletje verkopen... 1 Tl (of 50 cent) wou hij daarvoor. 50 cent... En dan te bedenken dat deze man een hele dag op een ijskoud plein voor een verlaten kerk staat in de hoop enkele tolletjes te verkopen... We gaan er wel vanuit dat de zomers hier beter zijn, maar toch...

De beste manier om een stad te leren kennen is nog steeds te voet. Op een stratenplan kan je zelden zien, wat je kan verwachten. En wanneer je de monumenten en de grote straten even links laat liggen, kom je al gauw de echte Turk tegen. Zo wandelden we vandaag richting de Suleymaniye moskee een paar kilometer verderop. Het was een fijne tocht langs de eerste echte Turkse winkels, waar er gewoon prijzen hangen en afbieden dus niet nodig is. Zo kwamen we langs een hele hoop schoenwinkels. Mannen schoenwinkels wel te verstaan. Het is heel vreemd om op zo'n manier geconfronteerd te worden met een cultuurverschil in de man-vrouw-verhouding hier. Maar mijn papa mopte nog, dat vrouwen aan de haard enkel pantoffels nodig hebben. Toen we een zijstraatje insloegen (aangetrokken door de massa's buiten uitgestalde schoenen), bleek niets minder waar te zijn. Als men dan al eens vrouwen schoenen tegen kwam, waren het vooral sloefjes. Ik dus zwaar teleurgesteld: zo veel schoenwinkels en zo weinig voor mij.
Aan de universiteit kwamen we een heel ander tafereel tegen. Terwijl in de rest van de stad het door godsdienst gestuurd 'vrouw aan de haard'-patroon vooral tot uiting komt, zagen we hier allemaal jongeren gekleed zoals jij en ik. Sjaaltjes zijn uit den boze en jongens lopen rond tussen de meisjes, die ze als gewone vrienden zien. Iedereen ziet er meteen een pak westerser uit. Intelligentie doet blijkbaar godsdienst en oude gewoontes verdrijven.



De moskee was helaas in restauratie en dus niet te bezoeken. Maar in de omliggende straten vonden we een andere bron aan culturele rijkdom. Zijnde de winkeltjes. Zoals we iets verder aaneensluitende straten van schoenwinkels gevonden hadden, kwamen we nu hetzelfde fenomeen tegen voor servies, kruiden, plastiek darmen, speelgoed, knopen, schriften, pennen, ... Echt tot het absurde toe. Zo kwamen we bv in een straat waar de ene naast de andere winkel sluitingen voor ceintuurs verkocht. Kan je het je voorstellen... minstens 5 winkels met alleen maar sluitingen voor ceintuurs? Iets verder in de straat was er hetzelfde fenomeen voor de linten voor de ceintuurs. Blijkbaar worden er hier nog handmatig ceintuurs gemaakt. Je kan het je bijna niet voorstellen, omdat het zo logisch lijkt dat zoiets in een fabriek wordt gemaakt. In deze winkels kopen dan ook de kleinere handelaars. Om het vervolgens in hun eigenlijk winkel verder te verkopen. Elke winkel is ook heel specifiek. Het zou niet onlogisch zijn om de sluitingen en de linten samen te verkopen. Maar dat is niet zo. Eveneens voor schriften of voor pennen moet je in een andere winkel zijn. In tegenstelling tot wat ik in China zag, hadden ze hier niet allen klakkeloos hetzelfde, maar bieden de winkels samen werkelijk een enorme variatie.

Tot slot gingen we nog naar de Kruidenbazaar. Ik had gelezen dat deze minder toeristisch was dan de Grand bazaar en dat was geen leugen. Hier wemelde het van de Turken zelf en afbieden was hier ook niet meer aan de orde, gezien het grootste deel gewoon geprijsd was. Super veel kruiden en thee. We hebben ons dan ook laten verleiden tot het kopen van meerdere soorten appelthee. De eerste was alvast lekker.

Het was een fijne dag. Op zich niet zo veel bezocht, maar toch zo veel gezien...


Inne