Mijn hart beeft in stilte na.
Mijn gelaat kijkt mistroostig.
Ik zie het niet, maar ik voel het wel.
Terwijl ik me de afgelopen weken verwonderde
over hoe vaak ik wel niet lachte,
lijkt nu al dat geluk verdwenen
en laat het een spoor van kilte achter.

Dat enthousiasme aanstekelijk werkt,
merkte ik wel.
Maar dat het wegvallen, zo'n gat zou slaan,
had ik nooit kunnen denken.
Nu verlies ik me in mijn boek
in de hoop alles om me heen te vergeten.
Maar het is een illusie,
want in stilte beeft mijn hart nog na.

Inne

1 opmerking:

CS zei

hoe ijzig het ook soms kan zijn,
toch straal je nog steeds.
De yoghurt 'gloeit' nog na.
Bedankt :-)