Een blik door mijn kamer doet me beseffen dat de tijd hier is blijven stilstaan. Tegen de muur hangen nog steeds de posters, die ik er op mijn 15de bevestigde. Dirk pronkt nog steeds aan mijn schouw en mijn wasdraad hangt vol met kampaandenkens van kampen waarvoor ik de afgelopen al lang geen tijd meer heb. Mijn radio die al jaren vervangen is door mijn pc, staat wezenloos op mijn nachtkastje en de jelumips liggen chronologisch gestapeld op mijn boekenrek. De laatsten werden al lang niet meer gelezen, alleen nog maar uit automatisme op de hoop gelegd. Knor (mijn magneetvarkentje) hangt nog net op dezelfde plaats aan mijn bed als 6 jaar geleden en op de foto’s in de kaders staan vrienden die ik al jaren niet meer zag.
Hier op mijn kamer is precies de tijd blijven stilstaan. Ik zit hier wel, maar h
et is niet meer de mijne. Het is de kamer die ik als 18-jarig meisje op een mooie septemberdag verliet. Net in dezelfde staat als toen achtergelaten. Alleen de kast die werd wat groter. Want het Leuvense leven bracht héél wat extra spullen mee en die verschuilen zich in de zomer in mijn kast.
Eigenlijk hunkert mijn kamer naar een likje verf en wat nieuwe decoratie, een paar nieuwe gordijnen en een nieuwe bedovertrek. Misschien zou ik hier dan weer een beetje meer leven en een beetje minder gewoon “zijn’.
Zoen!
1 opmerking:
Hihi, mijn mama merkte twee weken geleden net hetzelfde op. Ze zei zelfs dat kamer precies niet meer van mij was.
Een reactie posten