Woorden voor de wereld

Alleen, ik voel me niets dan alleen. Het is alsof het laatste teugje lichaamsvreugde uit me weggezogen wordt. Alsof me de kracht ontbreekt om nog één enkele stap verder te zetten. Maar geduwd in mijn rug, heb ik weinig keus. Ik zou me kunnen verzetten, maar vind de energie niet. Ik beweeg in de richting van de stroom, willoos, gestuurd door anderen. Langzaam laat ik me naar beneden zakken, in de hoop dat ze me uiteindelijk zullen vertrappelen, me zullen achterlaten en met rust laten. Maar ik weet, dat hoe weinig ik ze ook kan schelen, ze dat niet zullen doen. Dat ze me zullen blijven duwen. Hoe willoos ik ook ben. Tot ik uiteindelijk in het niets zal wegzakken.

Zoen!