Bestemming?

Ik zou bijna durven zeggen dat ik op het goede pad ben met mijn leven. Sinds het begin van het tweede semester ga ik regelmatig naar de les, let ik daar op en neem ik zelfs meestal notities. Geregeld kruip ik voor 12 onder de dons. En ik trek dagelijks naar de bib om de lessen van de dag zo goed en zo kwaad als het kan bij te houden en als het nog even kan zelfs te herhalen. Doordat ik zo veel in de les zit heb ik er nu tal van goede contacten en loop ik dus minder verloren. Ook buiten het lesgebeuren heb ik enkele nieuwe mensen leren kennen (dit was lang geleden) en ook met deze spreek ik af en toe af. Op kot gaat alles goed, ik heb tijd gemaakt om op instroom weekend te gaan, ik zie mijn vriendinnen van Mechelen geregeld en ik kook weer wekelijks met Sylvie. Binnekort ga ik zelfs weer op kamp.

Alles lijkt gewoon goed te gaan. Maar toch heb ik het gevoel dat ik mijn bestemming mis. Dat de trein wel rijdt, maar niet op het juiste spoor. Dat ik het nu nog niet zo goed besef, maar dat wanneer hij uiteindelijk zijn eindhalte zal halen, ik niet zal zijn waar ik zijn wil. Ik ben bang dat, ook al denk ik goed bezig te zijn, de punten weer zullen tegen vallen. Ze weer harde klappen in mijn gezicht zullen zijn, tot huilens toe. Ik weer radeloos, machteloos neer zal storten. Niet wetend wat nu weer te verzinnen.
De trein rijdt en iedereen lijkt aan boord. Of de snelheid zal volstaan en de stuurman in de juiste richting gaat, zal de toekomst uitwijzen. Het kan misschien gek klinken na meer dan 2 jaar. Maar ik kan het gewoon nu niet inschatten.

En mensen zijn ontsteld, ze kunnen het niet begrijpen, hebben er geen woorden voor. Maar ergens volg ik wel. Kan ik wel zien waarom hier en nu. Wat je de mogelijkheid geeft en de onmogelijkheden. Daarom is het niet juist. Maar ik kan het begrijpen. Begrijpen waarom je het zo laat lopen. Dat wat voor anderen onmogelijk lijkt.

Zoen!