Ik ben 21. Oud en wijs genoeg om in te zien wat kan en wat niet kan. Om te weten waar je heen wilt en een realistische kijk te hebben op het leven. Ja toch?
Maar de realiteit blijkt anders. Ik zweef tussen tal van twijfels, me steeds weer afstotend, omdat het dat niet is wat ik wil. Om vervolgens weer op een andere onwaarschijnlijke bestemming aan te komen. Ik koos een route, waar ik na lang twijfelen nu toch wou inslaan, denkend te weten dat ik uiteindelijk de juiste weg gevonden heb.
Maar hij lijkt onbegaanbaar. Ik verschiet ervan, want ik dacht dat ik met al mijn ervaring nu wel in staat zou zijn om het juiste pad te kiezen. Maar dat blijkt dus niet te kloppen. Heeft het lange wachten hier iets mee te maken of worden de paden gewoon moeilijker bewandelbaar met de jaren? En dus ook jouw pad, zoals het mijne.
Ik weet het niet. Maar één ding is zeker: er bestaat geen wegwijzer die me de juiste richting aangeeft. Deze zal ik zelf moeten zoeken. Er zijn er velen uitgesloten, maar ook nog velen open. Momenteel wacht ik nog even af hoe het verder gaat met het pad dat ik zo graag bewandelen zou. Maar mocht die route dan toch niet haalbaar blijken, moet ik terug naar de vorige splitsing.
Maar ik zou niet weten wat ik daar dan zal kiezen.
Zoen!
Haalbaar, begaanbaar?
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
Een pad ontstaat door erop te lopen. En beslissingen zijn niet meer dan het begin. Wanneer je op een kruispunt er een neemt, duik je in feite in een machtige stroom, die je meevoert naar een plek waar je nog niet van gedroomd hebt op het moment van de beslissing.
Een reactie posten