Koepels en kleurrijke lampjes

Ik lig op mijn bed en het gebed van de blauwe moskee schalt door de straat. Voor de laatste keer vandaag, want het wordt hier evenzeer als in België vroeg donker. Op de achtergrond hoor ik nog een tweede moskee nagalmen. Dit was ook het eerste dat ik hoorde deze ochtend. Ergens om kwart na 7. Voor een student die niet naar de les wil, zou het een goede wekker zijn. Een aanhoudend gezang dat je bijna een kwartier (mijn broer deed de moeite het te timen, terwijl ik mijn hoofd nog wat dieper in mijn hoofdkussen drukte)aanhoudt. Een mindere voor een student op vakantie. Maar het schept wel sfeer. Zij het al meer sfeer om half 6 's avonds dan om 7 uur 's ochtends.

De Hagia Sofia... de reden waarom ik naar Istanbul wou. Al mag er me uit de lessen esthetica weinig bijgebleven zijn, het filmpje van de Hagia Sofia is wel blijven hangen. Een immense prachtige koepel... Het is zot als je bedenkt dat hij voor de eerste keer gebouwd werd in de 4de eeuw. Verder prachtig versierd vanbinnen en absoluut een kerk in oorsprong. Nu is het een beetje een mengeling, gezien er zowel islamitische als christelijke elementen aanwezig zijn. Ook de binnenruimte is wat overweldigend door zijn omvang. Een aparte trekpleister zijn de Hagia Sofia katten. Er wonen namelijk enkele katten in de kerk en geen bewaker die de moeite doet om ze weer buiten te zetten. Katten kleuren hier ook echt wel het straatbeeld. Ze komen soms met meerderen uit een openstaande vuilbak gekropen, zoals je in de films wel eens ziet.


Het is hier eigenlijk een heel rustige stad. Weinig hoogbouw en zelfs huisjes met voortuintjes. We zitten op geen 5 minuten wandelen van de Hagia Sofia en de blauwe moskee. Hartje centrum dus, maar zo voelt het helemaal niet aan. Overal staan mannen op straat te babbelen of hun winkel te promoten. Zelfs in het natte koude weer dat hier momenteel heerst. De bakker met zijn wagentje (een soort bakfiets zonder fiets) loopt met een poncho rond. Op drukke punten staan mensen van alles te verkopen. Op straat. Zelfs op de autosnelweg verkopen ze hier broodjes enzo.


De namiddag bracht ons in de Grand Bazaar. Een oud overdekt winkelcentrum. Zoals typisch op zulke toeristische plaatsen is er ten heden dagen enkel nog rommel te koop. Allea juweliers, lederen jassen en tassen en massa's waterpijpen. Maar het is wel sferig. In alle winkels staan mannen en zelfs bij de winkelaars zijn er amper vrouwen te bespeuren. Ik kan je trouwens vertellen Anneleen, dat er tussen de jonge turken best nog wel knappe exemplaren zitten! Veel engels kunnen ze echter niet. Soms heb je wel een verkoper die familie in Belgie, Nederland of Duitsland heeft en die een beetje van de taal kent. Best wel grappig, want sommige hebben gewoon enkele zinnetjes van buiten geleerd voor hun business. Verder kon ik mijn chinese skills weer even boven halen en afbieden. En wie maar hard genoeg probeert, krijgt wel wat hij wilt. Een van de leuke dingen aan de Grand Bazaar is dat de straatjes in helling lopen. Bij ons zou men het terrein effenen als men aan zoiets begon. maar gezien ze later vaak aangrenzende straatjes zijn beginnen overdekken is dat hier duidelijk niet gebeurt. Ook heeft het zijn naam 'Grand' niet gestolen. Het was echt immens. Na een tijdje rondlopen waren we dan ook hopeloos verdwaald. Zijn we hier al geweest? Bij de 500ste juwelier, weet je het natuurlijk ook niet meer.

Tot slot hebben we de dag beëindigd met een appelthee in een typisch cafeetje. Houten bekleedde stoelen, overal tapijten, lage tafeltjes en wel 300 gekleurde glaswerk lampjes aan het plafond.


Inne