Koningwinter in mijn levenssprookje

In deze dagen dwalen mijn gedachten vaak af naar de winter van 96-97. Geen wonder ook: wat een unieke gebeurtenis toen en hoe lang heb ik wel niet uitgekeken naar het moment waarop deze zich zou herhalen. De winter van 96-97 was die winter waarin de vijvers van het park dicht vrozen, bedekt met een laagje sneeuw. Het was de eerste keer in mijn leven dat ik op het ijs stond. En wat daar nu zo bijzonder aan is? Ik denk gewoon het feit dat het kan. Dat je daar kan staan, waar je anders onherroepelijk kopje onder zou gaan. Alleszins heb ik jaren gewacht om het weer te kunnen herbeleven en nu 12 jaar later was het eindelijk zo ver.

De uniekheid van deze gebeurtenis deed me beseffen dat het misschien wel eens de moment was om een vriendschapspact af te spreken: Samen op het ijs gaan staan, een ritueel uitvoeren en elkaar beloven om de volgende keer dat de vijvers weer dicht vriezen terug samen te komen en dit ritueel te herhalen. Dus als er iemand is, die denkt dat hij of zij mij graag over onbepaalde duur nog eens terug wilt zien, mag die mij het altijd laten weten!

Zoen!