Het is moeilijk te omschrijven. Nuja, het gaat wel, maar het is gewoon te diep. Te diep en te bloot om het hier te kunnen. Omdat ik meer mis dan alle oppervlakkige dingen die één ieder aan je missen zou. Ik mis iets diep in je. Hoe je was, je constructieve bijdrages, je idealismes. Het is hier soms héél koud zonder dezen. Een akelige kilte glijdt soms langs me heen als ik hier weer thuiskom, de tocht van jouw afwezigheid.
En dat tijd de dingen doet vergeten en het gemis doet slijten... dat geldt idd voor vele dingen. Maar sommige mensen geven het leven zulk een meerwaarde, dat het gemis niet verdwijnen wil en de herinnering héél sterk blijft. Naast de jongen met wie ik zo veel leuke avonde spendeerde in mijn laatste humaniora maanden komt nu voor jou een plekje vrij in mijn hart als één van de mensen die je nooit zal vergeten. Gewoon omdat de tijd met hen zo zalig was, dat je weet dat het nooit meer hetzelfde zal zijn. En je kan natuurlijk niet blijven rouwen, want het leven gaat door en we moeten gewoon realistisch zijn. Maar in de herinnering leef ik voort in een droom.
Zoen!
Ik mis je... elke dag een beetje meer
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
2 opmerkingen:
ze zeggen vaak, 'je weet pas wat je mist, als het er niet meer is'. maar ik moet zeggen, dat dat voor mij geworden is: 'je weet pas wat je mist, als je er niet meer bent'...
snik snot... hou je daar goed begot!
Dromen zijn te mooi om zomaar te laten vallen.
Onze afspraak geldt nog maar je gaat me even moeten herinneren aan de exacte datum (sorry vergetelheid...)
Een reactie posten