De fototijdsmachine...

Mijn ouders gaven me een fotoalbum voor mijn verjaardag. Een gelegenheid om de 10-jarige staking van het inplakken van foto's eens te beëindigen. Foto's heb ik met massa's, maar ze bestaan uit hoopjes, waarvan de volgorde al lang weer kwijt is. Ik heb besloten het album te beginnen, daar waar ik naar mijn gevoel 'ik' werd. Op dat moment dat ik mijn kindertijd kan afsluiten en ik stilletjes aan begin te bouwen aan mijn volwassen leven. Ergens toen ik net 16 was in het hartje van de Ardennen. Maar sindsdien zijn er veel foto's genomen en die ben ik nu een beetje aan het ordenen. Dat gaat gepaard met veel tochten door het verleden, omdat ik zelf soms moet denken wat in welke volgorde kwam.

En zo speelde er een foto door mijn hand, van toen wij nog vrienden waren. Een leuke foto eigenlijk. Allebei erg gelukkig. Het is ondertussen weer een tijdje geleden en soms lijkt het vergeten. Maar als ik deze foto terug zie en alle foto's ervoor, is het zo zonde. Het waren leuke tijden en ik was graag bij je. Maar ergens in de loop van onze vriendschap kwamen er verhoudingsmisverstanden. Het eindigde in het feit dat ik nu helemaal niets meer van je hoor en ik bijna zeker durf te zijn dat jij dit niet leest, alsof het lijkt alsof het niets betekend heeft. Maar als ik deze foto terug zie, dan voel ik de intensiteit er weer uitstralen. Besef ik ook dat we alles samen deden. Dat jij op alle foto's ervoor erbij was en op sommigen erna ook nog, behalve deze die je zelf nam. Maar het leven gaat voort. En de dingen zijn hard veranderd. Alleen vraag ik me af bij het zien van deze foto, wat ik later nog overhouden zal. Als zulke dingen op zo'n korte tijd al kunnen veranderen. Wie zal er behalve ikzelf, nog bij me zijn op de foto's over 20 jaar? Wie zullen de overlevers zijn? Of zal tot slot alleen ik overblijven?

Inne