Het ideaal

Het is gedaan. Ik vind het jammer. Maar ik besef dat het een illusie is. Dat het een sfeer is waarin je nu eenmaal niet eeuwig kan vertoeven. Nuja, eigenlijk zou het wel kunnen. Het zou perfect kunnen. Als we allemaal een beetje anders zouden zijn. Als we met de ingesteldheid leefde om de dingen zomaar te doen. Eigenlijk gewoon om er het beste van te maken. Maar zonder eigen belang. Gewoon voor het geheel. Maar het is een ingesteldheid die nu eenmaal niet iedereen deelt. Een ingesteldheid die ik om één of andere reden nog nergens zo sterk ervaren heb. De wil om je gewoon helemaal te geven. Er te staan, zomaar. Zomaar jezelf. Warme harten.

Dat is wat ik hier mis. De warme harten. Het gevoel dat je telt. Gewoon om wie je bent. Omdat anderen aardig tegen je willen zijn. Je een goed gevoel willen geven. Je waarderen, zoals je bent. Je geweldig vinden. Je om hen geeft. Je hen steeds weer vooruit wilt helpen. Elke dag een lach op hun gezicht wilt toveren, als ze ook maar even minder gelukkig kijken. Kortom levensenthousiasme uitstralen.

Ik mis het nu héél hard. Ik voel het contrast enorm. Ik weet dat het wel weer zal wegebben en dat het gemis zal verdwijnen. Ergens is het goed, maar anderzijds laat je ook los, wat eigenlijk zo veel beter is.

Momenteel ligt mijn hart nog in Bellefontaine. Maar weldra zal het weer bij me zijn...

Zoen!