De blok

De blok staat weer voor de deur. 6 weken van ontbering. Voor de 9de keer is dat al. In mijn eerste jaar vertelde men mij dat het zou wennen. Maar toch vind ik het nog steeds wel afzien. Het is wel waar dat je geleerd hebt wat het inhoudt en je er beter tegen kan wapenen. Dat je jezelf allerlei technieken geleerd hebt om er beter door te komen. En dat je door de jaren heen dat ritme ontwikkelt hebt, dat je het beste afgaat. Maar nog steeds zijn het 6 weken van hard knokken, het eeuwige gevecht met jezelf en je boek, een aaneenrijging van dagen van discipline, de onttrekking aan het normale leven, de continue focus op een resultaat...

Maar de blok kent ook zijn goede kanten. Net door zijn exceptionele omstandigheden, creëert hij een bijzondere sfeer. Zo worden we creatief op allerlei vlakken: we leren methodes vinden om onszelf aan het werk te houden, elke keer weer opnieuw. Zo studeer ik de ene keer in de bib, de andere keer in het zaaltje en dan weer op mijn kot. Soms gebruik in muziek om me aan het leren te houden, de andere keer mijd ik alle geluid om me optimaal te concentreren. Zo vond ik deze blok de radio uit. De manier om net na het signaal van de wekker op een aangename manier verder wakker te kunnen worden en dat zonder eerst mijn pc te moeten opzetten. Zo denk ik nu sneller en efficiënter op te staan... Realiteit? Ik denk dat het vooral het gevoel is dat telt.

Maar even creatief als we zijn om wel te blijven studeren, zijn we dat ook om niet te studeren. Alles om ons heen wordt ineens boeiend. We zijn geïnteresseerd in de meest banale dingen en worden afgeleid door het allerkleinste geluid. Uit frustratie doen we zotten dingen, die de anderen omwille van hun eigen frustraties nog niet eens zo erg vinden. En als het ene idee uitgewerkt is, dan komt het andere zijn kop boven steken. Eigenlijk zou je zo eens een lijst moeten maken van alle ideeën die je krijgt in de blok, om dan later uit te voeren. Maar al deze creativiteit zorgt ervoor dat er echt nog wel fijne dingen gebeuren, waarvoor in het jaar geen ruimte is.

Tot slot leer je ook je ware vrienden kennen. De isolatie van de blok leidt ertoe, dat men zich niet achter loze verhalen kan verstoppen. Alles wat men onder het jaar deed, vertelde men al eens. Soms valt men in herhaling, maar dat gaat met de tijd vervelen. En gezien er tussen 2 contactmomenten, niet veel meer dan een boek in zit, kan me vaak daar geen inspiratie putten. Wanneer er dan eigenlijk niets meer te vertellen is en men werkelijk ergens over moet praten, dat niet meteen aan de oppervlakte ligt, herkent men zijn echte vrienden. Verder zijn we ook vaak steeds weer op elkaar toegewezen. Moeten we 6 weken, diezelfde gezichten zien. Delen we alle, goede en slechte, momenten samen. En valt er nog weinig elders te verbergen. In de blok leer je echt mensen kennen, beter kennen.

Het is een periode apart, die blok. En ik ga hier niet zeggen dat het de fijnste is. Maar het heeft zeker wel zijn charmes. Het is zo geforceerd, dat je andere uitersten ziet, dat je alles eens op een andere manier beziet, dat je even met je voeten op de grond terecht komt, dat je het even echt wel moet doen en dat je 6 weken kiest hoe jij het tot een goed einde brengt.

Eerlijk: ik heb er momenteel weinig zin in, in die blok die voor me staat. Maar we gaan er weer zeker het beste van maken. En tot nu toe, heb ik al enige zalige momentjes beleefd en dat heb ik allemaal aan jullie te danken!

Inne