Istanbul by snow

Toen we vanochtend ons appartement verlieten om te gaan ontbijten, bleek er wel 5 centimeter sneeuw te liggen. Ik had het de vorige dag wel op het weerbericht gezien dat het ging sneeuwen, maar had het niet al te serieus genomen. Het is hier Istanbul tenslotte... Dat was dus fout gedacht. In de winter blijkt het hier wel eens te sneeuwen. Het is eigenlijk heel vreemd om in de winter in een stad op reis te zijn, waarvan de naam zo zomers klinkt. Het is alsof ik elk moment verwacht dat de zon gaat doorbreken en het warm wordt. Maar dat gebeurt natuurlijk niet.

Vandaag nog eens een echt "wauw"-moment gehad. Na de vele dingen die ik op de afgelopen reizen gezien heb, gebeurt dat niet zo vaak meer. Gezien deze zich vooral tot West-Europa beperkt hebben, heb je het meeste al wel eens gelijkaardig gezien. Maar vandaag in de blauwe moskee hield ik mijn adem toch even in. Een immens gebouw dat vanbinnen bestaat uit 1 grote ruimte, die doorbroken wordt door 4 mastodonten van pilaren. Heel de moskee is versierd met blauwe, groene en rode patronen tegen een witte achtergrond. Desondanks de vele verschillende en gekleurde patronen straalde het geheel toch helderheid uit. Deze is wellicht te wijten aan de heersende witte achtergrond. Verder lag er een reusachtig tapijt en hing er een prachtige mega grote luster die een groot deel van het grondoppervlak bescheen. Het geheel maakte een immense indruk. Overal motieven en patronen en zo een omvang, dat het lijkt alsof je nooit alles gezien kan hebben. Het was zoals de San Marco basiliek: het vraagt gewoon om een tweede bezoek om de indrukken te spreiden. Als er morgen even tijd is, wil ik graag nog een bezoekje brengen. Ik zou graag eens willen zien hoe iedereen zich installeert voor het gebed. Meebidden zal wellicht niet mogen. Hoewel ik hier in het hotel al een geschikt matje gevonden heb! ;-)


Verder hebben we nog het Topkapi paleis bezocht en gaan eten (Echt super lekker, ik zal je het adres eens doorgeven Anneleen). Ook gingen we op mijn aandringen op zoek naar het Istanbul van de gewone Turk. Een paar smalle straatjes in en stevig berg af, kwamen we in het deel van de stad waar de echte Turk woont. Het verschil? Er is amper nog straatverlichting (gezien het al avond was, was het er erg donker), de straatjes zijn super smal en de auto's rijden er zowaar nog zotter. De mannen op straat begonnen me van alles na te roepen. (net nu ik begon te denken dat de Turk hier veel beleefder is). De winkels verkopen meer de noodzakelijke dingen zoals kuisproducten en linnen. En tot slot zijn alle restaurants wat grauwer en vuiler.

En als je door de stad gaat, valt het op hoe veel armoede hier nog wel niet is. Wij zitten hier bijvoorbeeld in een straat met veel restaurants en hotels. Verder zijn er ook nog enkele gewone woningen en winkeltjes. Maar tussen al deze gebouwen staat er af en toe een vervallen huis. Een huis zonder dak of zonder ramen, waarvan de deur half naar binnen zakt en waar zelfs de katten niet meer naar binnen willen. En dat in een straat die verder voornamelijk leeft van toerisme. Dit fenomeen keert op meerdere plaatsen terug in de stad. Hier beneden aan de deur van het hotel zit een conciërge. Van 8 tot 20u is het de ene man en van 20 tot 8u de andere. Ze wisselen elkaar af. Er staat een stoofje in het halletje en een kleine tv. Soms hangt de man wat in de portiek voor zijn deur om te praten met de andere mannen op straat. De beiden mannen wisselen elkaar elke dag af. Om wat te doen eigenlijk? De capaciteit van dit gebouw is maximum 16 personen. Het appartement hoort bij het hotel hier een beetje verder in de straat. Daar is de receptie voor al wat je wilt vragen. De man hier beneden zit eigenlijk niets te doen. En zal wellicht dus ook niet veel verdienen. Aan de overkant van de straat is er een restaurant. Ook daarvoor staat de hele dag een man om mensen aan te klampen om te komen eten. Gisteren met een poncho tegen de regen, vandaag met zijn voeten te stampen tegen de koude. Veel toeristen zijn er echter niet in dit seizoen... We hielden het restaurant in het oog en er kwamen amper klanten... Een ondankbare job als je het mij vraagt...


Inne