Geraakt

Toen ik met de bus door Leuven reed, op weg om mijn trein naar Mechelen te halen, voelde ik me wegzakken in een leegte. Een leegte waarvan ik dacht dat hij deze keer zou uitblijven. Een leegte die ik niet had verwacht, omdat ik dacht dat ik niet intensief genoeg geleefd had. Maar de wereld voelde koud en kil. Van de wereld waarin ik me een dikke week gelede nog goed thuis voelde (eindelijk begon thuis te voelen), moest ik nu niets meer hebben. Het leek een vreemde stad, waarmee ik niets gemeen heb. Een kille stad, waarin je je elke dag opnieuw weer moet bewijzen. Een contrast met de wereld met de gulle lach, vol openheid en spontaniteit. Het had me.

Ik dacht even dat ik het kwijt was, omdat ik teveel veranderd ben. En dat ben ik ook. Ik kan er niet meer zijn zoals ik er vroeger was. Maar het raakt me nog wel. Het stak me weer aan. Het is jammer dat ik er niet meer tijd kan insteken. Na twee jaar terug komen kan, maar het gevoel is zo zalig dat ik het graag veel vaker zou beleven. En dan is er ook nog de realistische angst dat het op een dag allemaal zal ophouden. Dat ik een brief zal krijgen, waarin staat dat het niet meer bestaat. Dat ik dus niet meer kan terugkeren. Dat het de laatste keer geweest is...

Bedankt voor het bangelijke kamp. Jullie hebben me weer getroffen... recht in mijn hart!

Zoen!