Een moeder doodt haar kinderen niet...

Een uitspraak die vanzelfsprekend lijkt en voor de meesten ook is. Als een paal boven water en wat de betreffende vrouw dan ook levenslang opleverde. En logisch ook, een kind heeft bescherming nodig. Wat als het die bescherming niet meer kan krijgen van zijn ouders? Het is eigenlijk gek dat deze kinderen niet beschermd werden, dat niemand begreep in wat voor situatie ze verkeerden. Ik heb zo veel tijd van mijn leven doorgebracht met kinderen die uit hun thuissituatie gehaald werden omdat deze "bedreigend" voor hen was. En wat zijn steeds dronken vaders dan, tegenover een vrouw die aankondigt dat ze wil sterven en haar 5 kinderen mee zal nemen in haar dood? Het was trouwens een schreeuw om hulp. Een schreeuw om hulp die totaal genegeerd werd. Want wie in godsnaam laat 5 kinderen achter bij een moeder die er aan denkt om hen te vermoorden? En zelfs als je in vraag stelt of ze dat wel zou doen: je wilt toch niet dat 1 van de kinderen de kans loopt zijn moeder dood aan te treffen, mocht ze gewoon zelfmoord gepleegd hebben?

En dat brengt me bij de nuances... Een moeder doodt haar kinderen niet. Maar zijn er dan geen omstandigheden? Of is het zo een vaststaand feit dat er geen nuances mogelijk zijn? Velen hadden deze kinderen kunnen redden: de psychiater, de vader had hij thuis gebleven (tot slot wist hij dat zijn vrouw psychologisch labiel was en dat haar een maand alleen met 5 kinderen achterlaten misschien niet de beste keuze was) en dokter Schaer. Al ware het deze laatste zijn eigen kinderen niet, zo gedroeg hij zich toch, aldus zichzelf. Dus wanneer de vader niet tot dat inzicht gekomen was, had hij het misschien kunnen doen. Hij was tenslotte dokter... Niet waar?

Waar ik eigenlijk op doel is dat de jury meer eiste dan de openbare aanklager. Geen omstandigheden: een moeder doodt haar kinderen niet. En dat is ook een signaal dat ze naar de bevolking wouden geven. Maar ergens verliezen ze de omstandigheden uit het hoofd. Ze vermoordde niet uit haat, maar omdat ze de kinderen niet wou achterlaten. En ook al doodt een moeder haar kinderen niet, is die motivatie misschien wel te begrijpen. Waarom ze besloot te doden in plaats van hen aan de zorg van anderen over te laten: de anderen hadden geen tijd om voor hen te zorgen... En geïsoleerd van de wereld als ze was, dacht ze dat de psychiater de enige persoon was waarop ze kon terugvallen en deze liet haar zitten. Omstandigheden... Maar met de hoogste straf laat je geen nuances toe... Hebben motivaties geen betekenis meer.

Voor alle duidelijkheid: de omstandigheden praten haar daden niet goed. Maar ik denk gewoon dat vele anderen ook schuld troffen, maar deze volledig ongestraft bleven, omdat het niet hun daden waren. Desondanks de daden wel het gevolg waren van hun ondaden. Ik ben benieuwd wat er met de psychiater gaat gebeuren... Deze wou zich waarschijnlijk mooi indekken met de brieven van de vrouw niet te tonen wegens beroepsgeheim. En ook al krijg je zo 5 brieven per week: je hebt ervoor gekozen om psychiater te zijn. En om het leven van 5 kinderen, zou je toch even mogen opkijken, niet?

Zoen!