Een weekje Engeland

Tijdens mijn weekje Engeland heb ik enkele impressies neergeschreven. Door gebrek aan internet belandde ze in een wordfile. Maar hier en nu zal ik ze voor u publiceren:

Meisjesdromen (Dag 1: Canterburry )

Na het lezen van de boeken over het Trebizon, droomde ik op mijn 13 vaak van het leven op de Engelse internaten. Uniformen, sportvelden, muziekklassen, tucht, prachtige terreinen met eeuwen oude gebouwen, parken verder dan je wandelen kan en een héél leven in en rond de school. Vandaag ontmoette ik zowaar die meisjesdroom.

Het idee was een bezoekje aan de kathedraal van Canterburry. Nogal veel inkom betaald, dachten we, om gewoon eens in en rond de kerk te wandelen (die vanbinnen mooi was, maar zeker niet uitzonderlijk). Maar al gauw bleek er achter de kathedraal nog een prachtig landgoed te liggen en hierop bevond zich The King’s school van Canterburry. We hadden het geluk daar net tijdens de wissel van de lessen te passeren. En wat zag ik daar: jongens ik kostuum met hemd en das. Allen nonchalant met één hand in hun broekzak alsof ze zich heuse zakenmannen waanden, terwijl ze in hun andere hand hun boeken vasthielden. Meisjes in maatpak met zwarte nylons en veel te chique schoenen. Leraren met wapperende ‘capes’ boven hun kostuum. Over de afkomst van deze jongeren kon trouwens geen misverstand bestaan. Allemaal met nen air van hier tot ginder en overduidelijk rijke lui’s kindjes. Dus of het daaar werkelijk zo sferig en gezellig is als het lijkt, valt nog te betwijfelen.

Toch waande ik me even in Zweinstein. Het was allemaal zo filmisch en zo prachtig. Vaak stonden we nog hunkerend te kijken naar de delen die achter plaatjes met de tekst ‘private’ verscholen lagen. Maar onze beleefdheid hield ons toch staande bij deze code.

Het was een geweldige ervaring om héél even in die sfeer gedropt te worden. Zo leek die meisjesdroom héél even dichterbij. Het was gewoon prachtig!

Zoen!

Een andere wereld… (Dag 2: Bath)

Alle huizen zijn hier geel. Waarschijnlijk te wijten aan één of andere zandsteen die hier ergens in overvloed aanwezig is. Maar dat maakt dat de steden er hier héél anders uitzien. Wat op de kaart duidelijk steden moeten voorstellen en wat ook steden zijn (gezien het grote aantal winkels, de aanwezigheid van kathedralen, universiteiten, …) lijken qua uiterlijk wel uit de hand gelopen dorpen: Aangename straten. Rustige mensen. Kleine, nette, gezellige huizen. Als het even kan zijn ze voorzien van een kleine voortuin. Hun ramen zijn vaak met ruitjes. En alles straalt één grote kalmte uit, waardoor elk stadsgevoel mijlen ver weg is.

Ook de winkeltjes hebben hier hun typische vormgeving. Vaak zijn ze op de benedenverdieping van een huis en hebben ze een grote etalageruit met in loodgeslagen ramen. Deze ramen en de bijhorende deur zijn dan donker rood, donker bruin, donker blauw, donker groen of zwart geschilderd en boven het raam en de deur hangt over de volledige lengte van het huis een plakkaat met daarop de naam van de winkel geverfd. Ze doen me gewoon denken aan de dorpswinkeltjes zoals in de films die zich afspelen op het Engelse platteland. Maar hier vind je gewoon de ene naast de andere. Geen irritant lichtgevende plakkaten aan de winkels, extravagante borden met merknamen, extreem grote vitrines, … Maar gewoon allemaal kleine boetiekjes, jawel, zelfs voor de grote namen.

En nog zoiets verdacht: je hebt hier ook van die straten met van die herenhuizen: deze huizen zijn vaak iets breder en ook iets hoger dan de hiervoor beschreven huizen. Het zijn zuivere woonhuizen en de benedenverdieping heeft dus geen winkel. Hun “voortuin” is dan vaak omgeven door een zwart gietijzeren hek. In plaats van een voortuin zie je dan enkele meters lager een stenen “binnenkoer”, waarnaar van aan de stoep een stenen trap naar toe leidt. De kelderverdieping van deze huizen vormen dus een soort van appartementje. Eigenlijk best wel een beetje vreemd, want als ze naar buiten kijken, gaan ze nooit iets anders zien dan de stenen muur van hun benedenkoer. Maar hoe onaangenaam het ook lijkt, er zijn massa’s van zulke appartementjes hier, dus er zullen wel mensen in wonen zeker. Soms tellen ze zelfs 2 verdiepingen (in de diepte dus). Maar het is en blijft een beetje een gek zicht, die mensen die schijnbaar onder de grond wonen.

De mensen hebben hier trouwens een geweldig accent. Ik weet niet juist waaraan het ligt, maar hun manier van praten maakt het allemaal gezelliger. Als ze er een drafje achterzetten en wat extra mompelen, kan ik ze vaak wel amper verstaan. Maar doorgaans vind ik het echt een bangelijk accent. Misschien zou ik mijn Engels voortaan ook zo wat moeten laten klinken.

Verder zeggen de mensen hier voor het minste ‘sorry’. Wanneer het moeilijk passeren is op het voetpad of ze me in de winkel héél even de weg versperren. Terwijl wij als Belgen minzaam plaats zouden maken, krijg ik hier een ‘sorry’ toegeworpen. Waarop ik dan schuchter zeg ‘It’s Ok’. Ja, wat moet ik zeggen? Er is helemaal geen reden om sorry te zeggen. Ik zal wel rustig wachten tot ze plaats maken, om ze heen lopen of even vragen of ik door kan. En als de stoep te smal is, moet er nu eenmaal één iemand even in de goot wandelen bij het passeren. Ik denk stiekem dat ze me hier extreem onbeleefd moeten vinden.

Engeland mag dan niet zo een courant vakantieland zijn, ik vind het hier prachtig!

Zoen!

Verder deden we ook nog Oxford aan. Om één of andere reden werd dit een beetje een teleurstelling. Ik had me verwacht aan een groen en verruimend terrein, een plek die macht en intelligentie uitstraalde, een plaats waar ieder student graag een deel van zijn studietijd wou doorbrengen omdat ze een unieke sfeer uitademde. Maar om één of andere reden bleef dit gevoel uit. Het waren prachtige gebouwen, maar buiten hun pracht straalden ze vaak het gevoel van een grijze (of eerder beige) kilte uit. En buiten de pracht van de gebouwen, straalde de universiteit langs buiten geen enkele meerwaarde uit. Misschien is het iets dat je niet kan ervaren, door daar gewoon als bezoeker rond te lopen. Maar het gevoel dat ik wel had ik Cambridge, bleef nu volledig uit.

Een andere bestemming was Windsor Castel. Het oudste paleis van de Britse koninklijke familie. Eigenlijk waren we het allemaal eens: gedegouteerd door de rijkdom. Als je het vergelijkt met kastelen in Frankrijk (wat in mijn ogen ook een heel machtig land is geweest), was dit nog veel imposanter. Luster uit kristal, een rijkelijk versierde (en immense!) wapencollectie, talloze schilderijen van grote schilders (Rubens en Van Duyk), gigantische serviezen, ...
Het is op dat moment dat je gaat beseffen wat voor een macht rijkdom geeft. Wat er ook gebeurt, deze mensen zullen waarschijnlijk altijd machtig blijven omwillen van hun rijkdom. Eigenlijk lijkt het me persoonlijk een weinig voldoening gevende manier om macht te verwerven. Het heeft niets met persoonlijk toedoen te maken, maar gewoon met afkomst. Maar anderzijds zal elke vorm van macht leiden tot rijkdom. Dus in feite gaan ze hand in hand.


Als laatste deden we Stonehenge aan. U kent ze wel: die kring stenen waar men jaarlijks de zonnewende viert. Tot mijn ontsteltenis bleek deze dus niet in Ierland te liggen, zoals ik tot nu toe had gedacht, maar in zuid Engeland. Mijn hele familie lachte me uit omdat ik naar "die hoop kiezels" wou gaan kijken, maar persoonlijk vond ik het prachtig. Natuurlijk is het niet meer dan een hoop stenen in een bepalde vorm gezet. Maar als je even jezelf laat gaan en terug keert in de tijd en bedenkt hoe het allemaal gelopen is, dan is het imposant. Hoe men talloze stenen van 5 ton over een afstand van 350 km versleepte. "Op vlotte gezet" was de uitleg van de audiogids. Maar dan nog, om 5 ton op een vlot te zetten, dat is nog geen evidentie. En dan zeker niet als je bedenkt dat er niet 1 steen werd vervoerd, maar minstens 40.
De plek straalde één en al magie uit en was naderhand voor iedereen het bezoekje waard.

Hopelijk hebben jullie een eve fijne vakantie gehad!

Zoen!