Inleiding in de kinder- en jeugdpsychiatrie

Weten waar je heen wilt, is niet altijd simpel. Dokter worden wil ik wel. Maar wat nu uit het immense gamma van specialismen? Allen hebben ze zo hun specifieke kantjes. Allen spreken ze mensen aan op een bepaalde manier. Maar tot nu toe wist ik vooral wat ik niet wou, meer dan wat ik wel wou. Om eens nader kennis te maken met 1 van de dingen die ik misschien wel wou, schreef ik me in voor het vrijwillig vak over 'Inleiding in de kinder- en jeugdpsychiatrie'. Een schot in de roos kan ik je wel zeggen. Ik denk dat er weinig lessen geweest zijn, die me zo geboeid hebben. 1,5 uur 100% opletten en schrijven. Zelf aanvoelen hoe de ziekte zal verlopen en het allemaal werkelijk logisch vinden. En eigenlijk had ik zelfs niet zo veel moeten noteren, want het staat momenteel nog allemaal vers in mijn geheugen gegrift. Het is fijn om iets tegen te komen, waar je je werkelijk thuis in voelt, dat je je werkelijk ziet doen. Een korte blik op de toekomstige concurrentie werd natuurlijk geworpen. Maar eigenlijk kan ik wel zeggen dat ik die mensen zag, die ik verwacht had. Mensen van mijn soort. Twee voeten op de grond en het leven zien in al zijn waarden. Mensen voor wie studeren een deel van het leven is en die zich niets zullen aantrekken van de taboe rond het hele psychiatrisch gebeuren. Mensen die anderen laten zijn, zoals ze zijn en het daarom ook zien zitten om met hen te werken, die een beetje anders zijn. Hopelijk blijven de lessen boeien zoals ze tot nu toe deden. Dan zouden ze misschien een puzzelstukje van de toekomst kunnen leggen...

Inne