Woorden voor de wereld

Brieven uit Senegal – Deel 6 (17/08/10)

2012-01-28T12:29:00.006+01:00

Mijn laatste week in Sowane is ingegaan. We gaan niet op weekend deze week, maar we gaan wel een dagje op het andere project werken. Verder zijn er in het weekend sportwedstrijden, aidstesten en tot slot een groot feest.

Ik heb trouwens nog niet verteld dat we elke week een thema hebben, waarover we praten (niet bewust natuurlijk). De eerste week was dit ‘diarree’ en ‘wie neemt de eerste immodium’. Na de eerste zieken en het bijhorende pilletje werd er overgeschakeld naar de ‘groepscrisis’. De theorie zegt namelijk dat er in de tweede week groepsspanningen zullen ontstaan. Deze vallen al bij al mee en nu we over de helft zijn, is het thema ‘eten’ geworden. We beginnen allemaal onze westerse lekkernijen te missen. We eten hier nogal eentonig en zonder extreme zoute en zoete smaken. Iedereen begint op te sommen waar hij naar erlangt en wat hij wil bij thuiskomst. Ik moet bekennen dat ik ook al een wens naar huis gestuurd heb.

Maandag is Francois afwezig. Hij moet om onze nieuwe bashes gaan. Hij zal in totaal 10 uur weg zijn om deze te kopen in de, naar eigen zeggen, enige tuinbouwwinkel van het land. Onder leiding van Mamadu gaan we de mango’s van het hen omringende onkruid bevrijden. Het is zo dat men deze mangobomen midden in het veld plant (Het is iets dat om maïs lijkt, maar het is het niet). De bomen worden door lage struiken omringd om ze te beschermen tegen dieren. Rond deze ‘omheining’ groeit om een of andere rede super veel onkruid en dit moet eruit. Je vraagt je af hoe vaak ze dit wieden, maar het is moeilijk te beoordelen, want alles groeit hier super snel. Vervolgens moeten we nog onkruid wieden in het schooltje: een saai en vervelend werk. We vragen ons vaak af waarom er geen mensen in het dorp zijn die deze routine taken doen. Die tuinen aanleggen is een eenmalige job en het is goed dat wij dat doen en financieren. Maar die andere werkjes lijken zo zinloos omdat ze keer op keer gedaan zouden moeten worden, ook als we er niet zijn en het volgens ons geen goed idee is dat wij dat nu doen.

Na een erg zwoele voormiddag begint het te regenen. Alles koelt af en iedereen verschuilt zich binnen. We zijn niet de enigen met een overdekt terras, maar wel de enigen die eronder blijven zitten. Sommigen verschuilen zich wel onder de bomen, maar eens het harder gaat regenen, gaan ook zei naar binnen. In de namiddag quizzen we met de kids. Desondanks hier wel een tv is, hebben ze amper algemene kennis. Zelfs over de wereldbeker voetbal weten ze amper iets. Ook de ronde dieren-herkennen gaat maar erg moeizaam. Ze kennen geen dieren, die ze niet in het dorp hebben. Verder herkennen ze ook niet onze ludieke getekende dieren. Het moet er echt uit zien zoals in de realiteit, want onze karikaturale tekeningen herkennen ze niet. Wereldvreemd… zo komt het over. We nemen ze vervolgens mee naar de voetbal waar Sowane speelt in de afgedankte truitjes van een Leuvense caféploeg.

Dinsdag ochtend sta ik op met een borrelende buik en buikpijn… diarree. Ik overloop het eten van de vorige dag op zoek naar de boosdoener, maar kan deze niet vinden. De zon schijnt ook al fel vanaf ’s ochtends (normaal klaart het pas op tegen half 10) en ik besluit in de schaduw te blijven, want uitdroging is een mijdbaar gevaar. De anderen werken met de nieuwe bashes de twee resterende perken af. Een van de meisjes wilt een dagje ramadan houden. ’s Ochtends is ze wel niet tijdig opgestaan, dus ze heeft niet kunnen ontbijten, noch drinken. Rustig aan doen dus, zoals de echte Islamieten hier. Maar door de warmte is de dorst natuurlijk ondraaglijk. ’s Middags zwicht ze onder de druk van de groep toch om 1 keer te drinken. Wist je trouwens dat je mond spoelen met water wel is toegestaan in de ramadan? Je moet het water daarna gewoon uitspuwen. Een douche nemen mag trouwens ook.

In de namiddag krijgen we weer een enorme regenbui over ons heen. Ook onder ons afdakje zitten we niet meer droog en het water stroomt over de grond. Wanneer het 4 uur is, besluiten we te wachten tot het mindert eer we naar het schooltje gaan om met onze kids te spelen. Ze zullen toch ook zelf niet buiten komen met deze regen. Wanneer het mindert vertrekken we toch. Overal staan immense plassen en we zijn behoorlijk nat na die amper 200 meter. Er zijn maar 5 kinderen, die allemaal hun natte t-shirt uit doen. We zetten ons in een klaslokaal om te knutselen. Deze lokalen zijn enorm klein. Ik denk geen 15 m². Een meisje vertelde me dat ze met 27 in de klas zitten. Er staan kleine tafeltjes met ongeveer dubbel zo veel stoelen. Ze zitten dus met 2 op de plek voor 1. Nuja er zijn verhalen van scholen zonder banken, dus misschien is het hier nog niet zo slecht. In Sowane gaat trouwens iedereen naar school (lager onderwijs). Dit wordt bewerkstelligd door de kinderen zelf te motiveren om naar school te gaan. Zo krijgen ze om 13u (na de lessen) een maaltijd voorgeschoteld met veel groenten. De bedoeling is enerzijds om de kinderen gevarieerder te laten eten, anderzijds om ze warm te maken voor dingen zoals groenten, zodat ze er thuis ook achter zouden vragen en zo hun houders kunnen aanzetten om voor hen groenten te kopen. Er is ook een speeltuin (een waar feest voor de kinderen hier die amper speelgoed hebben) tussen de muren van de school. Dit alles om te verkrijgen dat ze zelf naar school willen en bij hun ouders zullen zagen tot ze mogen. Masse zegt: kinderen zijn enorm sterk als ze iets willen. Verder kost het 0,25 euro per dag om naar school te gaan. Schoolgrief is hierin inbegrepen. Alle kinderen van Sowane gaan naar eigen zeggen naar school en na 13 uur hebben ze nog genoeg tijd om te helpen, bezig te zijn met godsdienst, …
Het wordt alsmaar droger en de kindjes komen langzaam maar zeker binnen gesijpeld. Zo gaat dat in Afrika.

Het ramadanmeisje haalt de avond zonder eten. De gebeden op de radio kondigen het einde van een voedselloze dag aan.

Woensdag zaaien we onze zelf aangelegde tuin. Er is nog geen omheining om de dieren buiten te houden. Masse wilt dat er toch al gezaaid wordt. Tegen Francois zijn zin, maar Masse is de baas. Morgen komen ze de omheining zetten. Vandaag kwamen ze daar al voor opmeten. Ik weet niet waar ik me aan moet verwachten. Ook moeten er stokken gehaald worden. We gaan namelijk vrijdag een nieuwe tuin aanleggen in het dorp van de andere vrijwilligers. Francois is niet zeker of er hier ook ecalyptusstruiken zullen zijn, dus nemen we ze mee van hier. We eten trouwens pas om 10 uur ontbijt. Het blijft een probleem om ’s ochtends brood te vinden. Vandaag neemt het Afrikaanse proporties aan, maar lekker westers beginnen we dan toch maar te werken voor het ontbijt. Gelukkig maar, want om half 11 begint het ineens te stormen: hevige regenbuien en enorme wind. De Senegalezen halen hun trui en regenjas boven: het is ‘koud’. Mijn groepsgenoten doen mee, maar dat vind ik overdreven: het is denk ik amper onder de 25 graden.

Het is trouwens weer een stroom- en waterloze dag. Het is nu 8 uur ’s avonds en er is al geen water meer sinds 10 uur deze ochtend. Geen stromend water althans, want uit de put kunnen we nog steeds water gaan halen. Het gaat alleen heel traag bij ons ‘toebabs’. Ze lachen ons wat uit, mar helpen ons wel. Dan besef je pas hoeveel water we gebruiken als we het toilet doorspoelen.

Maandag tijdens het wassen, hebben we Mamadu overtuigd om ons te helpen. De andere mannen die bij ons zitten, lachten zich een breuk. Dat is echt het man-vrouw rollenpatroon hier. Ze willen dan ook niet geloven dat mijn papa ook kuist thuis en dat mijn vriendje beter kookt dan mij. Hun beeld van Europa strookt ook zo hard niet met de realiteit. Dat wij van 8 tot 5 op ons werk zijn, bijna ons hele leven binnen leven en we op sociaal vlak vaak gas terug nemen, zij het door mentaliteit, zij het door onze 101 andere bezigheden. Het leven is bij ons gemakkelijk, want wij hebben een machine die onze was doet. Dat de westerse vrouw gewoon niet de hele tijd thuis is om te wassen, willen ze niet geloven.

’s Avonds krijgen we couscous en maniok. Echt eten van hier. Althans ze eten hier couscous met pindasaus en soms vis. De maniok is lekker. Het ziet eruit als een wortel, maar het proeft zoeter. De couscous vond ik niet lekker. Het smaakte een beetje bedorven. Ik medelijden met de Senegalezen die dit 3 keer per dag eten. Hun huizen stinken er ook naar. Maar het groeit gemakkelijk en overal, dus dat is wat ze eten. Het is niet te vergelijken met de couscous die wij kennen: het smaakt anders, het zijn veel kleinere korrels en het heeft een grauwe aardeachtige kleur.

Sil is bij Francois uitgenodigd om in zijn dorp de nacht door te brengen. We houden een gezellig onderonsje met de vrouwen. Nu het halve maan is, is het al meteen een pak minder donker.

Donderdag ochtend is er nog steeds geen water. We gaan dan maar uit de put water halen, want we willen ons wassen. Ook het brood laat op zich wachten. Blijkbaar moet het te voet 4 km verder gehaald worden. Wanneer ze geen brommer kan vinden, is Dégène dus 2 uur onderweg om ons ontbijt te halen. Het is alweer mijn laatste werkdag in Sowane. Het doet raar, want ik heb het gevoel dat we zo weinig gedaan hebben. Want welke goede intenties ook, je wordt onderworpen aan de Afrikaanse efficiëntie: we zijn afhankelijk voor materiaal, planning en budget van de mensen die ons begeleiden. Zo kunnen we nu niet verder omdat Masse nog niet beslist heeft waar de volgende tuin moet komen. De dagen gaan vooruit en onkruid wieden geeft nu eenmaal niet veel voldoening. Ik mag nog mee met Francois om nog wat te herzaaien. De mensen zijn onvoldoende gemotiveerd en de planten gaan dood. We planten ook nog aubergines. Deze worden eerst in een bak gezaaid en dan overgeplant. Deze kunnen gewoon in het zand naast de tropische moestuin. We doen ook nog het onkruid uit naast de nieuwe moestuin. De omheining komt morgen (dat zeiden ze gisteren ook al). We gaan ook nog naar de tuin van Gora (de broer van Masse) kijken. Sinds hij geitenmest gebruikt, doet zijn tuin het goed en verdient hij behoorlijk wat geld met tomaten te verkopen in de stad. In het dorp zelf is er echter geen interesse voor. Men probeert de andere bewoners van Sowane ervan te overtuigen dat ze ook tomaten moeten planten omdat men hier goed geld mee kan verdienen. Gora is ook nog leraar in een school in Fatick, dus moet hij tijdens het jaar om 4 uur ’s ochtends opstaan om voor zijn tuin te zorgen. Daar is menig Afrikaan natuurlijk niet klaar voor. De eerste tomaten zijn al rood. Francois zegt wel dat de grond sneller zal verarmen dan die van de tropische moestuin (hier duurt het 15 jaar) en dat de mangobomen al het water van de planten pikken. Maar blijkbaar valt er ook met deze vruchten veel geld te verdienen. Als ik het goed begrepen heb, kan je ook je boom verkopen eens hij vruchten heeft.

In de namiddag skip ik de kinderen om met Dégène mee te koken, want jawel, ze begint al om 4 uur aan het eten voor 8 uur ’s avdons. De meeste mensen koken op een houtvuur tussen wat stenen op hun erf, maar zij heeft een gasvuur en 1 pot. Eerst wordt de vis gebakken: kop en staart, niets wordt er weggegooid, behalve de ingewanden. Ondertussen mag ik de groenten snijden: wortelen, aubergines, kool, zoete aardappel en gewone aardappel. Het klinkt inderdaad veel, maar de porties zijn klein. Het mes is ook enorm bot. Wanneer later de zus het mes komt halen om het eten voor de familie klaar te maken zie ik haar het scherpen aan een steen… De groenten moeten in een emmer water, want er zitten enorm veel vliegen. Er wordt een product tegen de bacteriën in gegoten. Na het bakken van de vis, worden de ajuinen in hetzelfde vet gestoofd en wordt er water en kruiden aan toe gevoegd. Uiteindelijk zullen de groenten meer dan een uur koken! De rijst wordt in een kalebas (een soort van mega harde schil in bolvorm) gedaan. Vervolgens begint een missionarissenwerkje: in de rijst zitten allemaal zwarte zaadjes en deze moeten eruit. ‘Niet goed voor de maag van toebabs’ naar verluid. Daarna wordt de rijst meerdere malen gewassen om al het vuil er van tussenuit te halen. Vervolgens wordt hij in een soort van vergiet gedaan en boven de kokende groenten gezet. Ze stomen hun rijst dus. Ik moet vertrekken naar de markt van Fatick, we gaan stof kopen en koekjes.

Hoewel Fatick de stad van ons dorp is, zijn we er nog niet geweest. Het is er gezellig druk. Net als in Koalack is de markt hier overdekt. De kraampjes zijn groter, de grond al even smerig. Ze zijn hier niet echt toebabs gewoon: vele staren, veel vies kijken en niet zo veel bedelen. Vriendelijk is hier niet echt het codewoord. Als we de prijs vragen kijken ze ons aan met een blik van ‘wat moet je nu weer weten?’. Vervolgens kijkt ze voort naar haar kleine televisie zonder enige interesse in wat we zullen kiezen. Wanneer we maar een halve stof nodig hebben, snijdt ze dit stuk heel verveeld af. Ze hebben allemaal wel iets nukkigs en onbeleefd over zich, die Afrikaanse vrouwen. Ze mogen dan wel doen wat de mannen hun vragen, het is nooit met een glimlach. Het is alsof ze hun trots zo proberen te bewaren. Vervolgens gaan we naar de westerse winkel: koekjes, melk, chips, koffie, … en zelfs de ketchup, mayonaise, kaas en choco die wij bij ons brood eten. Voor 2 potten choco, 2 doosjes la vache kiri, 4 potten ketchup, 2 potten mayonaise en 4 blikken fruitsla betalen we 50 euro. Zot gewoonweg! Ik vraag me af wat de mensen hier bij hun brood eten en of het wel echt nodig is ons zulke dingen voor te schotelen. Dit is gewoon niet Afrika. Het is wel jammer dat we zelfs niet het echte Afrika beleven. Dat je dit soort eten niet krijgt op hotel of op restaurant, dat is bijna vanzelfsprekend. Maar dat ook wij op inleefreis op een afstand van de realiteit gehouden worden is jammer. Geen wonder dat de zwarten onze woonplaats hier spottend ‘het hotel’ noemen.

Vrijdag ochtend moeten we vroeg opstaan om te vertrekken naar Ndiebel. We gaan daar 2 tuinen aanleggen: 1 in de school, 1 bij een gezin. Zonder eten vertrekken we met het busje. Niet veel verder stoppen we om de voorband te laten oppompen. Dit hadden we gisteren ook al gedaan… We eten brood onderweg en proberen een alternatieve route. Masse wilt nog tanken, maar het tankstation zit zonder benzine. Over tal van kleine landweggetjes, door massa’s plassen en met het wel 100 keer vragen leggen we de weg af. Het is super mooi, maar wel spannend met die lekke band en de naft die bijna op is. We zijn ‘in the middle of nowhere’ en het is niet echt dat Masse de weg kent. Maar een flinke lading modder later, zijn we er dan toch. Met 14 man vliegen we er stevig in en na amper 3 uur werken zij de 2 perken voor de school klaar om te zaaien? De bouwvakkers hebben met veel interesse toegekeken, want zoiets hadden ze nog niet gezien.

’s Middags eten we nog eens aan hoge tafels, nog zoiets heel basis dat ik hier mis. Ze hebben hier dan ook bijna geen meubilair behalve bedden. Hier en daar een laag houten bankje en grote rieen banken onder een houten afdak in de tuin. Wij hebben plastiek stoelen en kleine lage tafeltjes en dat is dus luxe. ’s Middags wandelen we wat rond in Ndiebel dat meer een stadje is dan Sowane: winkeltjes, een marktplaats, een bakker, … Er wandelen wel 30 kinderen met ons mee. Alleen willen zen een pink, lukt dit niet omdat je iets vast hebt, dan pakken ze je pols vast. Er zijn 2 jongens die lekker cliché met een stok een wiel voortduwen. Er is ook een jongen die een met ijzerdraad geknutselde auto voortduwt. We mogen binnen gaan bij de bakker: een stenen hut met een golfplaten dak en een steenoven. Het is er dus super heet en ze bakken er de hele dag brood. Ook gaan we langs in het ziekenhuis. Hier mogen we alles zien tot de patiënt toe die in 1 van de 3 ziekenbedden ligt. Er is wel een dokterskamer, maar geen dokter. De 3 verpleegsters liggen tam op een bed. Er is ook een materniteit waar 2 vrouwen met hun pasgeboren baby liggen. De couveuse is een bedje met 3 lampen boven. Behalve een bevallingstafel valt er niet veel te zien in de verloskamer. Amper materiaal voor ontsmetten, reanimatie, … Een ziekenhuis met 6 bedden en 3 verpleegsters. Soms denk ik dat ze beter voor het geld van een gebouw een taxi met chauffeur zouden inzetten die vanuit elk dorp naar een centraal ziekenhuis zou rijden dat dan een betere uitrusting kan hebben dan al die kleine ziekenhuizen in alle dorpen die amper zorgen kunnen bieden. De taxi zou gratis zijn en er kan familie mee. Urgente dingen kunnen ze sowieso niet in de kleine ziekenhuizen behandelen. Op zich kunnen ze het dan met minder personeel stellen. Ik weet ook dat het nadelen heeft, maar ik heb niet het idee dat ze hier nu mensen kunnen verzorgen.

In de namiddag leggen we nog een tuin aan bij een familie. De bedoeling is om de mensen van het dorp te laten kennismaken met de tropische moestuin en hun volgend jaar tuinen op microkrediet aan te bieden. Er staan zeker 4 mannen en vrouwen en 20 kinderen te kijken hoe 14 toebabs in een recordtempo een tuin aanleggen. Het is trouwens bloedheet, want het is half 3 in de namiddag. Anderhalf uur later zijn de 2 perken af. Het begint te regenen.

We rijden nog door naar Kaolack om geld af te halen. Masse laat dan ondertussen toch maar de band vervangen. Op straat komen we een man tegen die zijn onderbenen verloren heeft. In plaats van met 2 krukken te lopen of met een prothese, kruipt hij op handen en voeten over de grond en steekt zo de straat over. Hij komt niet bedelen, maar vervolgt gewoon zijn pad. Je zou hem zo iets toestoppen, maar wat zal het helpen? Een prothese heeft deze man nodig en de moed om weer te lopen. Sommigen doen zo weinig moeite om hun welvaart te vergroten, anderen vallen zo grandioos naast de maatschappij dat het pijnlijk is. In de auto naar huis genieten we van een zalige zonsondergang. De lucht is hier 100 keer mooier dan bij ons. Niet als de zon schijnt, maar wel als er wolken zijn. De lucht heeft hier veel meer kleurschakeringen en types wolken. Het klinkt misschien absurd, maar het is een van de mooiste dingen die ik hier in Afrika gezien heb. We starten een gezellig weekend met de technische ploeg die op hun beurt versteld staan van onze luxe: stoelen…

Dit weekend is het cultureel weekend in Sowane. Er is vanalles georganiseerd. Zaterdag ochtend was er hardlopen, hoogspringen en verspringen. Allemaal voor de 18+ jongens. Vrouwen (ik had er nog nooit zo veel gezien) en kinderen komen kijken op het dorpsplein waar alles plaatsvindt. De rest van het dorp is verdacht rustig. Lopen op blote voeten, springen over 1m70 zonder enige matras of techniek, … Afrikanen zijn fysiek p alle vlakken zo’n immens sterke mensen, dat ze er respect mee afdwingen. Wij ‘toebabs’ hebben stiekem wel schrik dat hen iets zal overkomen. Ook tal van baby’s komen voor de gelegenheid, gedragen in doeken op de rug, op straat. Ik krijg eentje op mijn schoot gezet door een meisje van 9. Dat zulke jonge kinderen met hun broertje of zusje rondlopen, ben ik al weer helemaal gewoon. Het kindje zelf is behoorlijk kranig en hartverwarmend. Hoe ouder ze worden des te minder schattig ze zijn.

Na de sportwedstrijden worden er AIDS-testen afgenomen. In totaal krijgen 18 mensen deze test, vooral jonge mannen passeren de revue. Een verpleger prikt bloed uit de vinger en druppelt deze op een plaatje. Na enkele minuten weet men het resultaat. De 4 die ik zag waren gelukkig allemaal negatief. De hygiënische maatregelen waren minder: geen handschoene, geen handontsmetting tussen de verschillende patiënten, … Wie al 2 keer getest is, mocht niet meer. Als ik sommige mensen zie, vraag ik me af of ze wel een notie hebben van de besmettingswijze en de risico’s. Want sommigen hebben heus geen test nodig.

In de namiddag wordt er wat geluilekkerd. Om half 5 is het de voetbalfinale, maar de toebabs zitten daar natuurlik voor pietsnot. De Afrikanen zelf zijn een uur te laat. Sowane wint met penalty’s.

’s Avonds houden we een BBQ. Niet op een vuurtje ofzo, maar op een echte metalen BBQ met rooster. Zeer gezellig, maar voor de veiligheid hadden ze het vlees al gebakken op voorhand. Het was weer eten met de handen? Vet, pezen, … worden door ons aan de kant gelegd. Later op de avond eten de zwartjes met plezier onze restjes op. Hier eten ze zelfs de botjes. Wij voelen ons weer slecht, omdat zij onze restjes opeten. Zij daar en tegen genieten gewoon van het feestmaal. Om het feest compleet te maken trakteert Masse hen op een blikje frisdrank, iets dat wij voor 60 cent uit de koelkast halen. Soms vragen ze ons ’s avonds of ze ook eentje mogen. Als wij dan zeggen dat het 400 CFA kost, zeggen ze dat het maar een grapje is.
Na een dag zonder regen, breekt er ’s nachts weer een hevige storm uit. ’s Ochtends is alles nat, zij er tal van omheiningen omgewaaid en is de weg versperd met omgevallen bomen. Ook van elektriciteit valt er weer even niets te bespeuren.

Ook zondag gaat het cultureel weekend verder. ’s Ochtends is er een conferentie over educatie. Het is de bedoeling dat ouders en leerlingen aanwezig zijn om hen het nut van onderwijs nog eens uit te leggen. Het begint weeral goed (of is ‘op zijn Afrikaans’ de juiste bewoording?). Alleszins, Sil moet ’s ochtends rijden om de muziekinstallatie te halen. Door de regen echter was er een boom omgewaaid op de weg. Toen hij erom heen wou rijden in het veld, kwam het busje vast te zitten. Na een telefoontje naar het dorp, kwamen een 10-tal mannen duwen. De conferentie zou om 9 beginnen, maar het materiaal was al te laat. Toen we om 10 uur arriveerden, moest nog een deel van de sprekers komen. Er werd muziek gedraaid en iedereen zat in een kring onder de bomen te wachten. Tegen iets voor 11 is iedereen er en kunnen we beginnen, war het niet dat de micro niet goed werkt. Het is een draadloze microfoon en de frequentie geraakt niet afgesteld (niet te vermelden dat Sil ’s ochtends naast de installatie ook de specialist van de installatie meegenomen had). Dus vertrekt een van de mannen per brommer naar een naburig dorp om de microfoon met draad te gaan halen. Om 11u30 kunnen we dan eindelijk beginnen. Het valt wel op dat er eigenlijk maar weinig ouders aanwezig zijn en de meeste kinderen te jong zijn om er veel van te begrijpen. Ook de inhoud is (in die mate dat hij vertaald wordt) teleurstellend. Er wordt veel gezeverd en weinig concreet gezegd. Weinigen lijken dan ook echt geboeid.

Uit: Brieven aan Stijn – Deel 6

Brieven uit Senegal – Deel 5 (14/08/10)

2012-01-27T21:44:00.004+01:00

Dit weekend spenderen we in Mbour. Een stad aan de zee op anderhalf uur rijden van ons project. We logeren in een zalig gezellig hotelletje. Het hotel bestaat uit allemaal hutjes waartussen palmbomen en andere tropische planten staan. Ons hutje ligt achterin aan het zwembad, amper 3 stappen en dan ‘plons’. Aan de andere kant van onze hut ligt de zee. Je hoort en ruikt hem, want zoals overal, zijn ook hier geen ramen (geen glas). Er staat wel nog een muur tussen ons en de zee met een poort in, die steevast op slot is. Aan de andere kant bevinden zich namelijk arme vissers. Hun boten worden hier aan wal gebracht (door ze met wel 10 man het strand op te dragen) en de vissers kuisen hun vis op het strand. Het ziet er allemaal maar vies uit eigenlijk. Foto’s mogen we trekken in ruil voor een ‘cadeau’ (= een stylo of een ballon), maar daar doe ik niet aan mee, dus het worden stiekeme foto’s. Ze hebben ook een afdakje waaronder ze kunnen rusten. De zee is zoals je de Atlantische oceaan zou voorstelen, alleen misschien iets helderder, maar ook met golven. We maken een wandelingetje door de stad of althans de randgemeente waar het hotel zich bevindt. Overal op straat (eens je van de drukke weg bent) lopen er geiten en varkens rond. Te pas en te onpas zijn er vuilnishopen. Ook hier worden we steeds gegroet met ‘toebab cadeau’, vooral door de kindjes. Ze bedelen zonder schaamte en dat ik voor sinterklaas moet doorgaan, vind ik maar niets. Wat verder komen we op een plek waar er wel 40 tafels staan waarop vis ligt uitgestald. Puur natuur, met kop en al, zoals ze uit de zee komen. Hier worden ze verkocht. De vliegen zwermen er om heen. Ook hier willen ze een cadeau voor de foto’s. Wanneer we de markt verlaten, passeren we langs een hoop vis die niet verkocht geraakt is. Met ingehouden adem en afgewende blik passeer ik. Degoutant. Terwijl al de rest terug naar het hotel gaat, wandel ik nog een beetje verder. Als je zo alleen bent, dan word je nog meer aangesproken. Soms om een winkel e zien, soms om gewoon wat te praten of om op de thee te komen. Dit laatste laat ik aan me passeren, want je weet maar nooit, maar verder zijn ze heel vriendelijk. Wel allemaal jongens. Het is echt een raadsel waar de meisjes zijn. ‘Vakantiewerk’ zegt men altijd. Maar toch niet heel jong vrouwelijk Afrika kan in Dakar verstopt worden. Ze zullen wel binnenshuis aan het werken zijn. En als je hen ziet, babbelen ze amper en ze komen super verlegen open. Ook het meisje dat voor ons kookt, praat maar moeizaam als we proberen een gesprek aan te knopen.

’s Avonds eten we eens uitgebreid in het hotel. Een volledig vismenu. Redelijk lekker, desondanks ik niet van vis houd. Het is wel eens gezellig om allemaal ’s avonds Damen aan een hoge tafel te zitten en elk uit een eigen bord te eten bij voldoende licht. Nog zoiets: je kan hier gewoon de WC doorspoelen. Ik dacht er eerst zelfs niet aan. Dat belooft voor thuis. Om de avond vol luxe af te maken, kunnen we nog even op internet op de laptop van het hotel.

’s Ochtends sta ik op met diarree. Het is vreemd hier. Je wordt om de week wel eens ziek van iets. Maar van wat blijft een raadsel. Gezien we ons eten niet zelf kunnen kiezen, eten we wel wat risicoproducten. Van het ene word je ziek, van het andere niet. En het is steeds moeilijk te achterhalen van wat. De zeevruchten? Dat wit waarvan ik niet wist wat het was? Dat klein stukje komkommer dat ik per ongeluk at? Of van een geschilde appel? Gezien je gewoon te hard verzwakt als je alleen maar stokbrood met ‘la vache kiri’ en ’s avonds rijst met de eventuele weinige groentjes eet. Bananen en gekookte eieren staan ook nog op het lijstje. Maar als ik de vis hier soms zie en ruik, kan het moeilijk anders dan dat het niet goed is, hoe hard gebakken ook. Achja, soms is hij daar dan ineens: de diarree. Hoewel we met 9 hetzelfde eten, worden we toch afwisselend ziek. Maar geen pijn en geen koorts, dus is het niet erg. Immodium, olé!

Na het ontbijt krijgen we uitleg over de NGO en de geschiedenis van de lepralijders in Senegal. Ik had die uitleg al in Leuven gehad, dus niet veel nieuws. Misschien wel dat het probleem gewoon niet volledig bereikt kan worden met dit project. Dat er dingen zijn die men niet kan bewegen of waarover geen inzicht verworven is. Zo maakt hij een piramide van prioriteiten. Aan de basis zet hij de educatie van de mensen. Als ik hem vraag of er wel genoeg werkgelegenheid is als men de Afrikanen gaat scholen zoals bij ons, antwoordt hij dat beroepen zoals leerkracht en verpleegster altijd werk vinden. Maar ik denk dat hij overziet dat er nu gewoon een beperkt percentage van de populatie geschoold is en dat als de percentages oplopen zoals bij ons er zeker niet genoeg plaatsen zijn. Laat staan het aantal beroepen dat men hier totaal niet kan uitoefenen. Dit ziet hij niet in, dat educatie slechts helpt zo lang er plaats is om deze te benutten. En zo zijn er nog wel dingen: zoals dat hoge belastingen ook wel kunnen bijdragen tot ontwikkeling van een land. Dat men maar voorzieningen kan verzorgen als er geld voor is. Dat de taksen hier fout benut worden is natuurlijk een ander probleem.

Na de conferentie gaan we naar een artisanale (=toeristen) markt. In tegenstelling tot deze in Koalack, is het hier super druk. Je wordt de hele tijd aangesproken en je moet handen schudden. Alleen ‘bonjour’ volstaat niet. Vaak moeten ook vragen als ‘comment ca va’ of ‘comment tu t’apelles’ beantwoord worden. Als je ze negeert, word je nageroepen dat je onbeleefd bent. Vermoeiend! Iedereen wil je meenemen om zijn of haar winkel te laten zien en allemaal zullen ze een ‘goede’ prijs geven. Overal zitten ook mensen die werkelijk het handwerk maken. Overal zie je zowat dezelfde echt toeristenstpulletjes, waar je niets mee bent zoals houten beelden, schilderijen en weinig smaakvolle kettinkjes en armbanden. Ik loop wat rond op zoek naar iets voor Stijn. Iets nuttig zou ik willen. Maar dat is niet simpel. Onnuttig en vrouwelijk zijn wel de code woorden. Terwijl sommige verkopers bij wijze van spreken vechten om me in hun winkel te krijgen, kom ik in een leuk winkeltje met een mooi handtasje. Ik krijg het niet meteen open en de maker slaapt. Een andere verkoper komt aansnellen. Ik moet gaan zitten om te onderhandelen over de prijs. Dit moet trouwens steeds binnen gebeuren, alsof de verkopers niet willen prijsgeven aan hun buren wat ze vragen en krijgen. Het handtasje is te duur. Ik onderhandel niet graag, dus zeg gewoon wat ik wil geven. Het is niet genoeg natuurlijk. Dus ga ik maar door. Er wordt mij nog vanalles nageroepen, maar dat negeer ik. Ik loop nog wat rond tot ik een paar straten verder word tegengehouden door dezelfde man. Wil ik echt niet kopen? Hij zal een inspanning doen. Hij was begonnen met 30 euro en vraagt er nu nog maar 11. Ik wil er 8 geven. Zot gewoon dat hij achter me aan komt. Terwijl ik voort wandel en in andere winkels kijk. Ik houd de 8 euro vol. Uiteindelijk zwicht hij. Ik moet binnen betalen, want het is ‘un prix confidentiel’. Als ik zeg dat ik ook nog een broeksriem wil, probeert meteen een andere verkoper me mee te nemen. Maar ik blijf trouw aan de eerste. Krokodil of slang? Ik wil geen van beiden. Dat mannen in België geen slangenleer dragen, begrijpen ze niet. Maar ze verdwijnen toch op zoek naar een met schapenleer. Soms is hun bereidwilligheid om je te helpen wat te groot. Ik houd er niet van als ze te hard hopen dat je iets gaat kopen.

Vervolgens gaan we een spaghetti bolognaise eten. Lekker westers! We beseffen nu pas hoe ondragelijk warm het is tussen 12 en 4. Thuis zitten we altijd beschut onder ons afdak.

Tot slot gaan we nog likeur proeven bij een Belg die hier zijn plaatselijk bedrijfje heeft. Hij woont in Afrika sinds zijn 4 jaar en is er nu 26. De likeur heeft wat typische smaken zoals ‘bisap’ (van de vruchten van de baobab) en cashewvrucht (jawel die boom met de cashewnoot, maar daar zouden ook vruchten aan groeien). De bedoeling is dat we daarna flessen kopen. Hij heeft ook gewoon een bar en blijkbaar komt de inheemse bevolking vooral zondag na de mis drinken. Ze zouden ook maar zelden nuchter buiten komen. Het is wel fijn om eens te praten met iemand die hier al zo lang woont, want ik heb het gevoel dat als ‘toebab’ een echte integratie enorm moeilijk moet zijn. Voor zijn hogere studies heeft hij wel in België gezeten. Daarna is hij terug gekomen en hij zegt hier te willen blijven wonen. Iets wat ik me moeilijk kan inbeelden. Want hoe rijk ook, het comfort van hier is toch altijd minder. Je kan hier misschien wel goedkoop leven en personeel hebben, maar sommige dingen zijn nu eenmaal zo omdat dit Afrika is en je dat niet in de hand hebt. Ik denk maar aan de vuile straten, het niet stipt zijn van de medemens, de beperkte aanwezigheid van sommige levensmiddelen (zoals bv groenten, vlees, chips, …). Het is inderdaad misschien een kwestie van gewoonte, maar als je het leven bij ons gewoon bent, dan is Afrika toch wel heel primitief en gewoon moeilijk om zo een stap in de tijd terug te nemen. Maar blijkbaar zijn er mensen die dit alles willen opgeven voor de andere mentaliteit, klimaat en levensritme.

Terug in het hotel kunnen we internetten, zwemmen, schrijven. ’s Avonds krijgen we een saté met frieten. Klinkt inderdaad heel goed, maar het vlees is niet goed doorbakken. Het is zot hoe moeilijk het hier is om veilig te eten, terwijl dat in China nog zo vlot ging. Het plan was om uit te gaan, maar door de ramadan is dit niet mogelijk. Blijkbaar mag er die maand niet gefeest worden en mogen ze ook geen seks hebben (aldus mijn flirtende groepsgenoten). Zelfs fysiek contact overdag is niet toegelaten. Om aan onze wens tegemoet te komen zet het hotel een leuk muziekje op en we maken met een paar een avondzwempje in het zwembad. Persoonlijk vind ik dat niet zo erg, zo hoef ik niet tussen de gapende, aandachtzoekende Senegalezen te staan. Hoewel het natuurlijk een ‘once in a life time’ ding is, zo een Senegalese discotheek. Er is trouwens verdacht weinig volk in het hotel om zaterdag avond te zijn.

Zondag ochtend kom ik op straat een katholieke stoet tegen. Voorop loopt een man met een fluitje die gebaart dat iedereen aan de kant moet gaan. Erachter rijdt een auto met open deur en lopen een 500-tal mensen. Deels mannen in een wit kleed. Er wordt een kruis en een Mariabeeld (15/08/2010 vandaag = Maria hemelvaart). Ze zingen liederen. Er zijn vrouwen, mannen en kinderen. Het is indrukwekkend. Vrijdag avond was er ook al een feest van de Christenen naast ons hotel. Blijkbaar duurde het tot 3 uur ’s nachts: zingen, djembe, muziek. Het is trouwens fijn om te zien hoe goed moslims en christenen naast elkaar leven. Elk dorp heeft een kerk en een moskee, een begraafplaats voor christenen en een voor moslims. Het is trouwens gemakkelijk om te weten wie uit een christelijke familie komt: ze hebben meer westerse namen. Verder leven ze naast elkaar en gaan ze zelfs naar elkaars feesten. Ik moet wel zeggen dat de Islam hier op sommige vlakken minder streng is. Zo zijn de vrouwen hier niet gesluierd en vaak ook mouwloos. Dégène vertelde me ook dat ze perfect mogen zwemmen in zee in het bijzijn van anderen. De christengemeenschap is veel kleiner en blijkbaar treed er zelfs in Afrika een vergrijzing van de kerk op. Ik heb trouwens nog niet verteld hoe de misviering in Sowane er aan toe ging. Aleerst wist niemand ons precies te vertellen wanneer de mis zou beginnen. “Als de klokken luiden” was het meest concrete antwoord. Onze angst om te laat te komen is volledig onterecht. We komen binnen en zien geen priester staan. Waar is die nu? We wachten nog een beetje terwijl iedereen binnen sijpelt. Dan begint ineens een man op de bank vooraan links luidop te bidden. De rest doet met hem mee. Na het ene komt het andere gebed. Een misviering is hier een aaneenschakeling van gebeden. Terwijl de gebeden bezig zijn komen er nog steeds mensen binnen. Plots is het bidden gedaan en iedereen staat op en gaat terug naar buiten. Er wordt nog een goede avond gewenst en iedereen gaat weer naar huis. Heel vreemd, maar ergens ook goed. Geen gepreek, geen hiërarchie, geen dwang.

Later in de voormiddag rijden we naar de volgende toeristenmarkt en komen in een ander soort Afrika. Op straat lopen tal van blanken, er zijn hotels en verschillende toebab café’s. De toeristen en de rijke mensen buurt dus. De meesten van mijn groep vinden het degoutant. Naar mijn idee is het gewoon de realiteit. Er zullen altijd rijkeren zijn of mensen die willen profiteren van de armoede van een land. Anderzijds brengt het ook wel tewerkstelling en een beeld van beter met zich mee. Want zonder twijfelen: het zou hier stukken beter kunnen zijn. Het is niet perse Afrika dat arm is, maar misschien wel de manier van leven van de mensen. Hoewel ik moet toegeven dat de armere mensen bij ons, er niet zo’n andere attitude op na houden. Op de markt is het weer onderhandelen alom. Gelukkig gaf de eerste persoon een redelijke prijs voor Stijn zijn cadeau. Zo kon ik met deze prijs bij de rest aankloppen. De vraag hoeveel stuks ik wil, blijft terug komen. Duidelijk te veel Amerikanen gezien.

Na de markt bezoeken we nog een huis dat volledig uit grondstoffen van Senegal is gebouwd. Ook een project van Masse. Hij wilt zo de economie verbeteren door minder te importeren. Een Belg heeft hem geld gegeven om voor hem een huis neer te zetten. De constructie van dit huis (5 kamers + verdieping) kost 16.000 euro. Mooi weer, vlak aan zee, een groot stuk grond… Spot goedkoop dus.

We sluiten het weekend af op het strand van een hotel: overdekt terras, zwembad, strand en zee omringd met stenen. Zoals in de boekjes. We moeten er wel iets eten. Pizza? Dan moeten we zeker een uur wachten. Het wordt anderhalf uur. Ondertussen zwemmen we in zee. Eerst tussen de stenen, maar daar zijn er amper golven, dus gaan we ernaast. We worden staande gehouden door een dame: vorige week waren er ook 3 jongeren gaan zwemmen en toen was er een verdronken… Griezelig en de onderstroom was er inderdaad sterk. Maar het kan de pret niet bederven. Eerst luieren in de zon… zalig gewoon.

’s Avonds gaan we nog naar het feest in Francois zijn dorp, zogenaamd voor zijn verjaardag. Maar eigenlijk vooral voor Maria hemelvaart. Ze hebben 2 boxen gehuurd en een muziekinstallatie. Ook een generator, want er is weer een mega stroompanne. De boxen hebben ze op een kar gezet en hier hebben ze een kring van banken en stoelen gemaakt. Als we aankomen moet iedereen van de stoelen vertrekken zodat wij kunnen gaan zitten… (Ik heb het er nog steeds moeilijk mee) Er zijn eigenlijk enkel kinderen en mannen aanwezig. Blijkbaar zijn de vrouwen wederom in het huishouden aan het werk. Eigenlijk zit iedereen maar gewoon te zitten en gebeurt er niet veel. De toebabs zetten het feest op gang. Ze lachen met ons en tonen hoe we moeten dansen. Alleen een beetje lastig dat we geen drank meegenomen hebben. Afrikanen hebben zelf geen flessenwater nodig en het is nogal duur. Francois is nogal dronken en het is niet duidelijk of we nu bij hem of in ons dorp moeten eten. Hij zal eten voorzien zegt hij, maar het duurt ontzettend lang. Ik heb Masse horen bellen met hem met een lijstje van dingen waar hij op moet letten. Hier herinnert hij zich natuurlijk niets van. Het begint te regenen en het feest stopt plots. We mogen in een hut binnen gaan. Nu valt het pas op hoe dronken alle zwarten zijn. Tegen half 10 komt het eten. 3 gebraden kippen met salade: voor hier een superchique maaltijd. Maar de groenten mogen wij niet eten. De kip is nog een geval apart: je moet er gewoon een stuk aftrekken. Ook wat vrienden van Francois eten mee: ze eten met hun rechter hand, want met hun linker hand kuisen ze hun poep af… Bweik! Ik neem snel een stuk brood en houd het daar bij. De weg terug naar huis is ook nog een avontuur op zich. Het dorp ligt op 3 km van het onze, verbonden door een zandweg. Overdag was het een heel mooie weg tussen de vlaktes met baobabs. Nu is het wat anders, want het is pikdonker en de mannen die ons vergezellen kennen er amper de weg. Bovenal zitten er slangen! Gelukkig komen we deze laatste niet tegen en komen we veilig thuis na een toch wel heel sfeervolle avond.

Uit: Brieven aan Stijn - Deel 5

Brieven uit Senegal – Deel 4 (09/08/10)

2011-03-15T18:48:00.011+01:00

Dag 1

Deze week beginnen we met de moestuinen. Hiermee bedoel ik het maken van de nieuwe moestuinen. De eerste is voor naast de nieuwe kraamkliniek die nog in opbouw is. De bedoeling is om de patiënten groenten te geven. Verder zijn er mensen van het dorp die zich kanten tegen de tropische moestuinen en daarom heeft het dorpshoofd (de broer van Masse, die verkozen is) besloten om een soort van wedstrijd te doen. Wij maken een tropische tuin, hijzelf een traditionele. Daarna zal men zien welke tuin het meeste opbrengt. Een extra motivatie dus. We gaan eerst nog kijken naar de andere moestuinen van het dorp en de planten in de oudste tuin beginnen behoorlijk groot te worden. Tegen begin september verwachten ze de eerste groenten. De planten lijken hier sneller te groeien dan bij ons. François is wild enthousiast!
Naast de kraamkliniek ligt een braakliggend stuk grond vol onkruid. Dit moet eerst gewied worden. We krijgen hulp van een viertal jonge mannen. Als alle onkruid gewied is, wordt er een perceel afgezet van 1,2 meter breed en 10 meter lang. In dit perceel moeten we een gracht graven van 45 cm diep, die de binnenomtrek van het perceel beschrijft. Vooral de warmte is moordend. Vorige week was het bijna altijd bewolkt, maar nu is het veel zonniger. We werken dus op zijn Afrikaans: met véél pauzes in de schaduw! :- )

’s Middags doen we onze eerste was. De Afrikaanse kindjes komen een kijkje nemen en trekken de kleren uit onze handen: we doen het niet goed! Ze doen het voor, kijken eigenwijs en nemen het werkje over van de onwetende ‘toebabs’. Of het werkelijk beter is dan onze techniek weet ik zo niet. Ik had iets eerder mijn kleren gewassen op mama’s wijze en ik had het idee dat de mijne toch properder waren. Wel arbeidsintensief. We gaan ook langs de kleermaker om te horen hoeveel stof we nodig hebben voor een rok of een kleedje. De prijs kan hij ons niet zeggen en stof verkoopt hij ook niet. Ik twijfel nog of ik iets ga laten maken.

Omdat de kindjes nogal druk waren vorige week, beslissen we de groep in twee te splitsen. Ik knutsel, terwijl de anderen spelletjes spelen. Ze zijn heel rustig. Geen wonder, want ze hebben hier gewoon geen materiaal om te knutselen. Ons felgekleurd crêpepapier brengt ze dan ook onder de indruk. Ze zijn bij gevolg héél braaf en stukken minder kwistig dan onze eigen Vlaamse kindjes. Er is ook een Senegalese jongen die wilt helpen. Hij helpt wel liever de jongens dan de meisjes. Ze kennen hier geen scouts of zo en ik begeleid hem een beetje in zijn leidershouding. Maar gezien ze zelf nooit een voorbeeld gehad hebben, gaat dit erg stroef.

Dag 2

’s Ochtends trekken we met François richting de ‘brousse’. Dit is een verwilderd stukje land een halve kilometer buiten het dorp. Wat we gaan doen, weten we niet. Want François heeft niet de gewoonte dit uit te leggen. Eerst pikken we nog een mega kapmes op in één van de huizen. We gaan takken van de ecalyptusboom halen. Voor de omheining denken we. Met het kapmes worden de takken losgemaakt en ontdaan van de bladeren. Wij dienen om ze naar het dorp te dragen. Staan we daar weer mooi met 9… En zelfs om de takken te dragen zijn we met meer dan genoeg. De takken dienen uiteindelijk als rand voor de plastiek. In onze gracht van gisteren, steken we nu een dubbel geplooide plastiek van 45 cm breed. In de plooi komen de ecalyptustakken, deze laatste komen net boven de grond. Vervolgens moeten we het eiland tussen de grachten delven en het zand tegen de plastiek gooien, zodat deze blijft hangen. In het midden van het perk wordt zo een gracht gevormd. Hier worden eerst gedroogde takken gelegd en vervolgens het onkruid van de vorige dag. Dit laatste noemen ze ‘kompost’. Daarna mag de gracht weer dicht met het zand dat we gisteren uit de gracht gehaald hadden. Omdat de grond nu los ligt, kunnen we het bed wat ophogen. Vervolgens wordt het nog geharkt. Ons eerste per is ‘af’.

We beginnen aan een tweede. Hetzelfde stramien, 80 cm verder. Ineens een kreet: van onder de aarde is een mega kever tevoorschijn gekomen. Jij is gitzwart en wel 7 cm groot. Hij maakt grappige hobbelsprongetjes. Blijkbaar leven er hier heel wat dieren onder de grond. Het is dan ook niet de laatste. De bruine langwerpige soort maakt enorm veel lawaai als je hem wilt opscheppen. Helaas trekt hij zo de aandacht van de hagedissen hier. Deze zijn groter en dikker dan degene die wij kennen. Ze zijn vaak geel en blauw van kleur, maar soms ook groen zoals bij ons. De kever wordt hun middagmaal. François voelt zich schuldig, want het is zijn schuld dat de kever niet meer onder de grond zat.

Over het algemeen zijn ze hier absoluut niet zo dierenliefhebbend. Vorige week liepen er 3 geiten voorbij de werf toen we daar aan het helpen waren. Een man pakte wat stenen en gooide deze behoorlijk hard. Eentje was bijna raak. Wij sloegen een kreet van ontzetting, maar de omringende Senegalezen begrepen er niets van. Zijn wij soms vegetariërs? We hebben het sowieso al moeilijk met hoe de geiten hier behandeld worden. Veel gezinnen hebben wat geiten op hun erf. Op een uitzondering na stees magere beestjes. Elke ochtend worden ze door de kinderen naar het ‘veld’ buiten het dorp gebracht. Ze hengen dan vast aan een touw aan hun nek, terwijl ze voortgetrokken worden. Ze spartelen behoorlijk tegen, behalve de kleine geitjes, die volgen trouw hun moeder. Er wordt ook een halve waterfles over hun snuit gebonden, zodat ze onderweg niet van het ‘miel’ kunnen eten. Van dit miel wordt couscous gemaakt (door met twee beurtelings met een stevige houten knuppel in een pot te slaan. Zeer indrukwekkend om te zien). Eens ter plaatsen wordt de fles losgemaakt. Maar toch ziet het er pijnlijk en hinderlijk uit. Wat het doel is van deze geiten weten we niet. Niet voor melk of kaas, dat hebben ze ons al verteld. Voor vlees dan? Het moet bijna wel, want echt veel gezinnen hebben geiten. En het is vrij arbeidsintensief. Verder hebben ze ook (maar minder frequent en minder veel) ezels of paarden, die eveneens graat mager zijn. Geen wonder, want de mensen zelf hebben het hier al niet erg breed. Wellicht wel uit luiigheid, maar toch. De paarden en ezels zijn transportmiddelen: per kar of op de rug. Paard en kar zijn hier zoals bij ons de auto. Paarden worden bereden door jonge n oud, zonder zadel en soms met twee tegelijk. Ezels zijn vooral voorbehouden voor de kindjes. Verder zijn er nog eenden en kippen die alles eten wat ze kunnen vinden. Ze horen precies over en nergens thuis.

In de namiddag knutselen we met de andere helft van de groep. Daarna zingen we liedjes met de kindjes. Ze kennen hier een aantal Nederlandse nummers. Echt super grappig om te horen! “Schipper mag ik over varen”, “Napoleon”, “Ik zing een vrolijk lied”, … Hier heb ik “En de krokodil” aan proberen toe te voegen. Vooral de bewegingen vonden ze grappig.

Na de kids gaan we naar de voetbal. Er is namelijk een competitie tussen de naburige dorpen. Het veld ligt een kilometer buiten het dorp. Ons dorp moet niet spelen, maar toch is er veel volk aanwezig. Van jong tot oud (ongeveer 30 jaar). De kinderen komen op eigen initiatief, ook de kleuters. Ik zie de eerste puberende meisjes en ze zijn behoorlijk opgetut. Een groot deel is er dan ook meer om te praten en te flirten, dan om werkelijk voetbal te kijken.
De ploegen hebben werkelijk een voetbaltenue: T-shirt en short. Het zijn afgedankte uniformen van een andere ploeg denk ik. Verder is hun uniform zelf aangevuld. Sommigen hebben kousen, anderen niet. Voor de schoenen hetzelfde: wie geen sportschoenen heeft, speelt met watersandalen. Ze dragen hier trouwens allemaal ofwel teenslippers ofwel watersandalen. De kinderen ook. Als ze al schoenen dragen, want velen lopen blootsvoets. Kan je je voorstellen dat je blootsvoets een put zou graven? Hier gebeurt dat dus. Ook het voetbalveld is niet wat je je erbij zou voorstellen. Er staan twee goals op, maar daar blijft het dan ook bij. Op de ene helft ligt een heuvel van meer dan een halve meter hoog en door de andere helft loopt een aarden weg. Maar het spel wordt niet minder serieus gespeeld dan bij ons en ook scheids- en lijnrechters zijn aanwezig. Even als een spel opgedeeld in twee helften van 45 minuten. De Senegalese kindjes komen bij ons zitten. Innes beginnen ze heel hard te lachen en te wijzen. Wat is er? Blijkbaar heb ik rood tandvlees in plaats van zwart. En als ik mijn grote donkere moedervlek op mijn zij laat zien, is het helemaal te gek. Verder zie ik ook nog wit, waar ik mijn horloge draag en dat we bruinen door de zon, snappen ze niet. Als de wedstrijd gedaan is, gaat er een hele colonne terug naar het dorp. Enorm indrukwekkend, zo’n mensenstroom! Naast de weg galopperen jongens te paard en trekt een jongen de aandacht door kunstjes te doen met zijn ezel. Wie een paard heeft, gebruikt het dus om naar de voetbal te komen.

Dag 3

In de voormiddag graven we nog 2 putten. De plastiek voor in de put is wel bijna op. Bijkopen is geen evidentie. Deze plastiek voor in de put is wel bijna op. Bijkopen is geen evidentie. Deze is enkel te koop in een stad op 7 uur rijden van hier en de rit kost bijna 20 euro (en is in hun ogen dus erg duur). Alles hangt af van wat Masse beslist dat er moe gebeuren. Gezien we maar 4 schoppen hebben en 2 rieken (waarmee het soms ook lukt om te graven) en 4 Afrikaanse hulpjes, is een deel soms werkloos. We hebben niet meer genoeg stokken over, dus stel ik voor om die alvast met 3 man te gaan halen. Een kwestie van efficiëntie, want toen ik François vroeg of we wel genoeg stokken hadden, zei hij eerst dat we die de volgende dag wel met zijn allen zouden halen. We hebben nog net genoeg plastiek om 1 put te doen. De andere blijft open wachten.

Ik vergat trouwens nog te vertellen dat ze gisteren een boom omgedaan hebben. Deze wierp namelijk te veel schaduw op de tuin en was door zijn hoogte een gevaar voor de omgevende huizen. Wanneer de moestuin aangelegd was, zou het niet meer mogelijk zijn om hem om te doen. Daarom hadden ze de houthakker van het dorp ingehuurd. Een man van een jaar of 60, voorzien van een bijl. De eerste stam lag al snel tegen de grond. Zonder touw of iets, gewoon door de kaptechniek valt deze boom en gronde. De grootste takken worden verwijderd zodat wij verder kunnen werken. Dan komt de tweede stam. Het viel me al op dat deze niet in dezelfde richting kon vallen, omdat al zijn zijtakken aan de andere kant waren. Aan deze kant ligt ons eigen huis, dus dat kan ook niet. Men vertelt ons dat de boom moet vallen tussen het ziekenhuis en de nieuwe kraamkliniek. Er is net voldoende plaats. Maar zonder touw… We staan wantrouwig van op een afstand te kijken. We zouden moeten werken, maar vertrouwen het toch niet helemaal. En dan ineens valt hij, recht op de kraamkliniek af! Hij valt rakelings, perfect tussen de 2 huizen in. Zot! De kranige man van 60 hakt de nog, zonder al te veel pauzes, de rest van de voormiddag de 2 stammen in kleinere stukken. Over vakmanschap gesproken!

In de namiddag willen we Olympische spelen houden met de kinderen. Veel sporten en bewegen! Maar na alle droogte van de afgelopen dagen (geen deftige regen meer sinds vorige donderdag) begint het weer plots hevig te regenen. Regenbuien beginnen hier heel plots en zijn enorm hevig. Ze eindigen zoals ze begonnen zijn. Vaak zijn er ook wel droge pauzes van een minuut ofzo. We moeten ons verschuilen, zingen liedjes en spelen pictionary. Alles staat even onder water en de straten zijn leeg. Ik vind het echt zalig als het zo kei hard regent. Mijn regenjas heb ik wel nog nooit gebruikt. ’s Avonds komt steeds het jong manvolk van het dorp bij ons zitten. We hebben heel wat stoelen op overschot en deze worden gevuld door allemaal zwarte gezichtjes op zoek naar een Belgische vriendin. Iedereen heeft dan ondertussen ook (een al dan niet reëel) vriendje in België. Maar ook dit schrikt hen niet af. We kunnen ook nog een Senegalees vriendje nemen en dat Belgische vriendje hoeft dit toch nooit te weten te komen? Wie me een beetje kent, weet dat dit absoluut niet mijn ding is. Ik ga dan ook vraag vroeg slapen, want ze zetten zich tussen ons in, zodat we niet meer onderling kunnen praten. Deze avond besloot ik toch nog eens men best te doen om een gesprek aan te knopen. Maar het is weer hetzelfde liedje. “Heb je een vriendje?”, “Zou je een zwart vriendje willen?”, “Heb je al seks gehad?” (wtf?) Zeggen dat hun vraag ongepast is, helpt weinig. Ze zijn ook moeilijk uit hun lood te slaan. Als ze dan echt uitdrukkelijk afgewezen zijn, gaan ze naar de volgende. Het nadeel is dat ik steeds meer vantussen muis. Dus nu na bijna 2 weken werken, beginnen ze allemaal hun hoop op mij te vestigen. Help!

Dag 4

De ramadan is begonnen. In Europa is dit 10/08, maar hier wacht men tot men ergens in Senegal de nieuwe maan heeft gezien. Dit was gisteren avond. In Sowane was het bewolkt, maar op de televisie was gezegd dat de maan gezien was. Als gevolg is er ’s ochtends geen brood. De bakkers bakken tijdens de ramadan enkel ’s avonds brood. Ze moeten dus het brood in de stad gaan halen. François (een christen) komt kwaad aan. Ook hij heeft in zijn dorp geen brood kunnen krijgen deze ochtend. We bieden hem aan met ons mee te eten eens het brood er is. Hij heeft nog 2 plastieken van zijn eigen tuin mee genomen. Masse had hem dit gevraagd . Een beetje tegen de zin van François, want dan heeft hij zelf niets meer op reserve. We kunnen nog 1 put dichten. Daarna is het definitief op. We graven nog 2 andere putten, maar deze moeten open blijven liggen. Door de ramadan moeten we het nu zonder hulp stellen. Niet eten is iets, maar niet drinken … Je zou denken dat ze de warmte meer gewoon zijn als ons en dus minder zweten en drinken, maar dit blijkt niet te kloppen. Een feestmaal ’s avonds zoals bij ons, hebben ze ook niet. De ramadan dient om wat geld te sparen en zo hun schulden af te betalen. De radio en de t staan de hele dag op met gebeden. Ze staan op om 5 uur ’s ochtends, want het is al licht om 6 uur. Vanaf 19u35 mag men terug eten.

Met de kinderen doen we het vervolg van de Olympische spelen. Elk balspel eindigt in rugby en we hebben een regel moeten maken dat wie een ander slaagt aan de kant moet zitten en even niet mag meedoen. Wanneer ze dan later terug mee willen doen, moeten ze een hand geven aan degene die ze geslagen hebben. Dit weigeren ze halsstarrig. Ze blijven het hele spel aan de kant zitten. Jawel, het zijn meisjes.

’s Avonds is het weer hetzelfde liedje. Deze keer met succes. Eén van de meisjes gaat ‘wandelen’ met een van onze vaste klanten. Naar eigen zeggen is ze vrijgezel, maar in realiteit houdt ze al 2 jongens elders in de wereld aan het lijntje. Zo geef je natuurlijk hoop. Persoonlijk vind ik dat fout, want je geeft zo hoop en hoewel ze zeggen ‘het is maar voor 1 maand’, hopen ze toch steeds op meer. Ze dromen allemaal over Europa en ze willen niet geloven dat het leven er duur en gedisciplineerd is. Het is voor hen dan ook bijna onmogelijk om naar België te komen. Masse wilt graag een van de mannen die ons nu helpt met de tuintjes mee naar België nemen volgend jaar. Maar blijkbaar is er weinig hoop dat ze een visum te pakken krijgen. Masse heeft zelf een speciaal paspoort voor ontwikkelingswerkers. Maar de rest krijgt vaak pas na 2 jaar een visum, al is het maar voor 2 weken. Hard eigenlijk. En ik weet dat er al genoeg illegalen zijn. Maar ik weet ook hoe geïrriteerd we zelf zijn als we ook maar een beetje moeite moeten doen om een visum te krijgen. We voelen ons afgezet als we 30 euro moeten betalen en vinden dat we geen rechten hebben als we ergens niet naartoe mogen.

Dag 5

Vandaag hebben ze aan het brood gedacht. Het water is wel bijna op, dus het is spaarzaam zijn. De nieuwe baches zijn nog niet gearriveerd. Aan de tuin kunnen we dus niet verder werken. We moeten de ‘oude school’ gaan kuisen. De 3 oude schoolgebouwtjes liggen vol zand en stro. Het is een heel karwij om het weg te halen. Met scheppen en handborstels gaan we aan de slag. Deze handborstel is een bundel takken met een touwtje rond. Het is enorm lastig werk. Hoe is al dat zand daar eigenlijk gekomen? Blijkbaar hebben ze in juli het dak vervangen en het zand dat in het strooien dak was verzameld door de jaren heen, was hierbij naar beneden gekomen. Dit was ondertussen nog niet opgeruimd en gezien we even werkloos zijn mogen wij de klus klaren. Daarna kunnen we ons klaarmaken om op weekend te vertrekken.
Nog enkele weetjes:
Maandag was Dégène jarig (de zus van Masse). Daar hoort natuurlijk een feestje bij! Aldus dat denken wij. Ze doen hier eigenlijk niet zo aan verjaardagen. De meesten vergeten zelfs hun eigen verjaardag! Maar omdat wij toebabs er zijn, houden ze wel een feestje. Dit vindt natuurlijk plaats bij onze hutjes. Ik vind het een beetje fake, want het is in seine gezet voor ons. Maar de jongeren van het dorp vinden het wel fijn. Ze zien de toebabs graag eens dansen.
Een ander fenomeen is de moeder van Masse. In eerste instantie heb je medelijden met haar. Ze heft lepra gekregen toen ze 18 was. Haar handen zijn stompjes, haar voeten zijn kort en misschien nog het ergste van al: ook haar gezicht is aangetast. Haar bovenlip hangt steeds naar onder. Deze doet ze soms terug naar boven met haar stompachtige handen. Ook haar ogen zijn aangetast en je zou de indruk krijgen dat ze niet ziet. Maar de ervaring zegt het tegengestelde. Je zou moeilijk anders kunnen dan medelijden hebben. Maar in hetzelfde huis woont een meisje ‘Zorna’. Ze is een jaar of negen en wees. De moeder van Masse roept steeds op haar om van alles te doen. Zorna geeft steeds te kennen dat ze het gehoord heeft, maar voor ze zich zelfs maar in haar richting kan bewegen, roept de mama al een tweede maal… en een derde maal. Ze gebruikt Zorna zo als haar slaafje dat we er vies van worden. Verder blijkt ze op alles en iedereen te schelden, aldus de jonge mannen die bij ons helpen. Zo wordt medelijden al direct een pak moeilijker…

Uit: Brieven aan Stijn - Deel 4

2011-03-10T01:04:00.000+01:00

Adembenemend mooi

2011-02-27T23:06:00.001+01:00

2011-02-04T02:22:00.002+01:00

Het gevoel van compleet te zijn,
nooit meer te willen loslaten,
steeds weer te willen voelen,
te willen ruiken
en te willen zien...
Een doorgedreven verlangen,
waaraan geen einde meer is.

2011-01-13T13:18:00.001+01:00

Dit nummer doet me jou missen, want ik weet dat je het ook geweldig zou vinden.

2010-12-05T00:11:00.000+01:00

Onbegrepen
Alleen
In pijn

Inne

De bus

2010-11-17T16:25:00.003+01:00

Ik stap op de bus samen met een hoop pubers uit de nabij gelegen school. Ik heb schrik geen plaats meer te hebben, maar als één grote bende stormen ze naar achteren. Ik zet me vooraan met men rug naar de chauffeur. De jongeren doen voort met wat ze bezig waren, ze maken lawaai: om het meest, om het luidst, om het stoerst. Wel een keer per minuut barsten ze in lachen uit. Ze lachen, want zo hoort het, maar wat ze zeggen, is eigenlijk verre van grappig.

Ik kijk naar de mensen om mij heen, in het voorste deel van de bus. Ze zijn ouder, ze zitten en zwijgen. Ze lachen niet. Ze hoeven ook niet te lachen. Ze zitten rustig en wachten tot de bus op zijn bestemming aankomt. Al dan niet een beetje geërgerd door het lawaai vanachter in de bus. Ze kennen het echte leven ondertussen, waarin men niet elke minuut hoeft te lachen om toch gelukkig te zijn. Waarin men nu eenmaal, niet elke minuut gelukkig is.

Dat is dan volwassen zijn...

Inne

2010-11-17T01:07:00.002+01:00

Doorheen het leven verzamelen we littekens van de wonden die we opliepen, te diep om ooit weer volledig te genezen. Gekerfd om ons eeuwig aan de pijn te doen herinneren. Soms bedekken we hen, in de hoop dat ze zo zullen verdwijnen. Want waarom zouden de wonden van gisteren deel zijn van vandaag? Maar 's avonds bij het ontkleden, bij het resumé van de dag, ontnemen de wonden van gisteren nog steeds een deel van de lach...

Inne

2010-11-06T15:53:00.002+01:00

Ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je, ik mis je...

Maar mis jij mij ook?

Inne

Brieven uit Senegal - Deel 3 (09/08/2010)

2010-09-26T20:27:00.011+02:00

Vrijdag ochtend zijn we op weekend vertrokken naar Gambia. Een beetje tegen de zin van Masse, want hij houdt niet van Gambia. Het zijn namelijk te grote afzetters. Waar of niet waar? Ik kan het je niet vertellen. Wel is het zo dat hij zich duidelijk beter op zijn gemak voelt bij de Senegalezen. Hij weet ook al waar het eten goed is en welke hotels ons korting geven. Maar wij (althans de grote monden van de groep) wouden naar Gambia, dus hij gaat mee.

We gaan eerst de technische ploeg oppikken ne rijden dan door richting Gambia. De weg is erg slecht. Er zijn boeren bezig de putten te vullen met zand en ze vragen geld aan het begin van de weg. Of het veel helpt betwijfel ik. Vaak rijden we gewoon op een zandpad naast de weg. We rijden trouwens in een busje dat bij ons 9 plaatsen zou kunnen kennen: 8 +1. Hier heeft men 2 extra rijen in het busje gezet, klapbankjes en ins er maar weinig beenruimte. 15 personen telt ons busje. Een gezellige drukte. Aan de grens worden we bestormd door verkopers met nootjes en drankjes. Masse laat ons in een gesloten busje achter, terwijl hij de douane regelt. Eerst de Senegalese, dan die van Gambia. Aan de boot, die ons naar de hoofdstad 'Banjul' moet brengen, laten we het busje achter: 'te duur'. We gaan even iets eten. We moeten meer dan een uur wachten op de belegde broodjes en de frieten. Deze laatsten waren besteld onder de noemer 'cheeze', maar 'chips' waren het resultaat. Door het lange wachten, moeten we ons nog haasten om de boot te halen. Daarom gaan we via de uitgang naar binnen. Dit mag natuurlijk niet en we worden tegen gehouden door een bewaker. De Gambiaan die ons begeleidt richting de boot, begint te onderhandelen. We mogen door. Masse geeft wat geld aan de man. Mijn maag draait weer. Het is fout om voor zoiets te betalen. Gewoon het feit dat je alles gedaan krijgt als je betaalt... Maar ook dat je moet betalen om iets gedaan te krijgen. Bij ons ga je via de uitgang niet naar binnen, punt. Misschien niet altijd even flexibel, maar ze proberen je niet steeds af te zetten. Om van het restaurant naar de boot te gaan, moeten we trouwens door smalle donkere, vuile, stinkende, drukke straatjes. Iedereen spreekt ons aan en kijkt vies. Typisch, maar niet echt gezellig.

Op de boot is het op zich nog relatief rustig. Het interessantste is een auto vol mensen die beneden in het laadruim staat. Hoeveel mensen er precies in zitten kunnen we niet zien, maar het is duidelijk dat hij vol zit. In plaats van naar buiten te komen, blijven ze 45 minuten in de auto zitten. Waarschijnlijk kan men ook enkel voor de auto betalen en niet voor een zitje, wanneer je in de auto blijft zitten. Als we aankomen is de situatie dezelfde: kleine, vuile, stinkende straatjes, maar wel veel kleurrijker. De straat is vol mensen en auto's. Zot! Maar we gaan eerst naar het hotel om te zwemmen. Daarna kunnen we een bezoekje brengen aan het plaatselijke internetcafé. Maar dit ligt natuurlijk ik panne. De dag ervoor lag blijkbaar ook het grootste Senegalese gsm-netwerk plat en nu ook de bankautomaten. Echt zot. Maar op zich kunnen we wel zonder. Alleen water is wel redelijk lastig. Geen internet dus. Op het avondeten moeten we weer meer dan een uur wachten. Gelukkig is er een kamp van de plaatselijke mutualiteit in het hotel. Ze hebben generale repetitie voor hun grote show de volgende avond. Het is verbazingwekkend wat die allemaal doen. Turnen, dansen, zingen, toneeltjes, … en allemaal 100 keer serieuzer dan bij ons. Het kan niet anders dan dat het rijkelui kindjes zijn. Ze komen van Dakar naar een chique hotel in Gambia op reis. Maar ze zijn leuk entertainment. Als wij om 10 uur gaan slapen, gaan zij eten. Ze maken nog tot laat in de nacht lawaai. ’s Ochtends staan ze om 6 uur al weer op. Gelukkig slaap ik erdoor.

’s Ochtends moeten we om half 9 de taxi nemen naar de stad. 12 zitplaatsen, 16 personen. Maar het lukt wel. Hier is dat niet speciaal. We geraken wel niet gestart. Spannend, want om 9 uur worden alle Gambiaanse wegen afgesloten. Ze willen namelijk kunnen kuisen om zo minder malaria te krijgen. Dit doen ze elke eerste zaterdag van de maand. We zitten op een half uur rijden van de stad. Dus we moeten er wel tijdig zijn, anders is het wachten tot 13u vooraleer we mogen vertrekken. Gelukkig helpen enkele mannen om de auto te duwen. Met enige vertraging vertrekken we dan toch. Iets verder worden we dan toch gestopt door de politie. De taxichauffeur zegt iets, dat we niet kunnen verstaan en we kunnen dan toch verder rijden. De wegen zijn leeg verder. We nemen een zandweg om andere politieposten te vermijden. Na even rijden komen we tenslotte in Banjul. We gaan de stad bezoeken en de taxichauffeur vergezelt ons. Hij kan toch niet weg voor 13 uur. De straten zijn doods. Alle winkels zijn dicht en van het gonzende stadsleven is niets meer over. Precies zoals in een rampenfilm, waar een vreselijke ziekte iedereen gedood heeft en er nog maar een enkeling rondloopt. Teleurstellend. Er zou nog een markt zijn die wel geopend is. Plots moeten we stoppen. Marie kan niet meer. ’s Nachts zijn meerdere mensen ziek geworden. De broodjes kip van de vorige dag worden als schuldige aangewezen. Zelfs Masse is ziek. Ik had ‘geluk’: ik voelde me niet zo goed de dag ervoor en had daarom ’s middags enkel cola willen drinken. Ik ben ondertussen weer beter. Maar de nieuwe zieken zijn slap en duizelig. We rusten wat op straat en lopen vervolgens rustig terug naar de boot. Gambia viel een beetje in het vuil. Maar er is ook niets open om onze zieken te droppen. Op de boot valt Marieke flauw, wanneer ze even recht staat. We lappen haar op met wat druivensuiker.

Aan de andere kant aangekomen, is het nog steeds geen 13 uur. We mogen dus niet vertrekken. De zieken worden in de auto gelegd. Een van de Gambianen die ons wat drank kon ver kopen, kan regelen dat we met de zieken mogen vertrekken. Na nog geen half uur worden we terug gestopt. Weer hetzelfde verhaal, wat geld en we mogen vertrekken. Ze komen wel eerst eens kijken hoe ziek we zijn. Niet veel verder worden we alweer tegen gehouden. Terug hetzelfde liedje. Nu wel zonder betalen. Het is super rustig op de weg, maar van het kuisen merken we niet veel. Ik vraag me af hoe ernstig ze dit nemen. 1 keer zien we een groep kuisen, waar een agent gij staat. Het zou naar het schijnt wel helpen, maar ze zijn zo gewoon om al het vuil overal achter te laten, dat ze het amper zien als vuil. Als we bv een boom planten, zit de wortel in een zwarte plastiek. De eerste keer hadden we alle plastiekjes bij gehouden, maar toen we vroegen waar we deze moesten laten, groef François een put op het vel d en stak ze in de grond. Opgeruimd staat netjes! Bij de volgende boom moesten we gewoon de plastiek naast de boom laten liggen. We doen dit dan ook, 10 bomen aan een stuk. Eigenlijk kan ik er niet bij dat ik het gedaan heb, als ik er nu aan terugdenk. Maar er is gewoon geen oplossing. Als we het verzamelen is er helemaal geen plek om het te leggen. In het dorp zijn er overal vuilnishopen. De mensen gooien de afval gewoon in hun achtertuin of aan de rand van het dorp. We zouden hier ook weer kunnen proberen iets aan te doen, maar waar te beginnen en er zijn zo veel andere dingen die moeten gebeuren… Voor jullie klinkt dat misschien stom, maar het is echt heel moeilijk om hier iets te bewegen.

’s Middags stoppen we op een zalige plaats. Masse zei dat we gingen eten in een gîte. Dit klonk niet erg spannend. We slagen een zandpad in en rijden de wildernis in. Om ons zien we termieten heuvels en jawel: apen! Iedereen wil ze natuurlijk op foto, maar dat is niet evident. Ze komen tot op 5 meter van het overdekt terras, maar eens ze ons zien bewegen, lopen ze weg. Ze kruipen in de bomen en springen van tak naar tak. Het is echt geweldig om te zien! In de namiddag rijden we naar Toubakouta. Hier logeren we en maken we een tocht op de mangroves. We zitten in een grote langwerpige houten boot, die behoorlijk kantelt bij elke beweging die we maken. De grote mangroves (denk: een rivier) vind ik maar niets, maar in de smallere (3m breed) mangroves komen we tot rust. Het is moeilijk te snappen hoe die planten daar komen en nog vreemder om te zien hoe er van de takken wortels tot in het water dalen. ’s Avonds tegen zonsondergang zoeken bepaalde vogelsoorten hun slaapplaats in de mangroves. We zien hoe ze een voor een neerstrijken op zoek naar een plek voor de nacht.

De volgende dag gaan we naar Kaolack. We eten in het huis van Masse. Het is een relatief groot en chique huis. Zoiets doet toch wel vragen rijzen: Van waar komt dit geld? Ondertussen weet ik dat hij ook oude auto’s opkoopt in België om ze vervolgens hier te verkopen. Dat zal ook wel wat geld opbrengen. Zelf komt Masse bijna nooit in zijn huis. Hij is getrouwd met een vrouw door een huwelijk dat zijn moeder geregeld heeft. Zelf wou hij niet trouwen. Hij is dan ook totaal niet blij met zijn huwelijk. Momenteel slaapt hij bijvoorbeeld afwisselend op een van beide projecten. In het weekend is hij met ons op reis. Weer zo iets dat moeilijk te snappen is. Masse zegt namelijk zelf dat de mentaliteit moet veranderen, dat de mensen harder moeten werken en dat ze minder kinderen moeten nemen. Maar zelf ondergaat hij een geregeld huwelijk en onttrekt hij er zich verder volledig aan. In Kaolack bezoeken we een overdekte markt. Het is een verzameling van kleine kraampjes van 1-2 m² waartussen smalle steegjes zijn van een meter breed. Ze verkopen er stoffen, kleren, kruiden, tassen, juwelen, haarspeldjes, … Er zijn ook tal van kleermakers. Behalve de stoffen is alles al vuil voor het verkocht wordt. We lopen snel door de markt heen. Jammer, maar ik denk dat de plek gezien wordt als gevaarlijk. In realiteit valt het wel mee. Voor pickpockets moet je natuurlijk op je hoede zijn, maar verder valt het zeker goed mee. Ze doen wel heel nors als je een foto wilt trekken. Trekken voor ze het doorhebben, is dus de boodschap! We bezoeken ook nog een toeristenmarkt met veel souvenirs. Delen door 3-4 zegt Masse. Hij geeft ook raad over de prijzen die we mogen betalen. Hij zegt dat het een goede prijs is, waaruit ik versta dat we nog meer betalen dan de reële Afrikaanse prijs. We zijn en blijven blank en Afrikanen zijn extreem koppig. Wanneer je bij chinezen weg gaat, dan verlagen ze hun prijs. Het is zelden dat we de prijs bereiken die Masse zegt. Ik weiger te veel te betalen en ga met lege handen weg. Jammer van het mooie houten sleutelhangertje in olifantenvorm. Maar u weze gewaarschuwd Afrika: ook ik kan koppig zijn!

In de namiddag zoeken we een internet café. Gemakkelijker gezegd dan gedaan, want het is zondag en bijna alles is dicht, behalve de markt. Dat had ik niet verwacht. Het zijn hier vooral islamieten en volgens Masse stoppen ze allemaal vrijdag middag met werken om naar de moskee te gaan. We moeten meer dan een half uur rijden eer we uiteindelijk een internet café vinden dat open is. De schermen en bakken passen niet bij elkaar, het internet is super traag en er zijn maar 3 computers. Alleen even de tijd om je mijn telefoonnummer door te mailen, om vervolgens terug het wilde Senegal in te duiken voor een nieuwe werkweek.

Inne

Uit: Brieven aan Stijn - Deel 3

Brieven uit Senegal - Deel 2 (05/08/2010)

2010-09-03T21:41:00.019+02:00

Na 3 dagen in het dorp hebben we weer een beetje structuur in ons leven. We staan op om half 8, maar zijn dan al een tijdje wakker van de ezel die balkt, de haan die kraait en de vogels die fluiten. Echt zot hoeveel lawaai dieren hier wel niet maken of misschien hoe weinig geluid er verder is. We eten stokbrood met smeerkaas, confituur of choco. Er is Lipton-thee, oploskoffie en oplosmelk. Inderdaad, dat klinkt westers. Ik eet dan ook graag van deze risicoloze maaltijd. Een half stokbrood is hier blijkbaar de norm. Dat is althans wat de Senegalezen zelf eten. Ik kan vaak een heel stokbrood gebruiken. Mamadu (de persoon die helpt met de tuintjes en de animatie) wacht altijd braaf tot we gedaan hebben met eten om dan onze restjes op te eten. Puur een beetje zielig en steevast wordt er choco genomen.

Om 8u moeten we naar de tuintjes vertrekken. Maar gezien onze begeleider (die van een dorp van 3km verderop komt) altijd toch bijna en half uur te laat is... Als hij aankomt worden de spullen uit de berging (zonder dak) gehaald. We hebben 2 stuks van elk: spade, schop, riek, haksel,... en nog 2 andere waarvan ik de naam niet ken. Elke blanke dient iets te nemen en zonder zelf iets vast te houden, moeten we dan Francois en Mamadu volgen. We onderhouden de tropische moestuin. Er zijn drie tropische moestuinen in het dorp en hier moeten we onkruid wieden, hakselen en zien hoe het met de plantjes gaat. In plaats van de groep in 3 te verdelen en per 3 naar een moestuin te gaan, gaan we met zijn allen samen van moestuin tot moestuin. Over efficiëntie gesproken. Maar als het dit maar was. Er worden geen taken verdeeld. Francois begint gewoon en dan vragen we steeds of we kunnen helpen. De meeste moestuinen (die zich trouwens allen op het erf van mensen thuis bevinden) bestaan uit 3 of 4 perken. We doen hem dan na bij de 2 andere perken en wachten vervolgens tot hij aan het volgende begint. Meestal zijn er ook onvoldoende middelen mee om iedereen aan het werk te zetten. Niet omdat we deze niet hebben, maar wel omdat men ons altijd zegt maar 1 schop nodig te hebben. We hebben al wel geleerd om te vragen of we er niet meer nodig hebben, maar daar krijgen we dan steeds een negatief antwoord. De volgende stap is gewoon 1 extra meenemen denk ik. Verder hebben we enerzijds fruitbomen geplant in het veld( idd vreemd...), anderzijds bomen voor schaduw bij de mensen thuis. Aan de school staan er van die schaduwbomen van 2 jaar oud en die zijn al behoorlijk groot.
Het is fijn om bij de mensen bomen te planten, want zo zie je nog wat van het dorp. We komen bij de mensen thuis en zien hun erf, de vrouwen die koken, hun kinderen en dieren... Zo valt het bv op dat men best wel veel wast. Ze hangen dan alle kleren over de omheining. Ook de kindjes die we begeleiden hebben toch wel om de 3 dagen propere kleedjes aan. Dat hun kleren vol gaten zitten is idd een feit, maar dat ze zo vuil zijn, omdat ze niet wassen, is duidelijk een misinterpretatie. Het is gewoon zo zanderig dat echt alles vuil wordt En dat geldt niet alleen voor de afrikaantjes, zelfs na een douche voel ik me nog helemaal vol zand plakken. Echt overal vinden we zand terug. Op een gegeven moment komt er een vrouw binnen met een ton vis (op haar hoofd natuurlijk). Ik vraag van waar de vis komt. Van 9 km ver. Een stuk wordt te voet afgelegd, een ander deel per auto, althans als ze er in slagen een lift in orde te krijgen, anders is het de volledige weg te voet... De vrouw is blijkbaar vis gaan halen om te verkopen in het dorp en dan van huis tot huis te gaan. In dit huis wordt er hevig gediscussieerd. Er worden zure gezichten getrokken. De vrouw verkoopt uiteindelijk niets en druipt af samen met haar entourage die mee de prijs bediscussieert.

Tot slot hebben we ook al een irrigatiesysteem aangelegd. Klinkt moeilijker dan het is, want eigenlijk is het een kant-en-klaar-ineen-knutsel-kit. Deze bestaat uit een ton, een verdeelsysteem met tuinslangen en dan nog een druppel-irrigatie systeem. De ton staan op een verhoogje en dient iedere ochtend gevuld te worden. Er is ook een filter in aanwezig zodat het druppel-systeem niet verstopt geraakt. Soms moeten we ook helpen op de werf van de nieuwe kraamkliniek. Ze zijn hieraan begonnen in juli en willen het natuurlijk zo snel mogelijk afmaken. Dus vragen ze hier een beetje hulp voor. Persoonlijk verkies ik toch wel de plantjes. Zelfs met het bewolkte weer dat we gehad hebben, is het hier ontzettend warm.
Vaak komen op allerhande momenten jonge vrijwilligers werken op onze projecten. De jongens hebben namelijk vakantie tot oktober en verkiezen in het dorp te zijn. De meisjes gaan vaak in de stad om daar te werken in een gezin. Masse zegt dat dit is om geld te hebben om kleren te kopen.

's Middags krijgen we weer stokbrood. Wel niet altijd met beleg. Soms krijgen we groentjes (komkommer en tomaat), soms fruit (bananen en appelen) om bij ons brood te eten. Er is dan mayonaise en ketchup bij. Omdat een broodje ketchup zo zielig is, heb ik me dan toch maar met een bang hartje aan de komkommer en de tomaat gewaagd. Na een dagje diarree, heb ik me daarover toch maar bedacht. Een dieet van rijst en droog brood bracht al snel verbetering. Nu eet ik terug normaal, doch iets voorzichtiger.

Na het eten hebben we tot 4 uur de tijd. We schrijven, babbelen en zweten een beetje. Ook bespreken we wat we de namiddag gaan doen. Het is mega warm en we verschuilen ons dan ook meestal op ons overdekt terras. Om 4 uur gaan we dan naar de school. De eerste dag stormden alle kinderen naar ons en pakten ze ons vast. Geen handen meer over? Dan pakken ze je broek en je t-shirt vast. Een beetje overweldigend... Binnen begrijpen we wat er aan de hand is. Er staan meer dan 100 kinderen. Met luide stem zet Masse alvast een deel van de kinderen buiten. Wat hij zegt, weten we niet, maar ze druipen het teleurgesteld af en blijven aan de andere kant van de schoolpoort hoopvol wachten. Tevergeefs, ze krijgen geen kans. Uit de resterende groep, worden er namen afgeroepen. De spanning valt te snijden. De kinderen komen steeds dichter bij Abase staan in de hoop gekozen te worden. Abase geeft een sjot in hun richting. De kinderen deinen achteruit, wij zijn in shock. Maar dit is nu eenmaal de manier waarop ze met kinderen omgaan. Wanneer we zeggen dat de kleine kinderen ons spel verstoren, worden ze met een tak van een boom weggeveegd. Bij ons gaat het er niet in. Maar we weten niet goed wat er op te zeggen. In jullie ogen lijkt het misschien evident om iets te zeggen en dat is ook het eerste wat er in me op kwam. Maar iedereen slaagt zijn kinderen hier. En is dat het voornaamste wat we hen moeten leren? Verder moeten we hen te vriend houden. In totaal worden er 60 kinderen geselecteerd. Er schiet nog een deel over. Waarom sommigen niet en anderen wel? We weten het niet. Masse zegt dat ze de meest arme kinderen kiezen, maar voor ons is dat niet echt duidelijk. Het is moeilijk om te zien wie het armste is. Het valt wel op dat dezelfde gezinnen in aanmerking komen voor de bomen en de moestuin, als voor de kinderanimatie. Ik heb zo het idee dat de zin om zich te engageren ook mee telt. Ook broers en zusters van de oudere vrijwilligers worden geselecteerd.

We beginnen telkens met een kort toneeltje. De humor van de kindjes is wel afwijkend van wat we zouden verwachten. Om een of andere reden vinden ze het extreem grappig als de stoute heks de dorpsbewoners slaagt met een stok. De mentale pijn van de dorpsbewoner doet hen precies niets. Daarna zingen we een liedje dat we zelf verzonnen hebben (in het Frans). Vervolgens splitsen we in twee groepen. Wij (Sil, Marieke, Kelly en ik) hebben de oudsten. Hoe oud ze precies zijn, kunnen ze niet vertellen. Maar ik denk dat ze tussen 9 en 12 jaar oud zijn. Tot nu toe hebben we nog maar enkele hevige spelen gespeeld. Iets wat je hier héél letterlijk mag nemen. Ten eerste zijn ze enorm sterk, verder spelen ze veel heviger dan bij ons. Ze wenen of zagen niet bij een stootje. Sommige spelletjes begrijpen ze goed, andere minder. Tegen hun verlies kunnen ze niet. Met het feit dat iedereen wint, kunnen ze wel goed om. Ze klappen dan ook graag voor de verliezer. Doch zijn ze dit liever niet zelf. Daarom spelen ze ALTIJD vals. Zeggen dat dit niet mag, helpt niet. Voor ons komt het soms over alsof het spel faalt, maar ik denk dat dat voor hen niet zo is. Zelfs als ze laatste zijn met een opdracht, juichen ze toch als de opdracht volbracht is. Ze zijn dan ook bangelijk enthousiast. Alleen moeilijk tembaar… We sluiten om 6 uur af met een dansje. Als er elektriciteit is althans. We zouden nog langer mogen voort doen, maar na 2 uur zijn we echt uitgeteld, alsof ze al onze energie opzuigen.
Nog wat weetjes i.v.m. de kids: de jongens willen absoluut niet samen spelen met de meisjes. Het grootste deel zijn hier moslims en daar zal het waarschijnlijk wel mee te maken hebben. Als ze samen in een team zitten met een meisje, sluiten ze haar uit en spelen ze zonder haar. Ook worden sommige kindjes duidelijk gepest. Althans, als minderwaardig gezien. Ze spreken onderling steeds Wolof en we kunnen er dus niets van verstaan. Maar dat de scheldpartijen en de vernederingen soms niet mis zijn, valt meestal duidelijk te zien aan het gezichtje van het slachtoffert. Gezien we er niets van verstaan en de kindjes niet klikken en klagen zoals onze Vlaamse kindjes, kunnen we er weinig tegen doen. We kunnen het enkel voor hen opnemen, door hen te kiezen als vrijwilliger en er voor te zorgen dat ze ook aan bod komen.
De kindjes krijgen ook elke dag een vieruurtje. De eerste dag hadden we deze nicnac-achtige koekjes op een tafel gelegd en de kinderen in een rij voor de tafel gezet. Natuurlijk sloten zij, die al gekregen hadden, terug aan. Toen we dit door hadden, ontstond er chaos en begonnen ze ineens onze tafel te plunderen. Weer keken we ontzet toe. De volgende dag werden ze allemaal in een kring gezet en gingen we zelf rond met de koekjes. We moesten ze perfect tellen, want elk kindje telt zijn koekjes na. Sommige eten ze op, anderen bewaren ze voor later. Verder kunnen de kinderen ’s avonds maar moeilijk afscheid nemen. Terwijl wij uitgeteld zijn, willen zij alleen maar doorgaan. Overdag hangen ze namelijk vooral rond. Zo komen ze soms op ons muurtje zitten om gewoon wat te kijken naar de ‘toubabs’ (=blanke). Anderen moeten hun ouders helpen met water halen of iets weg te brengen. Enkele dagen geleden zagen we twee jongetjes van een jaar of 6 met een dood geitje lopen. Ze hadden het geitje bij de poten vast en gooiden het wat verder op een afvalberg. Ook zagen we meisjes die naar de werf kwamen om zand dat over was van de beerput te halen. Onder hen was een meisje van 3. Zij had een groot blik mee om op haar hoofd te zetten. Jong geleerd, is oud gedaan.

Niet te snappen trouwens dat die kinderen zomaar een emmer zand op hun hoofd vervoeren. Ik probeerde het onlangs met een ijzeren net om planten te beschermen tegen de geiten op het erf. Het was al zwaar om gewoon te dragen maar, maar ook op mijn hoofd hield ik het niet lang vol, wegens te zwaar en te pijnlijk. Veel vrouwen hebben echter een doekje op hun hoofd om het wat aangenamer te maken, maar lang niet allemaal.

's Avonds hebben we nog veel tijd over, die helaas altijd veel te snel voorbij gaat. Een doucheke, les Wolof (van de broer van Masse), gaan kijken naar de voetbal van de jongeren, een bezoekje aan de kerk, even bekomen van de namiddag, ... Tegen een uur of acht krijgen we eten. Dan is het hier al donker. We krijgen elke dag iets anders te eten. Frieten met ei en brood, rijst met veel ajuin en vis, erwtjes met vlees en brood en 1 keer het nationaal gerecht van Senegal. Dit laatste was een rijst schotel met twee soorten vis, kool, wortelen, zoete aardappel en aubergines. Op zich eigenlijk altijd wel lekker. Alleen moet men wel diarree krijgen als men niets anders te eten krijgt dan erwtjes en massa's ajuin. Soms eet ik dus een beetje selectief. :-)

Na het avond eten komen de Senegalezen van het dorp hun geluk beproeven. Maar met jou in gedachten, maken ze geen schijn van kans. Ik houd er ook niet zo van dat hele gedoe. Ik babbel graag om ervaringen uit te wisselen, maar ik word niet graag gezien als een ticket naar België. We horen natuurlijk al snel dat sommige van onze voorgangers wel hoop gegeven hebben. Loze hoop natuurlijk, maar dat beseffen ze niet. Verder hebben ze hier een zalige sterrenhemel, zeker in geval van stroompanne.

En dan gaan we slapen, want de volgende ochtend worden we al weer vroeg gewekt door het gebalk van de ezel!

Inne

Uit: Brieven aan Stijn - Deel 2

Brieven uit Senegal - Deel 1 (02/08/2010)

2010-08-26T23:07:00.004+02:00

Vandaag was een dag vol indrukken. Toen we gisteren avond aankwamen, was het al donker en we beseften maar half in wat voor een land we terecht gekomen waren. De 'horror' verhalen over de luchthaven maakten dat we goed voorbereid waren en het eigenlijk allemaal wel goed mee viel. Dat we Masse al eens gezien hadden, hielp maar matig. Zijn stem deed er mij wel aan denken, maar toch zag hij er anders uit, dacht ik. Niet dus :-) Alle valiezen werden op het dak gehesen en in 2 verdiepingen gestapeld. Een beetje wantrouwig kijken we toe... het is niet de bedoeling dat onze bagage al kwijt is voor we ter plaatsen aankomen. Masse haalt een dekzeil boven en we zijn al wat gerust gesteld. Ook de eerste bedelende kindjes en volwassenen zijn een feit. 'Glimlachen en bedanken' zoals aangeraden, helpt maar weinig.

Eens vertrokken vallen de wegen beter mee dan verwacht. Zelfs de stad ziet er vrij normaal uit. Dingen zoals overvolle bussen, markten die om 10 uur 's avonds nog wemelen van het volk, veel oude auto's en veel mensen op straat. Beelden die we wel verwacht hadden. Niets shockerends. Of misschien ben ik gewoon niet snel in shock te brengen. De grootste pracht en praal verschuilt zich nog achter de donkerte. Het is warm, sauna achtig, maar het valt nog mee. De eerste minuten was het moeilijk ademen, maar nu ben ik het leven gewoon in deze levensgrote sauna. We komen aan in een hotelletje dat niet onder doet voor onze verwachtingen. Buiten Afrika zou eenieder meteen weer vertrekken, maar nu leek het meer dan behoorlijk.

Pas 's ochtends zien we hoe mooi het werkelijk is. Als ontbijt krijgen we een stuk stokbrood met boter en confituur. Blijkbaar is stokbrood hier wel werkelijk het nationale brood en was het dus geen toeristenverwennerij. Verder wordt er oploskoffie gedronken met warme melk. Onze ogen voor het werkelijke Afrika gaan pas open als een van onze reisgenootjes ontdekt, dat er achter het raam van de douche zich wel een heel ander tafereel schuil houdt dan voor het hotel: zanderige straten, roestige auto's, vrouwen met water op hun hoofd, ... DIT is Afrika!

In de voormiddag bezochten we de plaatselijke kringloopwinkel, waar men kleren verkoopt die bij ons in de goedkope winkels, zoals de Wibra, niet verkocht geraken. Deze kunnen heel goedkoop aangekocht worden. Er worden vrouwen te werk gesteld om deze te verkopen. We bezoeken ons eigen dorp en krijgen een rondleiding naar alle nuttige plaatsen. We worden omsingeld door wel meer dan 40 kinderen, die allemaal ons hand willen vasthouden. Vele dragen geen schoenen, hun kleren zijn vuil en hun handjes plakken. Eentje heeft een vogeltje aan een touwtje als een speeltje. Onze harten breken, maar we slagen er niet in er iets aan te doen. De kindjes kennen wel een beetje Frans, maar vaak gaat het niet veel verder dan 'hallo' en 'hoe heet jij'. Anderen hebben nootjes in hun T-shirt verzameld en eten deze spaarzaam op. Wanneer we echter op de speelplaats aankomen, verliezen we even alle aandacht aan de speeltuin. Ze kruipen met ongelofelijk veel op een draaitol en zingen een lied. Ik wist dat de school nog niet zo oud was, maar met alle regen een vochtigheid ziet het gebouw er al erg gehavend uit. We hebben ook een tropische moestuin bezocht, waar courgettes, wortelen, aubergines, meloenen en nog wat anderen gekweekt worden. Om dit te doen slagen, graven ze een put van 45cm diep, boorden deze af met een plastiek en overdekken de planten met een zeil dat de zon tegen houdt. Voor sommige platen is er een irrigatiesysteem. Chique om te zien, maar wel zielig dat er maar zo weinig plantjes staan... Ook de 'Aldi' en de bakker worden bezocht. Het is trouwens moeilijk om in te schatten hoe groot het dorp zelf is. Zelfs nu (na 2 dagen) weet ik nog altijd niet alles zijn, omdat het allemaal zo verschrikkelijk hard op elkaar lijkt naar onze normen. Niet alleen de zwarten, maar ook de hutjes en de erven.

Daarna zijn we nog naar het rust-en verzorgingstehuis voor de melaatsen gereden. Ook hier valt de shock goed mee. Alsof je beter tegen iets kan, als je weet wat je kan verwachten. Hetzelfde tafereel in België zou wellicht wel tot een shock-effect geleid hebben. Maar nu viel het mee. Vroeger werden deze mensen aan hun lot over gelaten en lagen ze op straat. Nu worden ze opgevangen. Maar zelfs hier kost dit 5 miljoen euro per jaar. Goedkope bejaardenhuizen zijn duidelijk een illusie.

In de namiddag gaan we de technische ploeg afzetten. De weg ernaar is mooi. Net als al de rest dat we al hebben gezien. Het regenseizoen zorgt ervoor dat alles groen ziet. Je hebt stukken stad met 'grote' stenen huizen, tank stations, enkele winkeltjes en een markt. Daarbuiten zijn dan meer boerderijtjes: ommuurde erven met een hut erop. De hutten zijn meestal in steen, wat de muren betreft, maar de daken zijn van stro. Ook zijn er heel veel onafgewerkte huizen. Volgens Masse hebben deze mensen geld geleend bij de bank, maar konden ze dit niet terug betalen en hebben ze daarna dus ook geen geld meer gekregen.
Op het eerste zicht lijkt de armoede mee te vallen. Mensen met een huis en een erf met dieren is voor mij al geen armoede meer. Ze wonen wel met zot veel samen in een huis, wat natuurlijk het comfort beperkt. Maar het hebben van ene huis, is toch al een begin. Ik was blij, dat ik niet voor het technische kamp gekozen had. Niet alleen zou ik niet graag bouwen, maar vooral lag het project erg eenzaam.

Daarna keerden we terug naar ons project. We kregen frieten met omelet te eten. Best nog wel lekker, maar absoluut niet veel. Zeker als zelfs ik het gevoel heb, dat ik gerust wel meer kon eten... Verder krijgen we eten om half 8 's ochtends, half 2 's middags en 8 uur 's avonds. Lange te overbruggen periodes dus. 's Avonds is het donker als we eten. De eerste stroompanne is een feit, dus halen we onze zaklampen boven. Al relatief vroeg wordt het erg stil in het dorp. Het is hier trouwens de hele dag erg stil. Stel je voor: geen auto's (mensen gaan met paard en kar naar de stad, waarbij ze zeker met 5 op de kar zitten), geen industrie en geen haardrogers of stofzuigers. Het is een beetje 'onnatuurlijk'. Geen wonder dat sommige mensen een beetje verlangen naar muziek. Want desondanks het hier Afrika is, is er toch niet zo veel muziek. Sommige huizen hebben wel een radio, maar dat is eerder uitzonderlijk. En met de stroom hier, is zelfs dat geen garantie op muziek.

Inne

Uit: Brieven aan Stijn - Deel 1

2010-05-30T16:39:00.004+02:00

Autisten hebben het moeilijk om te begrijpen waarom mensen zich gelukkig of triest voelen. Wanneer de moeder van een autistje uien snijdt en hierbij huilt, zal hij haar troosten.

Hij begrijpt niet dat ze huilt door de ui, maar ziet wel dat zijn mama huilt en dat ze triestig is...

Inne

Afgevraagd

2010-05-13T23:58:00.004+02:00

Soms stellen we onszelf in vraag. Vragen die we niet luidop durven stellen. Misschien alleen al omdat we het antwoord niet willen weten. Omdat datgene dat we in vraag stellen te afwijkend is, maar misschien toch waarschijnlijk. Omdat in de vraag niets dan angst schuilt voor het weten van de waarheid. Omdat de vraag op zich al genoeg zegt...

Het betekent niet dat we ons de vragen niet stellen. Elke dag opnieuw. Het betekent alleen dat we ze niet hardop stellen. Ze veilig voor onszelf houden. In de hoop dat ze op een dag in stilte zullen verdwijnen. Of vergeten zullen zijn. Hoewel dat allemaal weinig waarschijnlijk is...

Inne

Senegal 2010

2010-05-02T01:57:00.002+02:00

In augustus zal ik een maand verblijven in een ex-lepradorp in de context van een Bouwordekamp. Vandaag was het eerste kennismakingsmoment: zowel in groep als met de projectverantwoordelijke. De eerste stapjes werden gezet en het verhaal is begonnen. Zo ook hier: wie, wat, waar, wanneer en vooral: waarom?

Vroeger (1820) werden de leprapatiënten in Senegal samen gebracht in dorpen waar ze in isolement leefden. Net zoals dat elders het geval was, zorgde er niemand voor hen en werden ze aan hun lot overgelaten. Het was zelfs zo erg dat ze helemaal geen rechten hadden en zelfs niet bij de Senegalese bevolking geteld werden. Sinds halverwege de 20ste eeuw zijn organisaties gelijkende op de pater Damiaan actie zich beginnen bekommeren om deze lepradorpen. Dit hield in dat ze eten en windels dropten in de buurt van de dorpen. Echte verzorging daar en tegen was er nog steeds niet. De NGO waar ik nu bij gaat werken, ontfermt zich over deze dorpen en wilt de re-integratie van deze bevolking bevorderen. Het is namelijk zo dat dit soort dorpen door ruim anderhalve eeuw van isolement een enorme achterstand opgelopen hebben. Toen de NGO in het dorp waar ik ga werken (Soan) aankwam, bleek er werkelijk niets te zijn. De mensen sliepen op straat, er was geen verzorging, geen onderwijs, ... Daar is gelukkig dankzij de NGO ondertussen al veel verbetering in gekomen. Op meerdere vlakken wordt er gewerkt aan een betere toekomst van het dorp:

Woningen: De NGO heeft zich (en nu nog steeds) bezig gehouden met het bouwen van woningen. In eerste instantie woonden namelijk de meeste mensen op straat. Het idee hierachter is dat mensen een plek nodig hebben om 's nachts goed te kunnen slapen, zodat ze overdag op hun werk of op school ook goed kunnen functioneren. De laatste jaren worden deze woningen gezet met zelf gemaakte bakstenen (de NGO heeft een studie betaald om te zien met welke samenstelling van grondstoffen ze een duurzame steen voor het tropisch klimaat konden maken), waardoor het huis extra goedkoop is. Verder worden deze gezet door vaklieden die een opleiding gekregen hebben bij de NGO.

Microkrediet: Een veel besproken term de laatste jaren, maar ook hier blijkt het te werken. De NGO heeft een aantal toestellen en attributen die de bewoners van het dorp kunnen gebruiken, maar waar ze ook een kleine bijdragen voor moeten doen. Zo zijn er bijvoorbeeld karretjes om achter een ezel te spannen, waarmee ze dingen naar de stad kunnen vervoeren. Eens ze terug zijn van hun tocht en inkomsten vergaard hebben, dienen ze een kleine bijdrage te doen voor het geleende karretje. Zo werkt het ook voor de tractor en de graanmaalmachine. Deze laatste wordt zelfs onderhouden door 2 vrouwen. Deze twee vrouwen worden hiervoor betaald. Iedere dorpsbewoner die zijn graan wilt malen, doet een kleine bijdrage (minder dan 1 eurocent). Hiermee wordt de machine onderhouden en de vrouwen betaald. Ook heeft Masse (de man achter de NGO) naar eigen zeggen een 'Aldi' opgericht. Alle voorwerpen die bv. vrijwilligers meenemen om uit te delen, worden hier tegen dumping prijzen verkocht. Het draait gewoon om het principe dat men gewerkt moet hebben om iets te krijgen en men het niet krijgt door niets te doen en te bedelen.

Onderwijs: De NGO heeft sinds een jaar een schooltje gebouwd in het dorp en heeft aan de overheid leerkrachten gevraagd. Masse beweert dat alle kinderen van het dorp nu naar school gaan. Het betreft weliswaar enkel lager onderwijs. Voor verdere studies moeten ze naar een stad een beetje verderop. Omdat de kinderen zich meer zouden kunnen bezig houden met hun studies i.p.v. op de bus te zitten, heeft de NGO een internaat gebouwd in de stad van de school, zodat de kinderen daar door de week kunnen blijven en enkel in het weekend naar huis moeten. Voor hoger onderwijs biedt de NGO een soort van beurzen aan. Ze werken ook met het principe van het microkrediet. De NGO betaalt de studies van de jongere. Wanneer deze zijn diploma heeft en werkt, betaalt hij zijn studies terug en zo komt er weer geld vrij voor het betalen van studies van andere jongeren. Dat menig jongeling dan misschien wel eens zou verdwijnen wanneer hij zijn diploma heeft, daar is aan gedacht. Er wordt dan ook een soort van contract afgesloten (samen met politie en bank), waarin de jongere tekent zijn studies terug te betalen. Blijkbaar kunnen ze hiermee via de werkgever het geld opvorderen. Ook is het zo dat de NGO enkel betaalt voor studies waarin werkgelegenheid is. Masse benadrukt dat de jongeren moeten kunnen studeren wat ze zelf willen. Indien ze dan kiezen voor studies zoals informatica, zal hij hen zeggen dat de NGO hiervoor niet betaalt, omdat er nu eenmaal geen toekomst in is in Senegal. Hij wilt de jongere niet verplichten iets anders te doen, maar hoopt dat ze zelf tot het inzicht komen dat ze beter iets anders kiezen. Uiteindelijk is het de bedoeling om meer verpleegkundigen en onderwijzers van het dorp zelf te hebben.

Wezen: Ook dit is een veelbesproken onderwerp. Wanneer een kind beiden ouders verliest en er geen familie is om voor hen te zorgen, probeert Masse een pleeggezin voor hen te vinden. Hij is er namelijk van overtuigd dat het niet goed is dat alle wezen samen gezet worden in een weeshuis. Hij acht het van belang voor hun ontwikkeling, dat ze in een gezin opgroeien. Omdat het natuurlijk niet evident is dat een gezin, dat al amper zijn eigen kinderen kan voeden, er nog een vreemd kind bij neemt, betaalt hij het eten en het onderwijs van deze kinderen. Dit werkt met een soort van "foster parent"-systeem. Voor andere kinderen die zonder ouders vallen en die meer een gezin vormen, wordt er soms voor een woning gezorgd, zodat ze goed kunnen slapen en hun studies niet moeten verwaarlozen.

Rusthuis: Omdat een deel van de plaatselijke bevolking nog steeds de tekenen van lepra draagt (vaak afgevallen handen en voeten), daardoor niet in staat is om te werken en overigens geen familie heeft, heeft de NGO een soort van rusthuis gebouwd. Deze mensen woonden namelijk vroeger op straat en leefden van wat ze konden bedelen. Nu zijn al deze mensen verzameld in een rusthuis (veel meer dan een carport waaronder ze naast elkaar kunnen zitten en liggen, moet je je er niet bij voorstellen) en verzorgd door een verpleegster.

In deze NGO gaan wij nu fruitbomen aanplanten, omdat de bevolking er te eenzijdig eet en er op deze manier een aantal ziektes kunnen vermeden worden. Er is een machine aanwezig om fruit tot confituur te verwerken (op zonne energie). Het is niet de bedoeling dat men deze confituur gaat doorverkopen, wel dat men extra vitamines binnen krijgt, door het eten van fruit. De kinderen met wie we ons zullen bezig houden, zijn voornamelijk de hierboven besproken weesjes, om op deze manier hun kansen te vergroten.

Als je dit allemaal hoort, zou je je inderdaad beginnen afvragen of er geen plaatsen zijn die deze hulp beter zouden kunnen gebruiken. Maar het is me duidelijk geworden dat enerzijds een deel van de realisaties nog zeer recent is en het nog een tijd zal duren eer ze werkelijk hun vruchten afwerpen. Anderzijds is het plaatje nog niet compleet. Zo zal bijvoorbeeld een andere groep van de Bouworde zich bezig houden met het bouwen van een materniteit, om zo de kinder- en moedersterfte naar de toekomst toe te beperken. Er is dus nog tijd nodig, maar het lijkt wel op een duurzame toekomst af te stevenen.

Inne

2010-05-01T21:28:00.001+02:00

"We all remember the bedtime stories of our childhoods. The shoe fits Cinderella, the frog turns into a prince, Sleeping Beauty is awakened with a kiss. Once upon a time and then they lived happily ever after. Fairy tales, the stuff of dreams. The problem is, fairytales don’t come true. It’s the other stories, the ones that begin with dark and stormy nights and end in the unspeakable. It’s the nightmares that always seem to become reality."

Grey's Anatomy

Inne

2010-04-28T14:47:00.001+02:00

Inne

Stilte...

2010-04-25T13:22:00.001+02:00

is een pijnlijk geluid...

Inne

De dag na vandaag

2010-04-15T20:00:00.003+02:00

Ik kijk niet meer verder... Ik kijk niet meer verder dan de dag van vandaag. Dingen waarvan ik weet dat ze moeilijk gaan zijn, pluis ik amper nog op voorhand uit. "Ik zie dat dan wel", is de mentaliteit geworden. Vroeger was ik zo niet, maar ik kom meer en meer tot de constatatie dat ik het nu wel ben. Niet dat ik er mij echt 100% bij voel. Ik heb soms het gevoel dat ik mijn eigen leven wat verwaarloos en ik op een gegeven moment het deksel op mijn neus zal krijgen. Maar toch kan het me niet motiveren om er iets aan te veranderen. Om wel weer meer in de toekomst te kijken. Niet alles te verschuiven naar de dag van morgen, maar volgende week goed voorbereid te gemoed te gaan. Maar het komt er niet van. Te druk? Andere prioriteiten? Te lui? Het zal wel een combinatie van hen allen zijn waarschijnlijk...

Inne

Boek der gedachten

2010-04-06T23:20:00.002+02:00

Als ik alle gedachten aan jou vandaag op zou schrijven,

zouden ze samen een boek vormen.

Geschreven door de roze bril der verliefdheid,

gebonden door de lijm der sentiment.

En menig lezer zou opkijken en denken:

wie is die jongen toch...

Inne

Sociaal contact

2010-04-04T23:57:00.002+02:00

Vandaag was mijn eerste dagje van de paasblok. Een beetje ongelukkig misschien op paasdag. Mijn idee dat er wel iemand, net zoals mij, zou blijven om te studeren, was duidelijk niet juist. Zelfs de erasmusstudenten waren van einde en ver niet te bespeuren.

Zo wilt het dat ik vandaag een dag doorbracht zonder iemand te zien, zonder ook maar een woord te spreken. Ik bracht de dag door bij mijn cursus en maakte een wandelingetje, dat niet verder ging dan de tuin. Alzo bedacht ik enkele uren geleden, dat ik nog geen woord gezegd had vandaag. Zelfs niet meegezongen met de radio. Vreemd...

En dan ga je pas beseffen hoe hard alles draait om sociaal contact in dit leven. Een dag zonder iets te zeggen is een uitzondering. Terwijl ik er even over terugdacht, denk ik dat de laatste keer wellicht enkele jaren geleden was, toen mijn ouders op reis waren en ik de dag al filmkijkend doorbracht. Hoewel het me zou verbazen, als ik toen niemand gebeld had om de stilte in mijn hoofd te verbreken. De dag erna heb ik afgesproken met een van mijn vrienden. Het was gewoon niet meer te houden...

En dit wil dan nog niet zeggen dat ik volledig sociaal geïsoleerd ben. Naast het studeren heb ik nog wat mails verstuurd, een msn gesprekje gevoerd en wat ge-smst. Maar toch voelt het vreemd. Zo vreemd, dat ik zonet zelfs even gelukkig was, toen ik de Indiër hoorde thuiskomen. En wie het verhaal een beetje kent, zal idd even een wenkbrauw optrekken.

Morgen ga ik naar de bakker!

Inne

Hoe zou het zijn om te leven op een campus...

2010-04-01T10:29:00.002+02:00

Deze ochtend kwam de prof van de les van 9 uur niet opdagen. Een tegenvaller. Want als je uit je bed komt en dan anderhalf uur later toch weer in de les met zijn, weet een mens niet meer goed wat te doen met zijn tijd. In eerste instantie bleef de hele aula zitten. Later volgde een deel me naar de bib. Toen ik zonet een koffiepauze hield, had een deel zich verplaatst naar het studentenrestaurant om daar wat gezellig te babbelen. Ook de bib zat nu vol medestudentjes. En toen ik besloot mijn koffie te nuttigen in de aula, om te zien wie daar nog overgebleven was, bebruikten een deel van de studenten het grote scherm en de computer van de aula om 'south park' te kijken.

Op zich best wel een leuk fenomeen. Iedereen gebruikt die dingen die hij het beste acht om zijn tijd te doden. Hoe zou het zijn als we werkelijk op de campus leefden? Als alle infrastructuur geen op geen 200 meter verwijderd lag. Zouden we meer, zoals nu, ons spreiden over alle plaatsen in plaats van ons terugtrekken op onze gehuurde kamers? Zouden er dan de hele dag studenten gezellig zitten babbelen in het studenten restaurant en al rapper een filmavond organiseren op de campus. Wandelde dan iedereen af en toe eens naar de bib om er even te studeren of zouden het nog steeds de bib-lovers blijven.

Het was misschien een beetje zonde van de tijd. Maar het is wel eens interessant om te zien, wat een mens gaat doen, als hij 2 uur moet doden op de campus.

Inne

2010-03-20T18:34:00.000+01:00

Graag zien is...

willen dat de ander gelukkig is

Inne

Tussen nierdialyse en psychiatrie....

2010-03-10T20:34:00.003+01:00

Mijn cursus psychiatrie over zelfdoding en het bezoek aan de dialyse afdeling deze namiddag brengen me weer op een vreemd denkspoor... Zelfdoding zou een van de top 10 doodsoorzaken zijn. Een van de eerste in rij zelfs bij jonge mensen. 'Egoïstisch' zo noemt men zelfdoding wel eens. En na het zien van al die mensen die wachten op een transplant orgaan, die dag in dag uit vechten voor hun leven dat aan een zijden draadje had, lijkt inderdaad deze zelfdoding nogal zelfzuchtig. Zó veel zouden anderen geven om nog wat langer te leven, terwijl anderen hun leven in een vlaag van droefheid voor een trein werpen.

Is het dan héél onethisch om te denken, dat ze dit beter zouden doen op een plek dat ze snel gevonden worden? Op een manier waarop ze tenminste iemand anders weer leven schenken? Of meer nog, we meer organen ter beschikking zouden hebben, wanneer begeleidde zelfmoord toegestaan werd... Ik weet dat zoiets moeilijk te slikken valt. Dat er een stemmetje in mijn hoofd zegt 'zelfmoord is slecht'. En dat is het ook in vele gevallen. Het is zelden het einde van het leven zelf, dat men bereiken wou. Maar bij het zien van een man, die amper de adem kan vinden om te praten, omwille van een aangeboren aandoening, denkt een mens wel eens verder...

Inne

Radeloosheid

2010-03-02T13:41:00.002+01:00

... is een vreemd gevoel. Wij mensen hebben die aard om alles in handen te willen hebben. Het leven te sturen, zoals we dat zelf willen. Altijd het laatste woord te hebben en te heersen in dat kleine leven van ons.

Maar wat als al deze sturingsmechanisme weg vallen? We even zelf niet meer weten wat we willen. Of het wel weten, maar schrik hebben dat we de foute keuzes maken. Wanneer onze ziel eenvoudigweg vervuld is met radeloosheid. Geen enkel antwoord het juiste lijkt en we even helemaal verloren zijn.

Weten wat je wilt, is een krachtig iets. Het maakt dat je goed kan functioneren. Dat je rust in je slaap. Het maakt dat je je groot voelt en alvast de illusie hebt dat de wereld aan je voeten ligt.

Maar nu draait hij, draait hij immens hard. Ik zou me moeten vastklemmen, op zoek gaan naar de veiligste plek, alvorens ik eraf gekegeld word. Maar ik weet niet waarheen, niet wat de juiste keuze is. Waardoor ik bevangen blijf in een gevoel van radeloosheid.

Inne

Geen maan

2010-02-18T23:28:00.002+01:00

Ik hou van de dagen van geen maan.
Die dagen dat de nacht werkelijk zwart kleurt.
Je kan rondfietsen en omringd wordt door donkerte,
en de sterren nog witter afsteken tegen het zwarte hemel gewelf.

Zij die deze avond buiten kwamen, zullen het wel gemerkt hebben
Geen maan...

Inne

Wat werkelijk boeit...

2010-02-14T14:22:00.003+01:00

Sneeuw... Het sneeuwt nu al een hele tijd deze winter. Ik denk dat het aantal dagen met sneeuw al bijna even groot was als het aantal dagen zonder. En in de loop van deze dagen is het fenomeen 'sneeuw' drastisch veranderd. Ik herinner me nog de eerste donderdag avond, toen er een groot pak sneeuw lag: over heel Leuven werden er sneeuwballen gevechten gehouden, iedereen keek meer naar buiten dan naar zijn boek en het verkeer lag even plat, maar dat was niet zo erg. Nu, bijna 2 maand later, is er meer haat dan liefde voor de sneeuw. We zijn het een beetje gewoon, weet je. Wat er zo speciaal aan was, dat ons ervan deed houden, was na zijn lange aanwezigheid verbleekt. De sneeuw is nog steeds hetzelfde: wit, koud, dwarrelend... Maar vooral: glad, gevaarlijk, hinderlijk. Terwijl hij twee maand geleden nog met open arme ontvangen werd, zou hij nu best zo snel mogelijk verdwijnen.

En dat stemt me tot nadenken... Want eigenlijk is het zo'n typisch fenomeen. We houden (of miss eerder: denken te houden) van alles wat nieuw is. Het is verrassend, intrigerend, prikkelend... En we willen niets liever dan er mee in contact komen. Maar dan kom het moment dat we het gezien hebben. Dat we weten wat we kunnen verwachten, dat we ervaren hebben wat de nieuwigheid te bieden heeft en aldus onze genegenheid verzwakt. We houden dus slechts werkelijk van deze dingen die ons blijven boeien. Die op zich zo boeiend zijn, dat zelfs na het eerste contact, de trend van gewoonte niet gaat vervelen. Deze dingen noemen we onze hobby's, interesses, vrienden of partner. De dingen die ons werkelijk boeien...

Inne

2010-02-10T01:31:00.003+01:00

Wanneer de wereld om je heen hand in hand loopt
en er jezelf niets anders rest dan je eigen hand vast te houden,
voel je soms hoe de eenzaamheid je besluipt.
Keer op keer...

Inne

Inleiding in de kinder- en jeugdpsychiatrie

2010-02-09T12:06:00.002+01:00

Weten waar je heen wilt, is niet altijd simpel. Dokter worden wil ik wel. Maar wat nu uit het immense gamma van specialismen? Allen hebben ze zo hun specifieke kantjes. Allen spreken ze mensen aan op een bepaalde manier. Maar tot nu toe wist ik vooral wat ik niet wou, meer dan wat ik wel wou. Om eens nader kennis te maken met 1 van de dingen die ik misschien wel wou, schreef ik me in voor het vrijwillig vak over 'Inleiding in de kinder- en jeugdpsychiatrie'. Een schot in de roos kan ik je wel zeggen. Ik denk dat er weinig lessen geweest zijn, die me zo geboeid hebben. 1,5 uur 100% opletten en schrijven. Zelf aanvoelen hoe de ziekte zal verlopen en het allemaal werkelijk logisch vinden. En eigenlijk had ik zelfs niet zo veel moeten noteren, want het staat momenteel nog allemaal vers in mijn geheugen gegrift. Het is fijn om iets tegen te komen, waar je je werkelijk thuis in voelt, dat je je werkelijk ziet doen. Een korte blik op de toekomstige concurrentie werd natuurlijk geworpen. Maar eigenlijk kan ik wel zeggen dat ik die mensen zag, die ik verwacht had. Mensen van mijn soort. Twee voeten op de grond en het leven zien in al zijn waarden. Mensen voor wie studeren een deel van het leven is en die zich niets zullen aantrekken van de taboe rond het hele psychiatrisch gebeuren. Mensen die anderen laten zijn, zoals ze zijn en het daarom ook zien zitten om met hen te werken, die een beetje anders zijn. Hopelijk blijven de lessen boeien zoals ze tot nu toe deden. Dan zouden ze misschien een puzzelstukje van de toekomst kunnen leggen...

Inne

Istanbul in beeld

2010-02-06T18:34:00.004+01:00

Op weg naar Taksim

Winkelgalerij

Een bar

Zicht op de nieuwe moskee vanaf de Galatabrug

4de gebedsmoment van de dag in de nieuwe moskee

De blauwe moskee bij zonsondergang

Inne

Verloren hoekjes

2010-02-04T22:34:00.008+01:00

Ik denk dat de kunst van reizen is, om deze plekjes te vinden, die je kan omsluiten in je hart en meenemen naar de toekomst, maar die geen enkele reisgids beschreef.

Vandaag trokken we in de voormiddag naar de Chora kerk. Deze ligt al een eindje uit het centrum en het was er behoorlijk verlaten. De kerk werd neergezet in 550 en kon me verbazen met een overweldigend aantal donkerblauwe muurschilderingen. Heel de zijbeuk was vanaf hoofdhoogte beschilderd met tal van taferelen op een donkerblauwe achtergrond. Het was erg uniek, vol met details en behoorlijk indrukwekkend. De andere ruimtes van de kerk waren bekleed met mozaïeken, die eveneens uitzonderlijk gedetailleerd waren. Verder viel het op dat er totaal geen enkel doem tafereel aanwezig was in de hele kerk. Duidelijk een groot verschil met onze beleving van het christendom.

Terug op weg naar het appartement kwamen wel langs wel erg vervallen huizen. Het valt op hoeveel houten huizen er hier nog staan. In het toeristische deel van de stad zijn deze oud, vervallen en verlaten, maar in deze achterwijken worden ze duidelijk nog bewoond. Je kan het je amper voorstellen. Het is hier momenteel erg koud en vochtig en de houten huizen zien er al insgelijks uit. Een man aan de kerk wou me een tolletje verkopen... 1 Tl (of 50 cent) wou hij daarvoor. 50 cent... En dan te bedenken dat deze man een hele dag op een ijskoud plein voor een verlaten kerk staat in de hoop enkele tolletjes te verkopen... We gaan er wel vanuit dat de zomers hier beter zijn, maar toch...

De beste manier om een stad te leren kennen is nog steeds te voet. Op een stratenplan kan je zelden zien, wat je kan verwachten. En wanneer je de monumenten en de grote straten even links laat liggen, kom je al gauw de echte Turk tegen. Zo wandelden we vandaag richting de Suleymaniye moskee een paar kilometer verderop. Het was een fijne tocht langs de eerste echte Turkse winkels, waar er gewoon prijzen hangen en afbieden dus niet nodig is. Zo kwamen we langs een hele hoop schoenwinkels. Mannen schoenwinkels wel te verstaan. Het is heel vreemd om op zo'n manier geconfronteerd te worden met een cultuurverschil in de man-vrouw-verhouding hier. Maar mijn papa mopte nog, dat vrouwen aan de haard enkel pantoffels nodig hebben. Toen we een zijstraatje insloegen (aangetrokken door de massa's buiten uitgestalde schoenen), bleek niets minder waar te zijn. Als men dan al eens vrouwen schoenen tegen kwam, waren het vooral sloefjes. Ik dus zwaar teleurgesteld: zo veel schoenwinkels en zo weinig voor mij.
Aan de universiteit kwamen we een heel ander tafereel tegen. Terwijl in de rest van de stad het door godsdienst gestuurd 'vrouw aan de haard'-patroon vooral tot uiting komt, zagen we hier allemaal jongeren gekleed zoals jij en ik. Sjaaltjes zijn uit den boze en jongens lopen rond tussen de meisjes, die ze als gewone vrienden zien. Iedereen ziet er meteen een pak westerser uit. Intelligentie doet blijkbaar godsdienst en oude gewoontes verdrijven.

De moskee was helaas in restauratie en dus niet te bezoeken. Maar in de omliggende straten vonden we een andere bron aan culturele rijkdom. Zijnde de winkeltjes. Zoals we iets verder aaneensluitende straten van schoenwinkels gevonden hadden, kwamen we nu hetzelfde fenomeen tegen voor servies, kruiden, plastiek darmen, speelgoed, knopen, schriften, pennen, ... Echt tot het absurde toe. Zo kwamen we bv in een straat waar de ene naast de andere winkel sluitingen voor ceintuurs verkocht. Kan je het je voorstellen... minstens 5 winkels met alleen maar sluitingen voor ceintuurs? Iets verder in de straat was er hetzelfde fenomeen voor de linten voor de ceintuurs. Blijkbaar worden er hier nog handmatig ceintuurs gemaakt. Je kan het je bijna niet voorstellen, omdat het zo logisch lijkt dat zoiets in een fabriek wordt gemaakt. In deze winkels kopen dan ook de kleinere handelaars. Om het vervolgens in hun eigenlijk winkel verder te verkopen. Elke winkel is ook heel specifiek. Het zou niet onlogisch zijn om de sluitingen en de linten samen te verkopen. Maar dat is niet zo. Eveneens voor schriften of voor pennen moet je in een andere winkel zijn. In tegenstelling tot wat ik in China zag, hadden ze hier niet allen klakkeloos hetzelfde, maar bieden de winkels samen werkelijk een enorme variatie.

Tot slot gingen we nog naar de Kruidenbazaar. Ik had gelezen dat deze minder toeristisch was dan de Grand bazaar en dat was geen leugen. Hier wemelde het van de Turken zelf en afbieden was hier ook niet meer aan de orde, gezien het grootste deel gewoon geprijsd was. Super veel kruiden en thee. We hebben ons dan ook laten verleiden tot het kopen van meerdere soorten appelthee. De eerste was alvast lekker.

Het was een fijne dag. Op zich niet zo veel bezocht, maar toch zo veel gezien...

Inne

2010-02-04T21:29:00.002+01:00

The truth is valuable
wheter it's nice or not
because it makes you face things
the way they really are.

Inne

Istanbul by snow

2010-02-03T22:08:00.006+01:00

Toen we vanochtend ons appartement verlieten om te gaan ontbijten, bleek er wel 5 centimeter sneeuw te liggen. Ik had het de vorige dag wel op het weerbericht gezien dat het ging sneeuwen, maar had het niet al te serieus genomen. Het is hier Istanbul tenslotte... Dat was dus fout gedacht. In de winter blijkt het hier wel eens te sneeuwen. Het is eigenlijk heel vreemd om in de winter in een stad op reis te zijn, waarvan de naam zo zomers klinkt. Het is alsof ik elk moment verwacht dat de zon gaat doorbreken en het warm wordt. Maar dat gebeurt natuurlijk niet.

Vandaag nog eens een echt "wauw"-moment gehad. Na de vele dingen die ik op de afgelopen reizen gezien heb, gebeurt dat niet zo vaak meer. Gezien deze zich vooral tot West-Europa beperkt hebben, heb je het meeste al wel eens gelijkaardig gezien. Maar vandaag in de blauwe moskee hield ik mijn adem toch even in. Een immens gebouw dat vanbinnen bestaat uit 1 grote ruimte, die doorbroken wordt door 4 mastodonten van pilaren. Heel de moskee is versierd met blauwe, groene en rode patronen tegen een witte achtergrond. Desondanks de vele verschillende en gekleurde patronen straalde het geheel toch helderheid uit. Deze is wellicht te wijten aan de heersende witte achtergrond. Verder lag er een reusachtig tapijt en hing er een prachtige mega grote luster die een groot deel van het grondoppervlak bescheen. Het geheel maakte een immense indruk. Overal motieven en patronen en zo een omvang, dat het lijkt alsof je nooit alles gezien kan hebben. Het was zoals de San Marco basiliek: het vraagt gewoon om een tweede bezoek om de indrukken te spreiden. Als er morgen even tijd is, wil ik graag nog een bezoekje brengen. Ik zou graag eens willen zien hoe iedereen zich installeert voor het gebed. Meebidden zal wellicht niet mogen. Hoewel ik hier in het hotel al een geschikt matje gevonden heb! ;-)

Verder hebben we nog het Topkapi paleis bezocht en gaan eten (Echt super lekker, ik zal je het adres eens doorgeven Anneleen). Ook gingen we op mijn aandringen op zoek naar het Istanbul van de gewone Turk. Een paar smalle straatjes in en stevig berg af, kwamen we in het deel van de stad waar de echte Turk woont. Het verschil? Er is amper nog straatverlichting (gezien het al avond was, was het er erg donker), de straatjes zijn super smal en de auto's rijden er zowaar nog zotter. De mannen op straat begonnen me van alles na te roepen. (net nu ik begon te denken dat de Turk hier veel beleefder is). De winkels verkopen meer de noodzakelijke dingen zoals kuisproducten en linnen. En tot slot zijn alle restaurants wat grauwer en vuiler.

En als je door de stad gaat, valt het op hoe veel armoede hier nog wel niet is. Wij zitten hier bijvoorbeeld in een straat met veel restaurants en hotels. Verder zijn er ook nog enkele gewone woningen en winkeltjes. Maar tussen al deze gebouwen staat er af en toe een vervallen huis. Een huis zonder dak of zonder ramen, waarvan de deur half naar binnen zakt en waar zelfs de katten niet meer naar binnen willen. En dat in een straat die verder voornamelijk leeft van toerisme. Dit fenomeen keert op meerdere plaatsen terug in de stad. Hier beneden aan de deur van het hotel zit een conciërge. Van 8 tot 20u is het de ene man en van 20 tot 8u de andere. Ze wisselen elkaar af. Er staat een stoofje in het halletje en een kleine tv. Soms hangt de man wat in de portiek voor zijn deur om te praten met de andere mannen op straat. De beiden mannen wisselen elkaar elke dag af. Om wat te doen eigenlijk? De capaciteit van dit gebouw is maximum 16 personen. Het appartement hoort bij het hotel hier een beetje verder in de straat. Daar is de receptie voor al wat je wilt vragen. De man hier beneden zit eigenlijk niets te doen. En zal wellicht dus ook niet veel verdienen. Aan de overkant van de straat is er een restaurant. Ook daarvoor staat de hele dag een man om mensen aan te klampen om te komen eten. Gisteren met een poncho tegen de regen, vandaag met zijn voeten te stampen tegen de koude. Veel toeristen zijn er echter niet in dit seizoen... We hielden het restaurant in het oog en er kwamen amper klanten... Een ondankbare job als je het mij vraagt...

Inne

Vereerd

2010-02-03T20:36:00.003+01:00

Ik voelde mezelf enigszins vereerd vandaag. Ik stootte op de blog van iemand, die de mijne als een inspiratiebron voor zijn of haar blog beschreef. Wie deze persoon juist is, weet ik niet. Maar het schrijven spreekt me aan. Het schetsen van een gevoel of een gebeurtenis aan de hand van een beeld. Alleen begrijpbaar door hen, die je werkelijk kennen en anders een vlaag van woorden die soms weinig vertelt, maar waarin altijd wel een factor van herkenbaarheid schuilt. Het grote verschil is, dat deze persoon wilt schrijven voor zichzelf, meer dan een boodschap de wereld in te sturen. Daarom ook hier geen link.

Het is een prille blog. En ik ben alvast benieuwd naar de komende schrijfsels. Ik ben ook benieuwd naar wie er schuilt achter deze blog, naar wie mij nu eventjes vereerd doet voelen. Maar momenteel is dat nog een onbeantwoorde vraag, die misschien de toekomst zal uitwijzen.

Inne

Koepels en kleurrijke lampjes

2010-02-02T16:31:00.008+01:00

Ik lig op mijn bed en het gebed van de blauwe moskee schalt door de straat. Voor de laatste keer vandaag, want het wordt hier evenzeer als in België vroeg donker. Op de achtergrond hoor ik nog een tweede moskee nagalmen. Dit was ook het eerste dat ik hoorde deze ochtend. Ergens om kwart na 7. Voor een student die niet naar de les wil, zou het een goede wekker zijn. Een aanhoudend gezang dat je bijna een kwartier (mijn broer deed de moeite het te timen, terwijl ik mijn hoofd nog wat dieper in mijn hoofdkussen drukte)aanhoudt. Een mindere voor een student op vakantie. Maar het schept wel sfeer. Zij het al meer sfeer om half 6 's avonds dan om 7 uur 's ochtends.

De Hagia Sofia... de reden waarom ik naar Istanbul wou. Al mag er me uit de lessen esthetica weinig bijgebleven zijn, het filmpje van de Hagia Sofia is wel blijven hangen. Een immense prachtige koepel... Het is zot als je bedenkt dat hij voor de eerste keer gebouwd werd in de 4de eeuw. Verder prachtig versierd vanbinnen en absoluut een kerk in oorsprong. Nu is het een beetje een mengeling, gezien er zowel islamitische als christelijke elementen aanwezig zijn. Ook de binnenruimte is wat overweldigend door zijn omvang. Een aparte trekpleister zijn de Hagia Sofia katten. Er wonen namelijk enkele katten in de kerk en geen bewaker die de moeite doet om ze weer buiten te zetten. Katten kleuren hier ook echt wel het straatbeeld. Ze komen soms met meerderen uit een openstaande vuilbak gekropen, zoals je in de films wel eens ziet.

Het is hier eigenlijk een heel rustige stad. Weinig hoogbouw en zelfs huisjes met voortuintjes. We zitten op geen 5 minuten wandelen van de Hagia Sofia en de blauwe moskee. Hartje centrum dus, maar zo voelt het helemaal niet aan. Overal staan mannen op straat te babbelen of hun winkel te promoten. Zelfs in het natte koude weer dat hier momenteel heerst. De bakker met zijn wagentje (een soort bakfiets zonder fiets) loopt met een poncho rond. Op drukke punten staan mensen van alles te verkopen. Op straat. Zelfs op de autosnelweg verkopen ze hier broodjes enzo.

De namiddag bracht ons in de Grand Bazaar. Een oud overdekt winkelcentrum. Zoals typisch op zulke toeristische plaatsen is er ten heden dagen enkel nog rommel te koop. Allea juweliers, lederen jassen en tassen en massa's waterpijpen. Maar het is wel sferig. In alle winkels staan mannen en zelfs bij de winkelaars zijn er amper vrouwen te bespeuren. Ik kan je trouwens vertellen Anneleen, dat er tussen de jonge turken best nog wel knappe exemplaren zitten! Veel engels kunnen ze echter niet. Soms heb je wel een verkoper die familie in Belgie, Nederland of Duitsland heeft en die een beetje van de taal kent. Best wel grappig, want sommige hebben gewoon enkele zinnetjes van buiten geleerd voor hun business. Verder kon ik mijn chinese skills weer even boven halen en afbieden. En wie maar hard genoeg probeert, krijgt wel wat hij wilt. Een van de leuke dingen aan de Grand Bazaar is dat de straatjes in helling lopen. Bij ons zou men het terrein effenen als men aan zoiets begon. maar gezien ze later vaak aangrenzende straatjes zijn beginnen overdekken is dat hier duidelijk niet gebeurt. Ook heeft het zijn naam 'Grand' niet gestolen. Het was echt immens. Na een tijdje rondlopen waren we dan ook hopeloos verdwaald. Zijn we hier al geweest? Bij de 500ste juwelier, weet je het natuurlijk ook niet meer.

Tot slot hebben we de dag beëindigd met een appelthee in een typisch cafeetje. Houten bekleedde stoelen, overal tapijten, lage tafeltjes en wel 300 gekleurde glaswerk lampjes aan het plafond.

Inne

Wonen en kopen in Turkijke...

2010-02-01T22:23:00.003+01:00

.. dat was de titel van het boek dat de man naast mij in het vliegtuig zonet aan het lezen was. Het was weer zalig stereotiep: 2 mannen die samen op reis waren om hun zwart geld te beleggen. Geen van beide had hun vrouw mee en misschien waren ze wel gescheiden. Voor een vakantietripje waren ze iets te netjes gekleed, maar echte business mannen zagen ze er ook niet uit. Die vliegen trouwens niet met Pegasus Airlines.

Ik zag onlangs een koppen reportage over dit fenomeen: mensen die hun zwart geld gaan beleggen in een vakantiewoning in Zuid-Spanje. Het nadeel is echter dat er de laatste tijd binnen Europa meer controle is op de geldstromen en het alsmaar lastiger wordt. Een plek naar waar wij Belgen echter ook graag op reis gaan en die buiten Europa ligt is Turkije. Hier zetten dan mensen voor weinig geld luxe vakantievilla's of appartementen. Van dit appartement kunnen ze dan wel legaal inkomsten verwerven.

Deze mannen pasten gewoon echt in het plaatje. Het boekje behandelde thema's zoals "De Turkse makelaar" en "Maak van je vakantiewoning een goudmijn" en werd grondig gelezen. Ik vroeg me wel af hoe je aan zoiets begint. Maar gezien mensen doorgaans niet zo graag spreken over hun witwaspraktijken, heb ik alle nieuwsgierigheid voor mezelf gehouden. Welkom in Turkije!

Inne

De fototijdsmachine...

2010-01-23T20:30:00.003+01:00

Mijn ouders gaven me een fotoalbum voor mijn verjaardag. Een gelegenheid om de 10-jarige staking van het inplakken van foto's eens te beëindigen. Foto's heb ik met massa's, maar ze bestaan uit hoopjes, waarvan de volgorde al lang weer kwijt is. Ik heb besloten het album te beginnen, daar waar ik naar mijn gevoel 'ik' werd. Op dat moment dat ik mijn kindertijd kan afsluiten en ik stilletjes aan begin te bouwen aan mijn volwassen leven. Ergens toen ik net 16 was in het hartje van de Ardennen. Maar sindsdien zijn er veel foto's genomen en die ben ik nu een beetje aan het ordenen. Dat gaat gepaard met veel tochten door het verleden, omdat ik zelf soms moet denken wat in welke volgorde kwam.

En zo speelde er een foto door mijn hand, van toen wij nog vrienden waren. Een leuke foto eigenlijk. Allebei erg gelukkig. Het is ondertussen weer een tijdje geleden en soms lijkt het vergeten. Maar als ik deze foto terug zie en alle foto's ervoor, is het zo zonde. Het waren leuke tijden en ik was graag bij je. Maar ergens in de loop van onze vriendschap kwamen er verhoudingsmisverstanden. Het eindigde in het feit dat ik nu helemaal niets meer van je hoor en ik bijna zeker durf te zijn dat jij dit niet leest, alsof het lijkt alsof het niets betekend heeft. Maar als ik deze foto terug zie, dan voel ik de intensiteit er weer uitstralen. Besef ik ook dat we alles samen deden. Dat jij op alle foto's ervoor erbij was en op sommigen erna ook nog, behalve deze die je zelf nam. Maar het leven gaat voort. En de dingen zijn hard veranderd. Alleen vraag ik me af bij het zien van deze foto, wat ik later nog overhouden zal. Als zulke dingen op zo'n korte tijd al kunnen veranderen. Wie zal er behalve ikzelf, nog bij me zijn op de foto's over 20 jaar? Wie zullen de overlevers zijn? Of zal tot slot alleen ik overblijven?

Inne

Treinticket

2010-01-22T17:07:00.003+01:00

Ik hield mijn treinticket altijd bij tot ik het volgende kocht. Een eenvoudige gewoonte, gezien ik het oude steeds weggooide, terwijl ik het nieuwe in mijn portefeuille stak. Het was niet echt bewust, maar meer een routine. Maar toen bij het laatste ticket, kon ik het niet over mijn hart krijgen het weg te gooien. Het was het laatste, dus ik zou het niet meer vervangen. Lange tijd hoopte ik nog, dat er een nieuw zou komen. Maar met de tijd was die hoop ook verdwenen. Alleen kreeg ik het niet over mijn hart om het weg te gooien, waardoor het steeds weer in mijn portefeuille bleef steken.

Maar niet zo lang geleden, toen ik weer eens mijn portefeuille leeg maakte, heb ik het eruitgehaald om mijn mijn herinneringendoos te steken. Weggooien, dat zat er na al die tijd niet meer in. Maar het was klaar voor een plekje naast de portefeuille.

Toen ik gisteren mijn kamer opruimde, speelde het ticket even tussen mijn vingers en ik glimlachte. Babystapjes, dacht ik. Babystapjes, maar langzaam maar zeker gaan we toch vooruit. En ook al besef je het niet, heb ik dat aan jou te danken.

Nu zit het ticket veilig in mijn herinneringen doos, om in een vlaag van sentimentaliteit weer boven gehaald te worden. Ik zal niet vergeten, naar wie dit ticket mij bracht. Ik zal het eruit halen met een glimlach, terug denkend aan lang vervlogen tijden. Want met het ticket, valt ook weer een stukje verleden van mij af.

Inne

2010-01-22T15:34:00.002+01:00

Zonet eventjes buiten zitten leren. Echt zalig! Met mijn warme jas en mijn handschoentjes aan heb ik me op een bankje in de zon gezet, dewelke met een warme straal over mijn wang streelde. Het gras was prachtig groen in de warme gloed van de zon en de lucht hemels blauw. Alles lag er zo rustig en vredig bij, dat het zijn effect op me achter liet.

Geniet van de kleine dingen en studeer misschien ook eens buiten in het hartje van de winter!

Inne

Life's a rollercoaster

2010-01-12T20:45:00.003+01:00

Terwijl enkele uren geleden alles nog geweldig was, ik even alles om me heen kon vergeten en gewoon 100% aan het studeren was, voel ik me nu weer een hoopje ellende en draaien mijn gedachten in cirkeltjes. Vragen van waarom, hoe, waarheen, wat, ... ? Waarom keer op keer geen antwoorden komen, maar slechts hypothesen. Vragen waar ik, hoe vaak ik er ook over nadenk, geen redelijk antwoord op kan bedenken. Gewoon omdat ik het zelf niet weet of omdat niemand me het antwoord zal geven.

Het is gek hoe stemmingen zo kunnen wisselen. En ik vraag me af hoe het komt. Het maakt me ook gek, want er is steeds de illusie dat het beter gaat. De illusie dat we gewoon verder kunnen. Dat we de goede dingen koesteren en het mindere even achter ons laten. Dat de vragen des levens er even niet toe doen en het hier en nu belangrijk is. Maar dan plots word ik mee gezogen. Niet eens wetend waarheen. Met een waas tussen het heden. Een waas van gedachten en gevoelens die me belemmeren om hier en nu te zijn. Die me gevangen houden en meenemen. Alsof ik moet er over denken, hoewel het me zelden verder helpt.

Mijn gedachten draaien in cirkeltjes. En niet alleen de mijne, merk ik soms. Ik heb wel eens het gevoel dat ook wij, 22-ers een identiteitscrisis doorgaan. Ons afvragen waar we heen willen en of we wel goed zitten. Het leven ineens een pak ernstiger gaan bekijken, waardoor alles ook 100 keer harder aankomt. Want de keuzes die we maken en de daden die we stellen lijken van belang. Alsof het nu echt tijd wordt dat we iets met ons leven gaan beginnen en alles er vanaf hangt. Tijd om er eens iets van te maken. Maar 'waarom, hoe, waarheen, wat, ... ?' dat weten we niet. Of misschien een heel klein beetje, maar dan schieten er nog zo vele vragen over, die ons te pas en te onpas overvallen.

Inne

Your Ghost

2010-01-07T18:21:00.000+01:00

Inne

Adembenemend

2010-01-03T22:31:00.000+01:00

Inne

2010-01-03T10:39:00.002+01:00

Het maakt me stil van binnen.
Ik weet niet goed wat er over te denken.
Ik kan je gedachten niet lezen
en erover praten gaat ook zo stroef.
Ik zou mijn instinct moeten volgen
en daarop moeten vertrouwen.
Maar de vrees dat het vertekend is door optimisme
is te groot.
Hoe verkleuren emoties de realiteit?
Heel fel soms
heb ik al ondervonden.
En wat ben ik met mijn instinct,
als jouw realiteit
vertekend is door emoties?

Inne

Beste wensen

2009-12-30T13:47:00.002+01:00

Het nieuwe jaar staat weer voor de deur: de nacht met 1000-den berichten met een 'gelukkig nieuwjaar' in. Maar wat betekent dat eigenlijk 'een gelukkig nieuwjaar'. Natuurlijk wensen we iedereen toe dat hij/zij gelukkig mag zijn het komende jaar en het is op zich een erg mooie wens. Alleen vind ik het een beetje onpersoonlijk. Daarom begon in te bedenken of ik mensen niet echt iets kan wensen. Iets kan wensen, wat hen het komende jaar per definitie gelukkig maakt. Ik heb de afgelopen week wensen neergeschreven, iets concretere wensen, om te gepaste tijden te verspreiden om jullie zo een 'gelukkig nieuwjaar' te wensen!

Inne

Blokgedachten...

2009-12-28T13:53:00.002+01:00

De blokperiode is al weer een eindje bezig en natuurlijk begint het te vervelen. Gedachten dwalen dan ook niet zelden af op tot nu toe onbegane wegen.

Zo vroeg ik mij vandaag af wat voor vakken we eigenlijk in onze ManaMa krijgen. Dus ging het eens uitzoeken. Het viel al bij al nogal tegen, kan ik je wel vertellen.
Maar we kunnen ook stellen dat het nog vrij voorbarig is, gezien ik eerst nog 3 jaar en half in mijn master zit. Maar het had een mooie motivatie kunnen zijn...

Andere vaak begane pistes zijn natuurlijk de zomervakantie. Wat begon bij Peru 2010, transformeerde zich de afgelopen week naar Uganda 2010 of misschien wel Zuid-Afrika 2010. Mijn kennis der vrijwilligersprojecten in Afrika is dan ook weer meer gestegen. Mijn besef dat ik best maar goed mijn best doe, omdat ik augustus-september voor andere dingen kan gebruiken ook. Dus misschien nog niet zo'n slechte bezigheid!

Ook zwaardere denkpistes werden betreden: hoe voelen de mensen om mij heen zich, hoe beleven ze bepaalde dingen, wat doe ik hier en wat wil ik bereiken, ... En als je dan even om je heen hoort, merk ik dat ik niet de enige ben met zulke gedachtegangen.

En dat is wat de blok schept: tijd om te denken... Zo word je geconfronteerd met allerhande gedachten, die je onder het jaar nog kan verdrijven met tal van activiteiten, maar die je nu blijven achtervolgen, wanneer je er niet in slaagt je te verliezen in je boek...

Inne

Icon

2009-12-26T17:33:00.002+01:00

If you try to be an icon,
then the icon becomes you.
If you try to be a model,
it'll catwalk over you.
If you try to walk in straight shoes,
then these shoes will bend you too.
If you try to be a kid again
the kid will kidnap you.

Inne

2009-12-23T18:46:00.001+01:00

Luister en geniet!

Inne

De Lerkeveldtuinjacuzzi

2009-12-21T23:20:00.003+01:00

De blok hier op Lerkeveld begint vorm aan te nemen. We kunnen wel stellen dat de sneeuw er een mooi aandeel in aanneemt. Eerder vorige week hielden we al een groot sneeuwballengevecht. Later werd er door sommigen onder ons gesnowboard. Toen het gisteren ochtend behoorlijk sneeuwde, gingen we op sneeuwstormwandeling en gingen de eerste kotgenoten uit de kleren. Tijdens de namiddagpauze besloten we een iglo te bouwen. Met de pas gevallen sneeuw, leek dit naderhand iets te ambitieus. Het eindigde dan ook in iets dat meer leek op een sneeuwfort dan op een iglo. Van ons sneeuwfort gingen we vandaag een jacuzzi maken. De wanden moesten iets dikker en de rand iets hoger en dan zouden we deze 's avonds vullen met warm water. Eerst werd het sneeuwfort van binnen geïsoleerd met dekens en daarin werd een plastiek gehangen. Vervolgens vulde we onze sneeuwkuip met warm water. Gewapend met onze zwemshort/bikini trokken we ten strijde. De koude was best nog wel te weerstaan en in tegenstelling tot wat we verwacht hadden, was het water eerst zelfs te warm. Maar het was echt zalig! Met minstens 6 zaten we in de jacuzzi, gewoon met ons voetjes in het water en verder in de warmte van de damp. En afwisselend konden er 2 er helemaal in gaan zitten. Sommigen onder ons besloten dit warmtebad af te wisselen met een duik in de sneeuw. Maar zo gek ben ik nog net niet, hoewel het naar't schijnt zalig was.

De Lerkeveldtuinjacuzzi was absoluut geslaagd! Al bij al hebben we er bijna een uur ingezeten en maar 1 keer extra water moeten aanhalen! En natuurlijk hebben we genoten van een fles champagne! Decadentie alom in de Lerkeveldtuin! En nu wachten we allen vol spanning op het volgende leuke idee, maar eerst hebben we nog even tijd om van deze geslaagde avond na te genieten!

De bouw van de jacuzzi

Sfeerbeeldje in de jacuzzi

Inne

De blok

2009-12-20T22:12:00.002+01:00

De blok staat weer voor de deur. 6 weken van ontbering. Voor de 9de keer is dat al. In mijn eerste jaar vertelde men mij dat het zou wennen. Maar toch vind ik het nog steeds wel afzien. Het is wel waar dat je geleerd hebt wat het inhoudt en je er beter tegen kan wapenen. Dat je jezelf allerlei technieken geleerd hebt om er beter door te komen. En dat je door de jaren heen dat ritme ontwikkelt hebt, dat je het beste afgaat. Maar nog steeds zijn het 6 weken van hard knokken, het eeuwige gevecht met jezelf en je boek, een aaneenrijging van dagen van discipline, de onttrekking aan het normale leven, de continue focus op een resultaat...

Maar de blok kent ook zijn goede kanten. Net door zijn exceptionele omstandigheden, creëert hij een bijzondere sfeer. Zo worden we creatief op allerlei vlakken: we leren methodes vinden om onszelf aan het werk te houden, elke keer weer opnieuw. Zo studeer ik de ene keer in de bib, de andere keer in het zaaltje en dan weer op mijn kot. Soms gebruik in muziek om me aan het leren te houden, de andere keer mijd ik alle geluid om me optimaal te concentreren. Zo vond ik deze blok de radio uit. De manier om net na het signaal van de wekker op een aangename manier verder wakker te kunnen worden en dat zonder eerst mijn pc te moeten opzetten. Zo denk ik nu sneller en efficiënter op te staan... Realiteit? Ik denk dat het vooral het gevoel is dat telt.

Maar even creatief als we zijn om wel te blijven studeren, zijn we dat ook om niet te studeren. Alles om ons heen wordt ineens boeiend. We zijn geïnteresseerd in de meest banale dingen en worden afgeleid door het allerkleinste geluid. Uit frustratie doen we zotten dingen, die de anderen omwille van hun eigen frustraties nog niet eens zo erg vinden. En als het ene idee uitgewerkt is, dan komt het andere zijn kop boven steken. Eigenlijk zou je zo eens een lijst moeten maken van alle ideeën die je krijgt in de blok, om dan later uit te voeren. Maar al deze creativiteit zorgt ervoor dat er echt nog wel fijne dingen gebeuren, waarvoor in het jaar geen ruimte is.

Tot slot leer je ook je ware vrienden kennen. De isolatie van de blok leidt ertoe, dat men zich niet achter loze verhalen kan verstoppen. Alles wat men onder het jaar deed, vertelde men al eens. Soms valt men in herhaling, maar dat gaat met de tijd vervelen. En gezien er tussen 2 contactmomenten, niet veel meer dan een boek in zit, kan me vaak daar geen inspiratie putten. Wanneer er dan eigenlijk niets meer te vertellen is en men werkelijk ergens over moet praten, dat niet meteen aan de oppervlakte ligt, herkent men zijn echte vrienden. Verder zijn we ook vaak steeds weer op elkaar toegewezen. Moeten we 6 weken, diezelfde gezichten zien. Delen we alle, goede en slechte, momenten samen. En valt er nog weinig elders te verbergen. In de blok leer je echt mensen kennen, beter kennen.

Het is een periode apart, die blok. En ik ga hier niet zeggen dat het de fijnste is. Maar het heeft zeker wel zijn charmes. Het is zo geforceerd, dat je andere uitersten ziet, dat je alles eens op een andere manier beziet, dat je even met je voeten op de grond terecht komt, dat je het even echt wel moet doen en dat je 6 weken kiest hoe jij het tot een goed einde brengt.

Eerlijk: ik heb er momenteel weinig zin in, in die blok die voor me staat. Maar we gaan er weer zeker het beste van maken. En tot nu toe, heb ik al enige zalige momentjes beleefd en dat heb ik allemaal aan jullie te danken!

Inne

De eerste sneeuw...

2009-12-17T21:01:00.002+01:00

Kijk eens omhoog en kijk
de lucht is grijs en zit vol vlokken.
'k Wou dat dit kon blijven duren,
dat het nooit meer zou stoppen.
...

Inne

2009-12-15T19:50:00.004+01:00

Mijn hart beeft in stilte na.
Mijn gelaat kijkt mistroostig.
Ik zie het niet, maar ik voel het wel.
Terwijl ik me de afgelopen weken verwonderde
over hoe vaak ik wel niet lachte,
lijkt nu al dat geluk verdwenen
en laat het een spoor van kilte achter.

Dat enthousiasme aanstekelijk werkt,
merkte ik wel.
Maar dat het wegvallen, zo'n gat zou slaan,
had ik nooit kunnen denken.
Nu verlies ik me in mijn boek
in de hoop alles om me heen te vergeten.
Maar het is een illusie,
want in stilte beeft mijn hart nog na.

Inne

2009-12-14T21:50:00.002+01:00

Wanneer de grond steen hard is
en de wereld kil aanvoelt,
is het fijn een warme entourage te hebben.

Inne

Taart

2009-12-11T19:06:00.002+01:00

Taarten hebben de laatste tijd een vreemde betekenis in mijn leven. Maar op zich vind ik dat niet zo erg. Tot nu toe heeft mijn leven namelijk niet zo veel taart gekend. Maar de meest memorabele taart uit mijn leven is toch wel het 'koninklijk dessert'. Het stamt af uit lang vervlogen tijden in het peperkoekenhuisje. Aldaar maakte ik samen met mijn oma deze overheerlijke taart.

Het is lang geleden en ik kan het me amper herinneren. Ik zie alleen nog flarden: het kapot maken van de lange vingers met de deegrol, het laagje kruimels op de bodem en het verdwijnen van de taart in de kelder, met de veel te steile trap. Al de rest is verdwenen. Ik heb geprobeerd nog te putten, maar het kwam niet meer. Ik was amper 10...

Maar de herinnering aan het beste dessert ooit, begonnen me een tijdje terug toch weer te prikkelen. Het idee om het zelf eens te proberen, was er al een hele poos. En nu was er de gelegenheid om het te maken. Gemaakt met liefde. Dat deed mijn oma tenslotte ook. Het resultaat was niet slecht, maar het kon zeker nog beter. Ik ga het je nog eens vragen, wat het echte geheim is van die taart. En verder kijk ik uit naar de volgende taart. Wat dacht je van 11 januari op mijn 'verjaardag'?

Inne

2009-12-08T10:12:00.003+01:00

Soms in het leven moet je kei hard aanlopen en springen om ergens te geraken.
Jezelf heel even door de lucht laten vliegen, om vervolgens op een schijnbaar onbereikbaar stuk te laten landen. De vlucht kan zalig zijn, je laten meevoeren door je eigen energie, het gevoel hebben van eens ergens te komen. Maar ik het schrik om te vliegen, om even de grond onder mijn voeten te verliezen, om geen houvast te hebben tot je weer mooi op je voeten land of met een smak met je gezicht tegen de grond aangaat. Ik heb op zich geen schrik om te vliegen, maar wel om niet meer terug te kunnen, wanneer de val in aantocht is, wanneer ik merk dat de voeten geen optie meer zijn en ik met een pijnlijke dreun zal neerkomen, vol blauwe plekken, schrammen en andere verwondingen, die me nog lang de sprong zullen doen herinneren.

Ik sta onrustig te draaien. Ik weet dat ik zou moeten springen. En ik weet ook dat het zoooo zalig is als je weer op je beide voeten terecht komt. Dat ik nooit op beter terrein geweest ben, als wanneer ik met een zachte plof op mijn voeten landde, amper de tijd nemend om neer te komen, voor de volgende sprong. Maar ik herinner me ook de pijn van een val, waarvoor ik schrik zal hebben tijdens de vlucht.

Momenteel ben ik onrustig. Ik zou 2 seconden moed moeten verzamelen. Gewoon om aan te lopen en me af te zetten. Maar de keuze tussen de veilige grond en het risico van de vlucht, doen mezelf in cirkeltjes draaien en hangen een lucht van onrust om me heen. Ik wil de kansen nemen die ik krijg, maar zeker geen domme dingen doen.

Inne

Meeneem kinderen

2009-11-27T23:31:00.002+01:00

Toen ik vandaag de Colruyt binnen kwam,
zag ik 3 jongetjes staan. Alleen.
Ongeveer 4, 6 en 8 jaar oud.
3 broertjes leken ze me.
Allen stuk voor stuk schattig
met een overheerlijk snoetje.
Vol verwachting starend
naar de steeds openende schuifdeur.
Klaar om meegenomen te worden.

Ik heb ze even staan bekijken,
mee naar de schuifdeur starend.
Maar haar verwachtte komst bleef uit.
Ik ging dan maar de winkel binnen
en liet hen achter.
Klaar om mee te nemen...

Inne

Inspiratiebronnen

2009-11-24T00:53:00.004+01:00

We namen afscheid, jij en ik. Jij besefte het niet, maar toch ontroerde het me. Voor jou ben ik één uit de massa, voor mij ben jij een voorbeeld. We zien elkaar weer en liefst maar 1 keer. Van mij zul jij je weinig herinneren. Maar ik neem een stuk van je mee. Je bent een voorbeeld, één van de zo velen. Maar toch. Je zal je vinden in mijn handelingen, je zal de inspiratie zijn voor sommige van mijn daden. Soms zelfs in de tegengestelde zin. Maar je was een richtlijn. Een richtlijn voor mijn patroon van denken. De patiënt eerst. En wat medisch het grootste lijkt, is het daarom niet meteen. Stel het comfort van de patiënt voorop en verlies hem nooit uit het oog, hoe machtig je ook bent. In tegendeel, gebruik die invloed om andere deze zelfde normen te doen aannemen. Breng over, waar je zelf in gelooft.
Ergens herkende ik mezelf, in je open hart voor de mensen. In het nuchter denken over wat nu werkelijk het beste is. In het niet doen van nodeloze dingen. Maar ik distantieerde me in je soms onmogelijke arrogantie, in het verloren respect voor de patiënt over onschuldige zaken.

In dit leven hebben we inspiratie bronnen nodig. Bronnen, waar we soms een beetje van kunnen aftappen. Net dat wat we willen, om met alle afgetapte beetjes, onszelf nog wat bij te schaven. Wat zal ik van je herinneren als ik over 4 jaar afstudeer? "Een verband dat pijn doet, moet weg! Knip het los en bedenk daarna wat je gaat doen om het vervangen. Want een verband dat pijn doet, is slecht en moet dus sowieso verwijderd worden." En het lijkt misschien een voorbeeld, maar het is een schets van een mentaliteit, die ik alleen maar kan bewonderen.

Inne

2009-11-21T00:28:00.000+01:00

Vergeet niet te dromen,
want op een dag komen ze uit!

Inne

Lachen met de marginaliteit...

2009-11-08T10:50:00.003+01:00

kan dat?

Het is een vraag die de afgelopen dagen door mijn hoofd speelt. Deze week houden we namelijk een margifeestje op kot. Volledig gewijd aan de marginaliteit. U kent hen wel: de rand van de maatschappij. Dronken mannen die leven op chips en bier, van café tot café of voetbalmatch tot voetbalmatch. Vaak met al even dronken vrouwen, al dan niet geslagen door hun teerbeminde echtgenoot. Kinderen, die in januari nog zonder jas rondlopen, want die hebben ze niet. Die niet mee op school uitstap mogen, omdat moeder dat geld verrookt en er op school jammer genoeg ook niets van bakken. Ze merken zichzelf met vele tatoeges, piercings en een behoorlijk hoog aantal tienerzwangerschappen. Armoede en ellende, zowel financieel als intellectueel, in deze toestand overgedragen op hun kinderen. Het leven hangt aaneen met irrealistische lijm van onverwezenlijkbare dromen en betere tijden, die zullen komen door dagen wachten in de sofa. Schrijnend niet?

Maar best ook wel grappig. Ons even uit ons gestructureerde leventje vertrekken en verplaatsen naar de wereld waar schijnbaar alles kan en alles mag. Daar waar geen grenzen zijn en niemand echt normaal is. Daar waar we zonder schaamte Cara Pils kunnen verkiezen boven een Stella, totaal smaakloze kleren uit de jaren 80 mogen dragen en ons gedrag geen norm kent. Zalig toch?

Het is zalig. Maar dat neemt niet weg, dat de marginaliteit eigenlijk een héél schrijnend thema is. Wat voor ons een thema van vrijheid is, is voor hen een gedwongen statuut. Ik heb van mijn afgelopen vakanties veel tijd doorgebracht met de volgelingen van de marginaliteit. Namelijk met wat men noemt de 'maatschappelijk zwakkere kinderen'. Ik heb vele verhalen gehoord. Allen schrijnend. Stuk voor stuk vicieuze cirkels, waarin de kinderen meegezogen worden. Hun ontwikkeling verstoord door mishandeling, verwaarlozing, vernedering, ... Want zelfs bij ons krijgen ze eigenlijk geen gewone kans. Ze worden uitgelachen, weggelachen. Om de afstand met hen, die er niet bij horen, toch maar zo groot mogelijk te houden. Ze zijn gedoemd om te mislukken. Op zich zijn ze niet beter of slechter dan jij en ik. Maar hun omgeving laat hen gewoon in de steek. Schaadt hen, verdrukt hen, misvormt hen. En lokt hun zo langzaam maar zeker, zelf in de marginaliteit.

Ik zal lachen en me amuseren, maar zeker niet vergeten dat het eigenlijk niet om mee te lachen is. Dat jullie eigenlijk allemaal beter verdienen, dat het leuk zou zijn als er voor jullie een oplossing was, als we jullie zouden kunnen redden van deze hele marginaliteit. En het verleden heeft me geleerd dat dit al een even irrealistische droom is en dat zij in de instellingen, weerhouden van de marginaliteit, zeker niet beter af zijn. Dat we slechts een kleine inspiratiebron kunnen zijn, voor hopelijk beter. Maar dat het enkel de gelukkigen zullen zijn, die hun lot kunnen ontlopen. Dat enkel zij met een enorm doorzettingsvermogen en een bijzonder karakter er zullen in slaag te eindigen zonder tatoeages, werkloosheid, kinderen op veel te jonge leeftijd, armoede en ellende en verstoting.

Inne

Dag 29 + 30-31 + 32: Shanghai + Wuxi + Beijing (28/07/09-31/07/09)

2009-11-07T19:17:00.004+01:00

Mijn laatste dagje in Shanghai ging ik benutten met shoppen. Na mijn ervaring van de vorige dag, besloot ik dat het kleedjes zouden worden. Ik trok te voet van winkelstraat naar winkelstraat en de buit waren een galakleedje en een gewoon erg chique kleedje. En natuurlijk weer een hele hoop ervaringen. Zo kopen de boutiques samen kleren aan. En vind je in de aangrenzende winkeltjes vaak identiek dezelfde kleren. Als ze je maat niet hebben, gaan ze gewoon vragen bij de buren. Eigenlijk werkt dat systeem bij alles zo. De winkeltjes groeperen zich ook per thema. Af en toe kwam ik wel eens een duurdere winkel tegen, waar de kleren boven de 1000Y schoten. Verder liepen de straten ook vol met mensen die ons steeds "bags and watches" aanboden op een kaartje. Fake stuff dus. Maar ik was wel eens benieuwd naar die fake winkel. Niet om iets te kopen, maar wel om het eens te zien. Deze mensen afwimpelen is trouwens geen simpele zaak. Ze denken uit ons westerlingen veel geld te kunnen slaan, dus houden nogal aan. Een beetje gek, want waarom zou ik veel geld betalen voor een tas waarvan ik weet dat hij fake is? Toen ik uit interesse eens keek op het kaartje (dat had ik tot nu toe niet gedaan om er snel vanaf te zijn), had ik er een aan mijn been. Hij volgde me overal. Als ik een winkel in ging, bleef hij braaf buiten staan wachten. Als ik in de tegengestelde richting liep als waar hij wees dat de winkel was, kwam hij ook mee. Het strafste was dat ik over de middag ging eten in een winkelcentrum en toen ik daar ruim een half uur later weer buiten kwam, stond hij daar nog steeds. De winkel lag achterin gelegen in een steeg. Chinezen weten deze duidelijk te vinden, zonder een man met een kaartje die hen daar naartoe brengt. Een trap omhoog en achter een deur was een winkel met allerhande fake tassen van zogenaamde "grote" merken. Tassen, zonnebrillen en horloges, zoals die ook in de Europese toeristische oorden verkocht worden door venters op straat. Duidelijk is, dat het verkopen van dergelijke spullen, hier behoorlijk illegaal is. Later die dag sprak nog een andere kerel me hierover aan. Gezien het assortiment ruimer was deze keer ging ik nog eens mee. Deze keer bracht de betreffende man me naar een winkeltje dat chinese kleedjes verkocht. De deur naar de zogenaamde opslagruimte werd voor me geopend. Hierachter ging een volledige tweede winkel schuil met dezelfde tassen, horloges en zonnebrillen als daarvoor en ook een assortiment illegale dvd's en andere illegale elektronica, zoals iPods. Allemaal namaak, maar voor mij is het verschil niet te zien. Nuja, als het zo verstopt zit, is er ook geen twijfel aan dat het niet koosjer is. Ik zou ook niet weten waarom je namaak zou kopen. Ik ben zelf al geen merk freak en voor de kwaliteit moet je het zeker niet doen, want er bestaat geen twijfel over dat deze waarschijnlijk erg ver zoek is. Want dat het het fake is, daar winden ze geen doekjes om met deze manier van handelen. Ik hou het liever bij de goedkope, maar echte chinese stuff. Kleedjes dus!

's Avonds namen we de sneltrein naar Wuxi. We vergissen ons nog steeds in de afstanden met de metro in de grote stad. Daardoor kwam het dat we maar net op tijd waren. Je mag maar tot 5 minuten voor de trein vertrekt op het perron, daarna wordt niemand meer toegelaten. Wij waren 10 minuten op voorhand. We konden dus gewoon doorlopen naar het perron. Aangekomen in de juiste wagon (gezien we aan de late kant waren, had al bijna iedereen zijn plek ingenomen), bleek mijn plek bezet. Iets wat me niet verbaasde, want buiten werden er tal van fake tickets verkocht door mensen in de metrogang (daar hoef je dus geen tekeningetje bij te maken). Het waren 2 kindjes en die hielden zich van den domme natuurlijk. Gelukkig kwam er nog een man die ook een dubbel ticket had en werd er wat van plaatsen verwisseld, terwijl ik hen met een streng westers gezicht naar het gangpad verwees. De chinese sneltrein is een soort van TGV (of althans dat denk ik), die zich vlot door het landschap beweegt. Vooraan in de trein staat de snelheid die de trein haalt aangegeven. Deze ging op de piekmomenten tot 220 km/h, maar als je niet naar buiten keek, had je amper het gevoel dat je bewoog. Echt zot. Geen gevoel met de sporen meer, maar een zalig zoeven over de vlakte. De treinen zijn trouwens ingericht met enerzijds 2 en anderzijds 3 stoelen naast het gangpad. Rijen, allen met de hoofden in 1 richting, de richting van de televisie. Vooraan werd namelijk aan weerszijde van het infobord een film gespeeld. Zonder geluid echter. Chinezen hebben overal schermen, toch hier in de grote steden. Het is alsof ze niet verder konden. De stoelen waren trouwens zalig, desondanks we gewoon in de economic class zaten: Voldoende ruimte, ook voor de benen en een tafeltje dat je kan uitklappen. De trein is een beetje duurder, maar met zijn 40 Y voor bijna 200 km, is dat nog steeds niets in vergelijking met de Belgische treinen. En met een echt ticketje heb je gegarandeerd zitplaats. De kindjes belandde trouwens aan de andere kant. Hun mama stond recht aan hun zijde. Soms treiterde het jongste meisje haar zusje. Hierop werd haar een flinke tik verkocht door haar moeder. Dit zonder blikken of blozen in een volle trein. Dat zegt genoeg over de Chinese opvoeding. En deze trein is zeker geen arme mensen plaatsje.

In Wuxi woont en werkt de broer van Rick. We gingen 2 nachtjes op zijn appartement logeren. De westerse luxe lonkte ons alvast even te gemoed: stokbrood, kaas (!!!! hier echt niet gezien behalve soms eens smeerkaasjes), chocolade, ... Mensen die hier voor een poos wonen, klampen zich blijkbaar toch wat vast aan de dingen die ze kennen uit het westen en doen hun best om aan de nodige producten te geraken. Vaak gaat dat via stocks die voor dit soort mensen worden ingevoerd. Ook ander producten zoals zeep, waspoeder, tandpasta, ... blijken toch bij voorkeur westers te zijn. In Wuxi schijnen al bij al niet zo veel expats te zijn, waardoor het moeilijker is om aan deze producten te geraken. In Shanghai zou dit netwerk blijkbaar beter zijn.
s Avonds keken we nog een film en gingen daarna bedwaarts.

De volgende ochtend werd gevuld met wat internetten terwijl de anderen weer film keken. Hier wordt ook nog steeds 2 keer per dag brood gegeten. In de namiddag gingen we een beetje rondwandelen in Wuxi. Wuxi is een mini Shanghai. Ook overal torens met daartussen laagbouw. Het is kleiner dan Shanghai, maar de hoge torens met hun originele vormen en hun fancy toppen, deden me meteen weer aan Shanghai denken. De stad zag er ook volledig nieuw uit, alsof hij de afgelopen 10 jaar uit de grond gestampt is. Dit kon Kevin (de broer van Rick) me bevestigen. Later kwamen we wel even in het oude deel. Dit was meteen een heel andere sfeer. Maar de oppervlakte was niets, ten opzichte van de nieuwe stad. Wuxi zelf telt 6 miljoen inwoners, wat op zich niet niks is. Terwijl je je een immense stad voorstelt, moet je beseffen dat de gemiddelde chinees hier in de lucht woont. We gingen ook naar de dierenmarkt. Gaia zou het moeten zien: beesten worden hier echt met onmogelijk veel in 1 kooi gezet. Om een of andere reden, zijn chinezen trouwens dol op vogels. Ze zijn dan ook vaak te zien in hostels, net zoals katten en honden trouwens. Maar al bij al, hoe dol ze er ook op zijn en hoe klein ook, gedragen chinezen zich best wel krampachtig tegenover hun dierenvrienden. Blijkbaar weer iets nieuws dat ze uit het westen willen overnemen. Ze hebben duidelijk nog wat oefening nodig. Ook gingen we naar de plaatselijke markt voor etenswaren. Deze was hier heel wat anders dan die op andere plaatsen. Eten werd hier niet op de grond gelegd, maar op de daarvoor voorziene toonbanken. Ook dragen alle verkoopsters hier hetzelfde uniform. Geen geslaap, geen gekaart, maar wel chinezen die je aanspreken om hun waren te verkopen. De moderne stad...

's Avonds gingen we streetfood eten. Dit betekent eigenlijk de restaurants voor de plaatselijke armere bevolking. 8 Y voor een plat, 2 Y voor een drankje. Heel erg goedkoop dus. Een smakeloos ingerichte eetzaal die betegeld is en er best wel groezelig uitziet, maar behoorlijk lekker eten. Aan de verhalen die hij vertelt, hoor je dat Kevin zijn voorkeur nog wel steeds naar westers eten gaat. Soms komt hij hier wel eten halen, maar dat is blijkbaar eerder een uitzondering. Westers eten is helaas vrij duur hier en viel dus buiten ons budget.

De rest begon duidelijk naar huis te verlangen, maar ik wou graag van mijn laatste dagen nog echt iets maken. Niet dat ik niet blij zou zijn als ik weer thuis was, maar het was ook niet dat ik er onmogelijk naar verlangde en in een soort van stase terechtgekomen was richting het einde. Daarom besloot ik nog een daguitstapje te maken naar Suzhou. Deze plaats is gekend om zijn prachtige tuinen en is per trein maar 20 minuten verwijderd van Wuxi. Nele en Rick wouden gewoon thuis blijven en Anouck sukkelt een beetje met haar voet en besloot deze nog wat te sparen, dus bleef ook thuis. Daarom ging ik die ochtend dapper alleen op pad. Alleen door China. Ik had al wel alleen rondgelopen, maar zo echt treinen nemen en naar een andere stad gaan was toch iets anders. Ik had gehoord dat het ging onweren die dag. Beneden aangekomen bleek het te regen. Best wel behoorlijk, dus trok ik mijn regenjas aan. Later zou ik wel paraplu verkopers tegenkomen en me er dan toch maar een aanschaffen. Het begon harder te regenen en de paraplu verkopers hadden duidelijk besloten dat het te slecht weer was vandaag om op straat te komen. Nog een beetje later en nog hardere regen, stond ik tot aan mijn enkels in het water. Misschien toch niet zo een geweldige dag om parken te gaan bezoeken. Ter hoogte van de Carrefour aangekomen (deze duikt hier wel eens op in de grote steden), besloot ik het plan te droppen en alvast eten te gaan kopen voor de volgende ochtend op de trein (zodat we niet meer door de regen moesten om dat te gaan halen) en een paraplu. Aan de Carrefour was een heel shoppingcenter verbonden en gezien ik uiteindelijk droger en warmer de Carrefour weer uitkwam dan ik deze binnen gegaan was en het buiten nog hevig plenste, besloot ik eens gebruik te maken van de Chinese solden. De HM vertelde me dat Chinese smaak toch nog wat van de onze verschilde. Enerzijds was hij bedenkelijk leeg naar onze normen, waren de prijzen hetzelfde en waren er wel degelijk deftige kleren in het soldenrek. Zo zag ik een kleedje hangen dat ik zelf in België onlangs nog 40 euro betaalde, dat hier blijkbaar niemand wilde en dan maar voor 100 Y van de hand gedaan werd. De initiële prijzen zijn hier trouwens hetzelfde. In de echte Chinese winkels deed ik wat koopjes: een kleedje, afgewerkt met pareltjes enzo voor 80 Y, een leren handtas voor amper 115 Y en dan nog onderbroeken voor 9 Y per stuk. Toen besloot ik de shop manie maar te stoppen en te denken aan de plek die nog over was in mijn rugzak. Ondertussen was het droog en keerde ik terug naar het appartement van Kevin. Anouck en ik besloten dat we nog wel eens streetfood wouden als middag eten. Deze keer zonder onze tolk Kevin, koos ik blijkbaar iets erg pikant. Met moeite kreeg ik een half bord op... Het is echt niet te eten. We spendeerden de dag verder met chillen en het nieuws van de afgelopen 5 weken te lezen.

s Avonds werden we getrakteerd op pizza's. Ik moet zeggen dat het er op leek, maar een italiaan zich er echt wel dood voor zou schamen. Ik vond het wel lekker. Daarna namen we de trein richting Beijing richting onze vlucht. Deze keer een T-trein. Dat zegt jullie natuurlijk weinig, maar je hebt hier verschillende niveau's van treinen. Die met gewone cijfertjes hebben geen airco. Zo hebben we er 2 genomen, maar dat was wel wat afzien. Dan heb je de K-treinen, die wel airco hebben en iets sneller zijn. De T-trein deed me echter denken aan de sneltrein van enkele dagen ervoor. De trein was smooth en ik kon uren aan een stuk slapen. Ook hier moest je soms naar buiten kijken om te zien of de trein wel aan het rijden was. Zalig zo een T-trein en nog een pak sneller ook. 6 nachttreinen in 5 weken is niet slecht he.

Tegen de middag kwamen we aan in Beijing. Een hoop praktisch geregel: eten voor op de vlieger, horen hoe we er geraken, wanneer we er moeten zijn en hoeveel het kost. Dan uittellen wat we nog nodig hebben van geld en gaan wisselen. "Euroes please". Een gefronste blik... Een grijp in de schuif... Een enveloppe... "Do you mean this one?" vraagt hij terwijl hij ons een briefje van 100 euro toont. Chinezen toch! Euro's zijn duidelijk erg moeilijk, want eer alles geteld is en geregeld, zijn we een half uur verder. Tot slot gaan we doen, wat iedereen als eerste zou doen als hij in Beijing kwam: het Tiananmenplein bezoeken of beter bekend als het plein van de hemelse vreemde. Je weet wel, dat plein dat voor de verboden stad ligt... of eigenlijk toch niet. Wij waren allen in de illusie dat het er gewoon voor lag, maar in werkelijkheid was het ervan gescheiden door een grote straat met wel minstens 4 baanvakken in elke richting. Ook aan alle andere zijden werd het plein omringd door immense wegen. Het plein zelf is ook enorm groot. Niet zoals peoples square enkele dagen geleden, maar toch echt wel veel groter dan je het je indenkt. Al bij al is er niet zo veel aan: een enorm groot plein met vooral een herinnering aan de opstanden. Deze moeten immens geweest zijn om zulk een plein te vullen. Zeker als je weet dat het mausoleum van mao (dat midden op het plein staat), er toen nog niet stond.

We hebben onze zak herpakt, nog eens gaan eten waar we de vorige keer geweest zijn en nog wat rond gekuierd. Zo meteen duik ik mijn bed in, want morgen ochtend moeten we er weer om 7 uit! Tot morgen avond in België!

Zoen!

Dag 28: Shanghai (27/07/09)

2009-11-05T18:10:00.006+01:00

Gisteren stonden Anouck en ik nog eens vroeg op om een tempel te bezoeken. Een speciale tempel, gezien deze bewaard was gebleven van de plunderingen van de rode garde. De oppermonnik was namelijk zo slim te geweest een portret van Mao te laten schilderen op de voordeur en dat mocht men natuurlijk niet aanraken. Zo bleef de tempel gespaard van allerhande plunderingen. In deze tempel waren opvallend veel monniken aanwezig met opvallend vaak een gsm in hun hand. Ook de monniken van tegenwoordig zijn dus niet meer wat ze geweest zijn. Ze zijn wel nog een pak jonger dan onze collega broeders. Verder blijft het verbazend hoeveel jonge gelovige mensen die je ziet in de tempels. Ze bidden en geven donaties.

Later op weg naar het treinstation op tickets te bestellen, kwamen we weer door erg vuile en verloederde buurten, waar de mensen op straat hun kleren wassen en bakfietsen weer in de straten heersen. Het is vreemd hoe de stad zo verdeeld kan zijn en hoe in het zo westerse Shanghai toch nog steeds een deel van het echte China schuilgaat.

's Middags gingen we eten met de familie van Rick. Wederom een westers restaurant met een toch eerder westerse prijs en een westerse pasta. Maar ik moet toegeven dat hij mij smaakte. Daarna gingen we nog enkele winkeltjes doen. Allemaal kleine boutiques met 2 korte rijen kleren en van elk kledingsstuk maar een stuk. Er waren enkele erg mooie kleedjes bij en echt niet zo duur. Daarna gingen we op zoek naar een cinema om te zien of we Harry Potter konden zien hier. We hadden een cinema gezien op Peoples square en hier gingen we dit even checken. Maar dat was sneller gezegd dan gedaan. Zoals ik al verteld heb is Peoples square enorm en door alle bebouwen en beplanting kan je helemaal niet zo erg ver kijken. Verder had het metrostation 20 (!!!) uitgangen en moesten we er daar dus een van kiezen. Ik koos die, die in de buurt was van de straat waar we uitkwamen toen we de eerste keer op Peoples square waren. We hadden de cinema namelijk snel gezien toen. Geen slechte gok bleek naderhand, behalve dan dat we in de foute richting rond het plein begonnen te wandelen... Al bij al bleek het ook hier 7 euro te kosten, dus besloten we maar te wachten tot thuis, zodat we hem konden zien met deftige ondertitels. De cinema was deel van een winkelcentrum en we besloten dit eens verder uit te pluizen. Het was 7 verdiepen hoog en opgebouwd rond een hoge centrale hal. We besloten naar boven te gaan en vandaar hadden we een prachtig uitzicht over Peoples square en de omliggende skyline. Ook de man in zijn onderbroek op zijn dakterras konden we niet missen (je komt hier wel vaker mannen in onderbroek tegen). Op de bovenste verdieping was een fitness gevestigd. Maar fitnessen is voor chinezen toch nog iets anders dan voor ons. Op de loopband was slechts 1/4 chinezen aan het lopen, de anderen echter aan het wandelen. Dat laatste heb je bij ons ook soms, maar de dan gebruikelijke helling van de band, bleef hier uit. Ook op de andere toestellen zaten er meer chinezen stil dan in beweging. Je zou het na hun uitslag met de spelen niet zeggen, maar volgens mij zijn chinezen niet zo erg sportief. Verder checkten we ook nog wat prijzen van winkels die we bij ons ook kennen: Apple, Sony, Mango, ... Opvallend was dat je eigenlijk altijd hetzelfde betaalde als thuis. Voor Sony (dat gemaakt wordt in China) is dit anders, daar was alles 2/3 van de prijs. Maar verder waren de prijzen hetzelfde en dus zeker voor de kleren erg duur.

We besloten te gaan eten in 1 van de zijstraten van Peoples square. Je hebt hier vaak restaurants die aan de voorkant een aantal grote schalen staan hebben, waar je dan uit kan kiezen. Het zag er lekker uit en we konden binnen zitten, dus dat deden we. Een vriendelijke chinees wees ons echter dat we buiten moesten gaan kiezen. Hij legde in het chinees uit wat de prijzen waren en de porties en we besloten van alles een portie te pakken (rijst, noodles en een soort van gefrituurde balletjes). Samen koste dit 21Y. Eerst een ticketje halen, wees de man ons en daarna konden we het eten pakken. Hij hielp ons met het dragen van de bordjes en bracht ons later nog 2 kommetjes met een raar vocht in. Hij gebaarde dat we er iets moesten in doen, maar ik kon niet goed uitmaken wat. Daarom lieten we de kommetjes maar links liggen, want om op te drinken, zag het er beslist niet uit. Op de noodles hadden ze een soort van pindasaus gedaan. Een beetje later kwam de man terug langs. Hij gebaarde dat we de noodles met de saus moesten mengen. Toen we wat aarzelend keken, pakte hij ons bord en begon het dan maar zelf te doen. Super lief en grappig en nog lekker ook.

We namen de metro door naar het begin van de winkelstraat om de verlichting te kunnen aanschouwen van alle opflikkerende plakkaten. We waren iets te vroeg, want de avond was nog maar net gevallen. We besloten richting de Bund te wandelen om het water eens te zien. We hadden gehoord dat deze onder constructie was voor expo 2010 en we er niet op konden wandelen. Daar aangekomen bleek het geen leugen te zijn. Er waren hoge plakkaten opgetrokken om de werf af te scheiden. Van het water was niets te zien. Boven de plakkaten staken de toppen van de gebouwen uit, maar het was teleurstellend. Rond ons stonden mensen om boottrips te verkopen. 100Y voor een uur. Anouck en ik besloten dat we 50 wouden geven. Na een tijdje afbieden gingen we voor 50 mee. We moesten eerst met een busje naar de plek van de boot, dus we checkten toch maar even of ze ons weer zouden afzetten waar we begonnen waren. Dat was geen probleem. Alles was nog last minute en er stond een kerel op ons te wachten om alle controles te omzeilen. Zo geraakten we vlot op de boot. Er stonden veel chinezen aan dek (enkel chinezen eigenlijk), maar gelukkig kan zelfs ik daar over heen kijken. Dankzij onze lessen chinees drummen en voorsteken, kwamen we zelfs al snel op de eerste rij te staan. Pudongsite (het nieuwe deel van de stad) was indrukwekkend. Iedereen kent wel de hoge toren met de twee bollen op, maar eigenlijk staat de overkant helemaal vol met sciencefictionachtige gebouwen. Allerhande grote torens met fancy vormen en exotische verlichtingen. Bouwen is hier duidelijke en sport. De torens zijn niet alleen hoog, maar ze hebben van die zotte vormen en rare toppen. Om het hoogst, om het chiquest, om het opvallendst. Het viel wel op hoe weinig lichtjes er in de torens brandden. De stad zag er modern en vooruitstrevend uit, maar ook kil en verlaten. Tussen de hoge gebouwen kon je open ruimtes zien. Lage gebouwen waren er eigenlijk niet. Alles toornde minstens 5 verdiepingen hoog. Hoog of leegte... dat is een moderne stad. Toen de boot de andere richting uit vaarde, kregen we zicht op de oude stad. Ook hier staan er hoge torens, maar daartussen is er een vlakte van "normale" gebouwen. De torens zijn ook niet zo hoog en ook niet zo blits. Later op de kade zagen we tekeningen van Pudongsite met enkele gebouwen die duidelijk nog tot de toekomstplannen hoorden. Dat het bouwen van futuristische gebouwen nog lang niet gedaan was, kon daar wel uit blijken. Terug aan de kade waren zij die ons gebracht hadden nergens te bespeuren. We moeten wel bekennen, dat we ook niet echt meer wisten hoe ze eruit zagen. Het is namelijk zo dat de persoon die ons aangesproken had, de persoon die ons gebracht had en de persoon die ons naar de boot begeleid had, 3 verschillende mensen waren. We herkenden uiteindelijk wel de mensen die met ons mee gereden waren naar de boot. Ze stonden nog braaf te wachten, dus we bleven maar bij hen staan om hen te volgen. Op een gegeven moment schreeuwde iemand iets in het chinees en stroomde de massa wachtende mensen een beetje verder. Onze metgezellen verdwenen met nog wat onbekende mensen in een busje. Wij besloten maar de taxi te nemen, gezien we vreesden dat we toch niet meer echt opgepikt zouden worden. Deze zette ons opnieuw af aan het begin van de winkelstraat. Deze keer waren alle neons aan en het druiste er nog van de drukte. Winkels zijn hier namelijk open van 10 tot 10. Anouck nam de metro naar het hostel, maar ik besloot de afstand (meer dan 6 km) te voet af te leggen. Na nog enkele westerse winkels gecheckt te hebben, besloot ik dat westerse kleren hier echt wel zot duur zijn. Ze kosten allemaal hetzelfde als bij ons. Maar dat is voor hier echt wel veel en hun kwaliteit is vast niet beter. Ik besloot dan maar dat ik mijn shopactie (ik wou eerst de chinese ontwerpen voor de grote ketens eens uitproberen) maar te verplaatsen naar de plaatselijke winkels en me te focussen op enkele dingen die hier echt goedkoop zijn tegenover in België. Moe maar voldaan, kwam ik enkele uren later aan in het hostel.

Leuk weetje: hier worden stellingen gemaakt uit bamboe. Het is echt wel gek om het zo te zien staan op straat en zeker in Shanghai. Maar blijkbaar is bamboe er stevig en vast een pak lichter dan de metalen stellingen die wij kennen.

Zoen!

Dag 26-27: Shanghai (25/07/09-26/07/09)

2009-11-04T21:15:00.006+01:00

Het eerste wat me opviel toen in in Shanghai aankwam was: "he het ruikt hier fris". Al weer vergeten wat frisse lucht was, werd ik daar nu weer aan herinnerd. Mijn sympathie voor Shanghai begon al meteen te groeien. Ik kan wel zeggen dat het een kleine cultuur shock was. Na 3 weken in het afgelegen China gezeten te hebben, kwamen we nu in eens terug in het westen. De mensen waren hipper, de gebouwen van het station en de metro waren proper en ja, het rook er lekker.

Op de metro richting hotel, probeerden we verschillen tussen de chinees in Shanghai en in Beijing te ontdekken. Ik denk dat ze hier in Shanghai nog westerser zijn, maar het is al weer zo lang geleden, dat ik het helaas niet met zekerheid kan zeggen. Maar Shanghai glom en blonk en druiste en ik voelde me er meteen thuis.

Aangekomen in het hostel, werden we weer geconfronteerd met een staaltje chinese "service". De tante van Rick had een reservatie voor ons gemaakt (en die, hoorden we naderhand, nog bevestigd) op een slaapzaal. Toen we arriveerden tegen een uur of 5, bleek er echter geen kamer ter beschikking. Alle bedden waren genomen, gezien er te veel reservaties via internet binnen gekomen waren. Idd, vreemd. Ze konden ons wel naar een hotel in de buurt verwijzen en dan konden we de dag erna terug komen om te horen of er een bed vrij was. Maar ze kon niets beloven, want het hing allemaal af van de reservaties via internet. (neen, dit moet je niet snappen) Voor we het hotel, dat ze aanraadde, aannamen besloten we toch nog maar even zelf het internet te checken. Nergens waren echter nog onze 3 nachten beschikbaar, behalve in het hostel waar we net te horen gekregen hadden dat er geen plaats meer vrij komt. Massale overboeking dus en wie het eerst in de dag arriveert, het eerst maalt. Klagen en dreigen hielp niet deze keer. Het was volledig onze schuld dat we geen kamer hadden. Tante Joyce had geen telefoonnummer achter gelaten en we waren aan de late kant (hoewel er als aankomstuur 18u stond). We gingen dan maar naar het hotel dat ons aangeraden werd. Deze keer geen jeugdhotel, maar een hotel voor chinese bisness mensen. 2 2-persoonskamers voor respectievelijk 14 en 20 euro. Niet echt duur dus. Maar omdat het altijd gezelliger is om in een jeugdhotel te zitten met wat gemeenschappelijke ruimtes, besloten we de dag erna toch maar te proberen te veranderen. Ze beloofden hun best te doen, maar konden niets beloven. Het hing allemaal af van de boekingen via internet. Maar ze zouden de volgende ochtend bellen, als er plaats vrij was.

Na veel tijd verloren te hebben en nog niet veel gedaan te hebben door de lange treinrit, besloten we na een frisse douche, toch nog maar even de stad in te trekken. We gingen ergens eten in winkelcentrum. Het was allemaal veel chiquer en veel properder. Ook begrepen ze onze bestelling in het Engels. Dat was de eerste keer deze reis. Helaas was het ook wel iets duurder en iets minder. Daarna besloten we voort te wandelen naar het volksplein. Ik heb nog nooit in mijn leven zo'n groot plein gezien. Het was al donker ondertussen (het is hier donker vanaf iets na 7) en het was moeilijk om een beeld te krijgen van het plein. Het staat ook vol met bomen en gebouwen, maar het is vooral immens groot. Je kan er lang over wandelen alvorens je het helemaal gezien hebt. Het fascinerende waren de hoge torens, die langs alle kanten rond het plein opdoken. Allen al dan niet minder stijlvol verlicht en erg imposant, door hun vaak verrassende verschijningsvorm. Toen ik hoog in de bolvormige top van een van de torens een cirkel sfeerlicht zag branden, gingen mijn movie-alike verlangens meteen branden. Ik wou naar een top roof bar! Anouck deelde mijn mening. We keken even in de hoogte en kozen (op basis van het licht dat erin brandde) een toren uit die we zouden proberen. Onder aan de toren aan gekomen, waren er een hele hoop opgedutte chinezen van ongeveer onze leeftijd. Deze besloten echter niet naar verdieping 38 te gaan, maar verlieten reeds de lift op het 7de. Boven aangekomen, sloeg een stofzuigende chinees mijn droom aan diggelen. Blijkbaar is er nogal veel in Shanghai dat sluit om 10. Zo ook het restaurant dat zich effectief op de top bevond. Dan maar eens een kijkje nemen op het 7de. Toen we binnen kwamen werd ons het woord "disco" toegespeeld. Veel muziek was er echter niet te horen. Na het uitvoeren van de "volg de chinezen"-tactiek, kwamen we echter in de betreffende zaal terecht. Een gang met een bar, die leidde naar een ronde zaal in verdiepen. Overal stonden U-vormige sofa's rond lage tafeltjes. We wouden het allemaal wel eens gade slaan, dus besloten ons aan een van de tafels op het bovenste verdiep te zetten. We zaten amper of een kwam een kerel bij ons staan om te melden dat de tafel minstens voor 500Y was. Aan de bar konden we gratis zitten, dus dat werd het dan maar. Een cocktail voor 40Y was al beter betaalbaar en we hadden zicht op de binnenkomende chinese jongeren. De jongeren kwamen binnen in soorten van "gangs": groepen van om en beiden 10 jongens of meisjes, allen hetzelfde gekleed, kwamen onder een luid gedaver (ze moesten een trap af) de zaal binnen. Ze waren allen hetzelfde gekleed: voor de meisjes een korte (denk: héél kort) jeans-short, een topje en hoge hakken (geen handtas). Ze zagen er niet er eigenlijk erg sletteriger uit. De jongens met allen hetzelfde kapsel (langer met het haar vooraan opzij gekamd), een polo met streepjes of een wit hemd met zo een soort van zwarte vest zonder mouwen over en een lekker strakke broek. Zo vestigden ze zich dan met hun groep rond het tafeltje en bestelden er decadente dranken (echt eelder flessen sterke drank) en eten (ook erover dus). Dansen was niet meteen aan de orde. Omdat wij westerlingen natuurlijk wat meer durven hier in het verre oosten, besloten Rick en Nele dan maar de dansvloer (die ten opzichte van de oppervlakte van de club trouwens belachelijk klein was) te openen. Na een poosje kwamen er wat chinezen bij staan. Maar het imago wordt geen moment uit het oog verloren natuurlijk. Meisjes dansen zoals hun kledingsstijl: sletterig en erg tv-clip achtig. Wie hier niet aan mee doet, danst timide of nog liever helemaal niet. Wat een gebeuren. We waren waarschijnlijk in een van de clubs van de snobs van Shanghai beland. Met onze vakantieschoenen, shorten, topjes, buidelzakjes en rugzakken vielen we dan ook wel wat uit te toon, maar als blanke worden we natuurlijk niet geweigerd. Behalve ons, waren er trouwens geen blanken te zien. Niet veel later lieten we het toch maar voor bekeken. Het mag dan niet mijn stijl zijn, het is zo indrukwekkend.

Shanghai liet meteen een geweldige indruk op me achter. Want desondanks de torenhoge gebouwen, de neonlichtjes en het poep-chique gebeuren hier en daar, kent de stad toch zijn menselijke kantjes. Er zijn ook vele gewone gebouwen en gewone steegjes, gewoon tussen al het overweldigende in, waar een mens zich mens kan voelen. Alle weemoed van de dag ervoor, was ineens weggevallen. De rest van China is en blijft geweldig, maar ik was ook blij om in Shanghai te zijn.

De volgende ochtend besloot ik direct eens gebruik te maken van de faciliteiten van deze verwesterde stad: ik ging een heerlijk westers ontbijt bijeen sprokkelen. Bruin (!!!) brood, kaas, cornflakes, melk, bananen, kiwi's, muffins en yoghurt stonden op het menu. Allemaal dingen waar we hier soms maar moeilijk aan geraken. Na mijn uitstapje naar de winkel, ging ik toch ook nog maar even langs bij het jeugdhostel. Of ze een kamer hadden voor ons: maar natuurlijk, geen probleem en we zouden zelfs samen liggen. Ik meldde dat we dan kwamen inchecken na het ontbijt. Na het ontbijt echter, bleek er weer maar 2 bedden vrij te zijn in dezelfde kamer. We moesten wachten tot de anderen uitgecheckt waren. Echt niet te snappen. Ik zei dan maar dat ze alvast van de tijd kon gebruik maken om onze paspoorten te kopiëren, de rekening te maken en onze papiertjes in te vullen. Daar begon ze dan mee. Na meer dan een uur waren we dan eindelijk ingecheckt. Chinese service...

Daarna trokken we richting de oude stad. Vroeger was er namelijk ver van waar alle torens nu staan een oude stadswal met de stad in. Hier ligt nog steeds een tuin met al zijn paleizen. De tuin was prachtig en ook totaal anders dan wat ik me herinnerde in Beijing. Alle zotte kleuren, die de gebouwen daar kenden, werden hier vervangen door donker bruin hout. Er waren minder tekeningen op de gebouwen zelf, maar de witte lampions waren beschilderd met allerhande taferelen. Ook de plantencollectie van de van de tuinen is veel uitgebreider. Dit lag me eigenlijk veel meer dan de stijl in Beijing. Ook de andere gebouwen van de oude stad, waren doorgaans in donkerbruin hout, met goud. Ook op elk dak staan tal van figuren en draken. De oude stad was prachtig. Mensen die zeggen dat er in Shanghai niets te zien is, hebben het duidelijk mis. Het is niet Beijing natuurlijk, maar het heeft absoluut zijn charmes. Mijn eerste Starbucks-capuccino vond ik trouwens niet veel speciaals. Ook KFC's, pizzahutten en McDonaldsen kleuren hier het straatbeeld.

Daarna trokken we richting de tante en nonkel van Rick. Rick zijn nonkel woont al jaren in China als expat. Ze wonen in een compound. Dit is eigenlijk een soort van reservaat voor rijke mensen. Het is een groot park, met vooraan een wachter, waarin tal van huizen staan, zoals wij de villa wijken kennen in het westen. Villa wijken bestaan hier in China eigenlijk niet. Wanneer je hier alleenstaande woningen ziet is het ofwel afgelegen in een dorp (maar meestal zijn ook deze aaneen gebouwd) ofwel in groepen naast elkaar. Er is dan ongeveer maximum 1 meter tussen de huizen en er is geen voor of achtertuin. Het is dan gewoon een wijk met voor en naast elkaar allemaal huizen van dezelfde soort. Hier in de compound is dan meer een westerse woonwijk nagebouwd met de nodige voortuinen en ruimte tussen de huizen. Het ziet er allemaal wat idealistisch uit. De taxi mag trouwens niet binnen voor er gebeld is naar het huis om te horen of ze effectief volk verwachten en wanneer we later de taxi terug nemen, reed er een wachter met de taxi-chauffeur mee naar het huis om te zien of hij wel braaf ging naar waar hij beweerde. We gingen ook eten met de familie van Rick. We belandden in een buurt, waarvan de helft van de mensen blank zijn, een restaurant waar iedereen perfect Engels spreekt, waar de kaart westers kleurt en de prijzen eveneens. In Shanghai zijn er al bij al niet zo veel westerlingen, gezien er gewoon onmogelijk veel chinezen zijn. Maar hier in deze wijken heerst duidelijk een andere klasse. Het doet een beetje vreemd aan, maar het is wel interessant om te zien. Van china is er wel niet veel meer over hier. De mensen die hier wonen in deze vorm, onttrekken zich duidelijk grotendeels aan de realiteit en houden er een erg westers leven op na.

Later die avond doen we een tweede uitgaanspoging. Deze keer laat de nicht van Rick ons iets zien. De rugzakken laten we maar thuis en even iets met het haar en een oorbelletje in en ik zie er al net iets beter uit (het kort shortje (weliswaar geen jeans) en het topje waren ook aanwezig, om er toch wat bij te horen). Wederom een best zotte locatie (herinner je de toren van gisteren). Deze keer moesten we in een shopping centrum vol chique merken zijn (Prada, Louis Vuitton, ...). De winkels waren dicht, gezien het 10 gepasseerd was, maar het winkelcentrum werd opengehouden en bewaakt omdat er op de 5de verdieping een club was. De muziek bleek erg westers. In het begin was het populaire westerse muziek, daarna elektro, zoals de fuiven er thuis ook aan toe gaan. Hier was het volk wat ouder en duidelijk anders. Enerzijds veel westerlingen, anderzijds niet meer zo gang-achtig. We voelden ons al meer op het gemak. Terug zetels rond tafeltjes. Deze keer besloten we al niet meer te gaan zitten. Even iets drinken... voor 150Y? Bij nader inzien blijkt wel dat je een kan van het drankje krijgt en evenveel glazen als er mensen zijn... Maar toch... We wagen ons op de dansvloer en krijgen veel bekijks. Het gaat er allemaal wat aan toe zoals thuis, behalve dan dat de dansvloer wederom erg mini is en iedereen weer danst met zijn imago in gedachten. Wederom een erg chique club. Ik vraag me af waar de "gewone" chinees in Shanghai uitgaat. Als die uit gaat natuurlijk. Het voordeel aan deze clubs is natuurlijk dat de locatie en het interieur meer dan vetjes is. De oude geilende chinese mannen, die wachten op jonge dronken meisjes, kunnen natuurlijk niet ontbreken. Eentje probeert contact te leggen met mij. Maar hij spreekt geen Engels en ik geen Chinees. Hij gebruikt even een security man, maar dat gaat ook niet echt vlotjes. Shanghai blijft super!

Nog een leuk weetje: men eet hier de bladeren van de aardappelplant als groenten en eigenlijk best nog wel vaak. Wanneer we "groenten" bestellen, gebeurt het niet zelden dat we een groen achtige groenten krijgen, steeds geserveerd met look. Het lijkt een beetje op spinazie, maar is het beslist niet. Toen we in Ping'an eens besloten te checken wat "potato leaves" waren (met de vertalingen hier weet je nooit), bleken we dat deze nogal letterlijk te nemen was. En hoewel het een beetje gek klinkt, is het best wel lekker en dus ook wel functioneel.

Zoen!

Dag 25: Guilin (24/07/09)

2009-11-02T11:34:00.004+01:00

26/07/2009

Op mijn korte stop in Guilin, dwaalde ik rond door de straten. Eerst over de dijk, waar een groep chinezen iets wals-achtig aan het leren waren. Erg leuk om te zien. Er worden gewoon op straat lessen gegeven en iedereen doet dan zijn uiterste best om deze westerse bewegingen onder de knie te krijgen. Duidelijk veel populairder bij vrouwen dan bij mannen en die vrouw die dan toch een man aan de haak heeft kunnen slaan voor de lessen, is er dan ook apen trots op.

Guilin is een leuke stad: enerzijds is het echt een grote stad, anderzijds heeft het vele rustige plekjes. De dijk is prachtig (dezelfde rivier als in Yangshuo) en verder zijn er meertjes en parkjes. Daarnaast natuurlijk de drukke straten met veel verkeer en onmogelijk veel brommers. Hier in het zuiden, zijn fietsen duidelijk uit den bozen en heersen de brommers op straat. Het leuke aan zo een stad en even ronddwalen is dat je de echte chinese winkels tegen komt en eens goedkope spullen tegen komt. Maar zelfs dan, gaan de prijzen voor buitenlanders soms ineens maal 4. Maar daar loop ik niet in.

We hebben ook allen enkele "verdacht" goedkope DVD's gekocht. Overal op straat wordt hier Harry Potter and the half-blood prince op dvd aangeboden. Hieraan liet ik me echter niet vergrijpen. Mijn zak is trouwens al erg zwaar van alle te importeren stuff.

In de late namiddag, moesten we al weer vertrekken voor onze trein naar Shanghai. Het zou een trip van bijna 23 uur worden. Een heel eind in ruimte, maar ook een heel eind in de culturele verschillen. Gemende gevoelens aldaar:

25/07/2009

We zijn al een heel eind verder nu. Ook al hebben we nog een week te gaan en zijn er nog erg veel dingen die ik wil zien, heb ik toch het gevoel dat ik nu reeds China achter me laat. We leven namelijk op verschillen. En op weg naar Shanghai weet ik dat de verschillen terug zullen afnemen: dat de afstand met het ons vertrouwde Europa weer zal afnemen. Na 4 weken ben je heel wat dingen gewoon en ben je eigenlijk verchineest. Het zijn voornamelijk de verschillen die we waarnemen en minder de gelijkenissen. Het viel me al op dat ik de laatste week beduidend minder indrukken had, niet meer merk dat de mensen staren en minder nieuwigheden ontdek. Misschien wijst dit er wel op dat het verschil helemaal niet zo groot is of gewoon gemakkelijk overbrugbaar is. Er zijn natuurlijk nog verschillen, maar die ontmoeten we daarom niet op straat. Zo probeer ik altijd iets "vreemd" van de winkel mee te nemen. Het hoeft niet echt iets speciaals te zijn: zo eet ik bv steeds andere noodles (terwijl de anderen meer naar de ondertussen vertrouwde noodles teruggrijpen), kocht ik gisteren jak-snoepjes (gedroogd vlees dat gekruid is en hier als snoepjes gegeten wordt. Best wel een beetje vreemd, maar zeker niet slecht. Ik denk dat het wat gewenning nodig heeft ;-)) en tot slot een potje met iets om op te drinken (gezien bij de chinezen), dat ik straks nog moet gaan ontdekken. De mentaliteit hier in het zuiden is ook wel anders. Je hebt constant het gevoel dat iedereen je wilt afzetten. De mensen zijn ook veel minder vriendelijk en er zijn veel meer bedelaars. Deze laatsten bestaan uit 2 voornaamste groepen: volwassen mannen met misvormingen die doorgaans over straat kruipen of die in rare hoeken liggen en anderzijds kinderen die met metalen kommetjes naar je toe komen gelopen en dan opdringerig aan je zijde blijven hangen. Je moet ze dan echt wegwuiven of wegduwen om er vanaf te geraken. Want zelfs als je ze iets geeft (om te eten), blijven ze aan je zijde hangen. Ze nemen wat ze gekregen hebben uit hun kommetje en laten je daarna weer het lege kommetje zien. Het is me ook al opgevallen dat ze werken voor "groteren", aan wie ze vervolgens alles moeten afgeven. Ook het eten blijkbaar. :-(

Zoen!

Dag 20-24: Yangshuo + Ping'an (19/07/09-23/07/09)

2009-11-01T00:23:00.012+01:00

20/07/09 ('s ochtends van op het dakterras van het hostel)

De trein had een half uur vertraging, maar voor een 18u durende trein, was dat zeker niet slecht. Het landschap was trouwens prachtig. In tegen stelling tot de vorige treinen, die ik genomen had, reed deze veel meer door het platte land en langs rustige dorpjes. Mensen op het veld, buffels en huizen met een communistisch kantje. Ze zien eruit alsof ze ooit bedoeld waren om welvaart en comfort uit te stralen, maar nu in verval getreden door de werkelijke lage kwaliteit, ontsieren ze de omgeving.

Na ons kaartje gekocht te hebben richting Shanghai, komt er meteen een man op ons afgelopen, die luidkeels "Yangshuo, Yangshuo" roept. Daar moeten we heen. "Duo shao quain?" (of in het nederlands: hoeveel kost het) Er wordt 15Y bovengehaald om het verschil tussen fifty en fifteen toch maar even duidelijk te maken. Dezelfde prijs als in de gids, dus we gaan mee. Er zitten enkele andere Europeanen bij ons op de bus. Ze laten hun ticket zien. Ze hebben echter een ticket besteld voor de trage, niet-prive, bus. Ze waren ook mee gegaan met de man die 'Yangshuo" riep, maar dus op de foute bus beland. Tegen dat de man er achter komt, is de bus al vertrokken. Een chinees die in de buurt zit, legt het misverstand uit aan de man en ze mogen blijven zitten zonder extra te betalen. Het zou bij ons niet waar zijn denk ik. Ik snap het trouwens niet zo goed: we hebben behalve in Beijing op de luchthaven nog nooit een ticket buiten de bus gekocht. Als we een bus willen nemen, wandelen we er gewoon op af en als het geen stadsbus is checken we de prijs. Tickets buiten de bus... ik was al weer bijna vergeten dat zoiets bestond. China...

Aangekomen in Yangshuo begint het te regenen. Daar heb je het regenseizoen: Elke dag meerdere keren kort en onverwacht. Doorgaans is het echter vrij bewolkt en de zon zien we maar weinig. Na de bui, gingen we de stad in om te eten en even naar een fototoestel te kijken. Zo in 1, 2, 3 en in China iets kiezen, is niet zo simpel. Uiteindelijk besloot ik een iets duurder toestel te nemen van een vertrouwd merk in de hoop het in België nog steeds te kunnen gebruiken. Ik zal wel een plug-in moeten kopen, want hij is natuurlijk gemaakt voor een chinees stopcontact. Vervolgens gingen we eten in het "mei yuo cafe". Dat betekent zo veel als "niet hebben". Dit restaurant beloofde zijn klanten te verlossen van alle irritante chinese gewoontes wat betreft service waar ik het in een van de vorige mails over had: traag, warme dranken (die eigenlijk koud geserveerd zouden moeten worden), ongelijktijdig serveren van de schotels, ... Maar eens chinees, altijd chinees. Zo ook hier, konden we merken. Tot slot stortten we ons nog even op de winkelstraat en Nele en ik kochten een chinees kleedje. Het was ons al opgevallen dat hier wel erg veel westerlingen rondliepen en idd, ze hadden kleedjes, waarin onze poep wel paste. Aan de lenden, waren ze echter nog wel een beetje groot. Maar zoals het hoort in China, laten we dat door de kleermaker oplossen en natuurlijk kost dat geen geld. De mevrouw van de winkel beweerde wel dat het een hele nacht ging duren, zo moeilijk was het. Maar ik week niet af van de vooraf bedachte prijs. Ik kan trouwens nu zeggen dat het zalig mooi gedaan was en dat het nu zit als gegoten.

23/07/09

De dag erna gingen we wederom op fietstocht. Ik ben dol op verloren rijden, want dan ontdek je de mooiste plekjes. In tegenstelling tot in Dali, is de rijst hier al veel rijper. Waarschijnlijk heeft het te maken met het verschil in hoogte. Ik miste het groen van in Dali wel, maar met de buffels en de bedrijvigheid op het veld, waren deze velden ook wel interessant. Nadat we dan toch op het juiste pad geraakt waren, bereikten we een dorpje dat niet veel verder lag. Er was eigenlijk niets te zien, maar dat maakt het juist zo interessant. Geen toeristische winkeltjes meer, wel een markt met het nodige aan groenten en fruit en gebruiksvoorwerpen. Hoewel dit een doorsnee dorp is, is het niet zo verlaten als alle vorige die we gezien hebben. Overal staan de deuren open en zitten binnen mensen tv te kijken of zich bezig te houden met van alles en nog wat. Hoewel het leven hier heel basis is (dat kan je zien aan de bezigheden van de mensen, de winkels en bv de afwezigheid van eetgelegenheden), heeft toch iedereen een televisie. Het is ons ook al opgevallen, dat zelfs zij die er erg arm uit zien, toch een gsm hebben. En eens een blik op de gsm winkel geworpen te hebben, zijn gsm's hier heus niet zo goedkoop, evenmin het tarief om te bellen, zoals wij mogen ondervinden. De hoofdstraat is bezaaid met scooterwinkels. Iedereen rijdt hier met een brommer. Op straat lopen vrij kippen rond. Als we wat uit het dorp wandelen, komen we enkele boeren tegen op het veld. Wederom rijden er veel jongeren op een scooter voorbij. De mensen die we passeren roepen allemaal "hello". Veel vreemdelingen zullen ze hier niet zien. Hier hangt om een of andere rede een sfeer van werkloosheid. Er zijn wel mensen op het veld en in de winkels, maar in elke portiek zitten schijnbaar mensen niets te doen. Het is voor ons moeilijk te vatten wat hier juist de situatie is.

Het weer was ongelofelijk zweterig en van ons tweede deel van de fietstocht kwam niet veel in huis. Douchen... Maar zelfs koud water is hier lauw...
We zaten in een nogal vreemd hostel. Toen ik die ochtend een stukje in mijn boek schreef, kwam dat omdat ik meerdere keren wakker geschreeuwd was. Het geschreeuw kwam van de vrouwen die het hostel onderhielden. Terwijl ze hun dagelijkse taken uitvoerden, voerden ze luidkeels gesprekken met elkaar. Jawel om 7 uur s ochtends. In alle voorgaande hostels, had het kuispersoneel zijn taken in stilte uit gevoerd. Logisch ook. Toen ik zat te schrijven, kwam een van de vrouwen op me af en begon in het chinees tegen me te brabbelen. Ik kon er natuurlijk niets van verstaan en ze kon geen Engels. Ze wees op mijn kleren en wreef over de hare om aan te duiden dat mijn kleren gewassen moesten worden. Een beetje ongepast niet? Nu was het wel zo dat we nog wat kleren hadden om te wassen en de beloofde wasmachines zijn eigenlijk wasservices. Normaal betaal je 10-15Y voor een machine. Ik ging maar even de prijs checken: 10Y per load. Normaal dus. Maar toen we met onze zak aankwamen, was het ineens 70Y. De kleren die ik had zien ophangen, zagen er niet echt proper uit, dus besloten we maar de laundry service in de straat te gebruiken. Die koste ons 20Y minder en de kleren waren zeker beter gewassen. Toen we die ochtend om de fietsen gingen aan de receptie, stond er een groep Fransen die wou uitchecken. De man die ons de vorige dag ingeschreven had, was er echter niet en de vrouwen spraken geen woord Engels en wouden dus ook de waarborg niet terug betalen. De Fransen stonden wat te wachten en speelden wat met het rekenmachine van de receptie (chinese rekenmachines praten namelijk als je cijfertjes indrukt, dus drukten ze pi in het chinees in). Toen een van de kindjes van het hotel het zag, begon deze de betreffende gast te slaan met een boek en probeerde het rekenmachine af te pakken. Het duurde een hele poos eer de man kwam en ons kon voort helpen. Toen we terug kwamen van de tocht, zaten de vrouwen gewoon op de dorpel van onze kamerdeur en begonnen wederom tegen ons te schreeuwen, hoewel we hen nog steeds niet verstonden. Later toen we weer doorgingen, zagen we ze onze deur controleren. Achja, we hebben ondertussen meer dan voldoende chinese hostels gezien om te weten dat dit niet erg normaal was. Elk normaal hostel heeft een crew van wel 4 Engels sprekende mensen en er is dag en nacht (!) permanentie, zodat je altijd ergens terecht kan. Er is een gezellige bar of leesruimte aan de balie, waar gasten zich verzamelen en het niet-Engelssprekend personeel is gedwee. We waren al van plan om een nacht extra te blijven in Yangshuo, maar besloten toch maar een andere plek te zoeken. Iets verder vonden we een jeugd hotel, met bijhorende gezellige gemeenschappelijke zaal. Toen we daar na het vastleggen van de kamer, even zaten om onze mail te checken (want de pc in ons hostel werkte ook niet), waren we meteen verkocht en we besloten gewoon een nacht vroeger te komen. We zouden die nacht nog in het huidige hotel blijven en de volgende ochtend onze spullen netjes naar het andere hotel brengen voor we op onze boottrip vertrokken. Dat was nog zo iets: we hadden deze trip geboekt via het hotel (dat had de gids ons aangeraden), maar als we om details vroegen, veranderden deze steeds. De bus vertrok nooit op hetzelfde uur en de boot had geen vertrek uur. De ochtend dat we op onze trip vertrokken, kwam de man nog naar ons toe om te vragen of we heen wouden varen of terug en welk deel we dan met de bus deden. Hoewel er duidelijk afgesproken was heen en terug te varen.

Die ochtend stonden we dus vroeg op, checkten ons in in het andere hotel en lieten onze bagage daar achter. Dat we met onze grote rugzakken vertrokken waren, hadden de vrouwen natuurlijk gezien. Toen we daarna op ons dakterras zaten te ontbijten, kwamen ze door onze deur naar binnen kijken om te zien wat er aan de hand was, hoewel we nog niet uitgecheckt hadden. Ongehoord. Ik heb ze vastgepakt en weg geduwd. Zoiets kan toch niet? We hadden nog voor de volgende nacht betaald, dus de kamer was van ons.
Niet erg op ons gemak vertrokken we op de trip. We hadden niets van info gekregen en best wel veel geld betaald. Er kwam een vrouw naar ons toe, die zei dat we haar moesten volgen (de man die beloofd had om om half 9 klaar te staan, was er natuurlijk niet). We werden op een bus gedropt. Er waren niet veel plekjes meer over, dus we zaten wat verspreid. Een meisje was als eerste zo dapper om iets tegen me te durven zeggen. Toen men in de mot had dat ik Engels sprak, wou iedereen een praatje maken. Om te beurt probeerden ze een gesprekje te strikken. Maar typisch chinezen, komen deze gesprekken niet verder dan "where are you from", "do you like china" en "you are very beautifull". Wanneer je wat diepgaandere vragen stelt, kunnen ze vaak niet meer volgen en eindigt het gesprek. De vraagintonatie hebben ze trouwens ook niet echt goed door. Als je een vraag stelt, kijken ze je vaak aan van "wat heeft die nu gezegd". Het is namelijk zo dat chinezen altijd een vraagwoord gebruiken. Jammer dat we de chinees zo niet beter leren kennen, want vragen over bv onderwijssystemen of waar ze Engels geleerd hebben (niet gewoon op school, maar dan op welk niveau), blijven onbeantwoord en belanden in niemandsland.

De boottocht was geweldig. Toen we van de bus kwamen, stond er een mevrouwtje ons op te wachten aan een elektrisch karretje. 2Y per persoon. Maar gezien we al betaald hadden, weigerden we dit. Dan mochten we maar voor niets mee. Je moet altijd uitkijken met de chinezen. Ze bracht ons naar een man met een boot. We hadden ons een soort van toeristenboot (denk aan die naar plankendael) voorgesteld, maar het was veel beter. Er lag een bamboe vlot met 3 2-persoonsbankjes op ons te wachten. Na wat in het chinees tegen de man gebrabbeld te hebben, vertrokken we. Het uitzicht was zalig: een grote rivier, omgeven door tandachtige bergen. In de rivier waren mensen hun kleren aan het wassen of hun buffels aan het baden. Af en toe zagen we een visser en natuurlijk krioelde het van de bamboeboten zoals de onze. Na anderhalf uur varen, kwamen we in een stadje, waarvan we het marktje bezochten. Markten blijven immer boeiend. De vissen waren deze keer wel dood, maar de kippen werden nog steeds levend verkocht. Ook allerhande andere handige hebbedingetjes zoals zaklampen zijn er te koop. De grond is vaak vuil en bedekt met een natte stinkende laag, waarop natuurlijk de etenswaren liggen. De man bleef trouwens de hele tijd bij ons. Waarschijnlijk om te vermijden dat iemand anders zijn klanten zou pikken (niet dat we zo naïef zijn, maar toch...). We aten een lekkere westerse lunch van boterhammetjes met confituur (het brood vult hier trouwens onmogelijk slecht, wat een bijna continue honger teweeg brengt die opgevuld wordt met koekjes). De man keek ons een paar keer vreemd aan, maar onderging. Waarschijnlijk tevreden met de 4 mensen op zijn boot. De weg terug was al even mooi. De rivier en het landschap zijn prachtig, de activiteiten er rond nog beter. Chinezen vinden zo een boottocht trouwens duidelijk maar saai. Ze wagen zich namelijk in de meest gevaarlijke posities op de boot om foto's te trekken en ze hadden zich allemaal voorzien van een soort van fietspomp waarin je water kan opzuigen, om watergevechten te houden tussen de verschillende boten... Chinezen kopen trouwens ook enorm veel souvenirs.

De trip was dus meer dan in orde, hoewel wat info op voorhand (dat had nu toch niet zo moeilijk geweest), wel leuk had geweest. Terug in Yangshuo moesten we nog uitchecken. We wouden behalve de waarborg ook nog graag een deel van het geld terug, omwille van de ongehoorde service. Eerst zei de man dat we voor die prijs niet beter moesten verwachten (hoewel de rest van onze hostels niet duurder geweest waren) en dat het ons probleem was als we ongelukkig waren. Vreemde houding niet? Uiteindelijk kregen we 70 van de 100Y terug voor die nacht. Niet slecht.

In Yangshuo is eend een plaatselijke specialiteit en echt lekker! De gids had ons een restaurantje aangeraden en het was echt lekker. De eend werd geserveerd op een bord met een witte eendenkop aan. Best wel leuk. Ook kon je hier hond eten, maar de rest wou niet. Ik snap niet goed waarom, want die honden zullen ook gekweekt worden om op te eten. Overal waar ze honden zien, denken ze dat deze in de pot zullen belanden. Ik denk dat de kans bij de kippen idd reëel is, maar ik veronderstel dat er om op te eten wel bepaalde rassen honden zijn. Geen hond dus op het lijstje bij de insecten... Wel inktvis.

Gisteren hielden we een chill dagje. We gingen niets doen. Of eerder: we gingen het zwemplan eens in uitvoering brengen. Hoe zalig de rivier er ook uit zag, onze lessen over parasieten, weerhielden ons toch van een waarschijnlijk onvergetelijke zwempartij. Het alternatief was het zwembad van het "paradise hotel". Een poep chique hotel, waar we meer betaalden voor een namiddagje zwemmen dan voor een nacht in ons eigen hostel. Maar alle toeristen waren op daguitstap, dus het zwembad was voor ons alleen. Zalig dus. En er was een kinderbadje, waar we dus gewoon konden zitten niets doen. Later die namiddag keken we samen een film. Westers chill dagje dus, maar dat kan soms geen kwaad. 's Avonds gingen we nog eens eend eten.

Deze ochtend trokken we richting de rijstterrassen. Gezien deze met het openbaar vervoer nogal moeilijk te bereiken zijn, besloten we een tour te boeken. Ik kan zeggen dat groepsreizen niets voor mij zijn, maar soms is het gewoon de beste optie. We vertrokken vroeg, want zelfs met de tour duurde het 3 uur om er te geraken. Wederom minderheden, die zich terug hoog in de bergen bevonden. Deze keer vrouwen met lang haar, dat ze als een soort van tulband op hun hoofd vastmaakten en met zware oorbellen in uitgerekte oorlellen. De traditie wil dat vrouwen hier hun haar niet knippen en het opspelden vanaf ze getrouwd zijn. Hun haar heeft een erg goede kwaliteit, want het kan tot 2 meter lang worden. Erg lang, als je weet dat de vrouwtjes met moeite tot aan mijn schouders reikten. Het is zo dat de minderheden in fases aankwamen en dat zij die het laatst kwamen, de slechtste grond kregen. Deze hadden dus de bergen gekregen. De manier om er toch nog iets op te kunnen verbouwen, was het allemaal in terrassen leggen. Best wel een mooi zicht. Door de hoogte waren de velden hier nog groen. De gids vertelde dat er hier maar 1 keer per jaar kon geoogst worden en dat was duidelijk niet in heel China zo. De huizen waren paalwoningen in hout. De onderste verdieping wordt normaal gezien gebruikt voor de dieren en daarboven wordt geslapen en gewoond. Het was nogal toeristisch en ik had zin om nog wat verder te wandelen naar een meer afgelegen deel, maar dat was helaas niet mogelijk met de tour.

Deze avond werden we afgezet in Guilin, waar we de nacht gingen doorbrengen (morgen hebben we onze trein naar Shanghai, dus terug gaan naar Yangshuo heeft niet veel nut). Het hostel had een pick-up service onder de vorm van een taxi nemen aan het station en dan je geld terugkrijgen in het hotel. 12Y was de richtprijs. Dat bleek echter niet zo simpel. We probeerden wel 5 taxi's die geparkeerd stonden aan het station, maar geen van hen wou de meter gebruiken en ze vroegen allen 20Y. Dan maar de bus... Op weg naar de bus, reed er ons nog een taxi voorbij. Deze wou wel met de meter werken. Voor 10Y reden we naar het hostel. Het zuiden hier is erg anders. De mensen zijn veel minder vriendelijk, proberen je continu in het zak te zetten en het afdingen gaat veel moeilijker. Dit alles maakt de sfeer wel veel minder ontspannen. Niet toegeven is echt wel de oplossing, zo moedig je hen niet aan misbruik van je te maken. En wanneer iets niet kan, ga je door. Afbieden doe ik eigenlijk niet meer. Ik bedenk op voorhand een prijs, die voor beiden partijen redelijk moet zijn en vertel deze. Terwijl zij afbieden, blijf ik bij mijn standpunt. De weglooptruc en eens kijken bij de buren, moet je wel gebruiken. Maar na een tijdje, krijg ik altijd men prijs.

Vanavond nog eens gaan eten in een typisch chinees restaurant. Het was lang geleden dat we nog eens in iets niet toeristisch geweest waren. Het is eigenlijk veel leuker om echt tussen de chinezen te eten en meestal zeker even lekker en stukken goedkoper. Het heeft ons weer gesmaakt en het blijft altijd leuk: je bent de attractie die avond en iedereen zit een beetje richting jou gedraaid, om te kunnen zien wat je doet. Ondertussen zijn we best goed met de stokjes, dus kunnen ze ons daar niet echt meer met uitlachen.

Zoen!

Dromen

2009-10-29T13:56:00.005+01:00

Woorden lieten me in de steek. Enkel haperingen kwamen naar boven. Dus laat beelden maar hun werk doen:

Inne

Dag 19: Kunming (18/07/09)

2009-10-28T00:11:00.005+01:00

20/07/09

We maken stappen: grote stappen, maar we merken het niet, omdat we ze opdelen in kleinere stapjes. Stuk voor stuk in onze 5 weken die we door China reizen. Toen we lazen over China, bleek geduld hebben een noodzaak. Een beetje een afschrikker wat mij betreft. Maar geduld is misschien niet echt dat. Meer het nemen van de dingen zoals ze zijn en het leven leven zoals het leven hier in China gaat.

Gisteren zijn we naar het minderhedenmuseum geweest. 14 km ten noorden van de stad. Een meevallertje dus. In China echter moet je voor 14 km uit de stad toch wel anderhalf uur rekenen. Eerst een halfuurtje om met de bus naar het busstation te gaan, van op de plek waar je zit (steden zijn namelijk immens en soms zo druk dat het verkeer amper vooruit gaat). Daar moet je dan meestal aansluiting zoeken op de bus voor de 14 km uit de stad (vaak geen gemakkelijke zaak, gezien er overal haltes zijn voor allerhande bestemmingen), die natuurlijk overal stopt. Nog een uur later kom je dan ter plaatsen aan: stinkend naar de chinezen waar je tussen geplet gestaan hebt (want zitten is er vaak niet bij en ze rijden hier niet bepaald smooth).
Dus we zien af? Wel eigenlijk niet. We nemen het zoals het komt. Als we er sneller zouden willen geraken, zouden we nog steeds een taxi kunnen nemen. Duurder, maar nog steeds niet ondoenbaar van prijs. Maar de bus is OK en we leggen gewoon geen druk op onszelf. Dus het is goed, interessant zelfs wanneer je al die chinezen mag aanschouwen. Als ze zitten, dan slapen ze. Zelfs de kleine kindjes slapen. Jong geleerd oud gedaan dus. Wanneer we echter met onze grote rugzakken op de bus staan, maken ze je er attent op als er een plek vrij is en natuurlijk staren ze je de rest van de tijd vragend aan: waarom je als rijke westerling in godsnaam geen taxi neemt met die grote rugzak. Ik houd van ze. :-)

Het minderhedenmuseum miste precies wat aan populariteit. Een voordeel dus: weinig volk (enkel westerlingen overigens) en erg mooi. Ik realiseerde me dat ik verliefd geworden was op Yunnan (de provincie van Lijiang en Dali). Jammer van de foto's, want nu zal ik mijn liefde niet met jullie kunnen delen. Toen we in Kunming aankwamen, besefte ik al dat ik de rustige stadjes en de minderheden zou missen. Het museum gaf te kennen, dat Yunnan nog veel meer te bieden had, dat het me wel leek alsof ik er kon teruggaan. Op huwelijksreis misschien? ;-) Gescheiden van de rest van China door een bergketen, verheven op en plateau van wel 1900 meter hoog, leven de minderheden. Minderheden is trouwens relatief, want vaak zijn ze met een 1-7 miljoen, zodat wij, vlamingen, ons best ook wel een minderheid zouden kunnen noemen. Elke minderheid heeft zijn eigen klederdracht voor gelegenheden, geslachten en leeftijden, aangepast aan het klimaat waarin ze leven. In de steden dragen vooral nog de oudere vrouwen deze kledij (In het museum werd ook duidelijk dat dit de kledij was voor vrouwen op middelbare en oudere leeftijd. In sommige minderheden waren er zelfs kleurencodes voor vrijgezellen en getrouwden.), maar op onze fietstochten nam niet alleen het aantal personen in deze klederdracht toe, maar ook het gebruik van de voorwerpen horende bij deze minderheden. Dit doet me vermoeden dat in nog meer afgelegen gebieden, deze gebruiken waarschijnlijk nog beter bewaard zijn gebleven en me verlangen naar meer.

Na het minderhedenmuseum moesten we de trein nemen naar onze volgende bestemming. 18u op de trein, dat is een hele poos. We hadden onze bagage laten stockeren in een van de daarvoor voorziene depots in het station. Voor ze deze aannemen, is er een soort van controle. Bij een standaard chinese koffer doen ze de rits open en kijken ze 3 lagen kleren diep of er niets verstopt zit (misschien doet de standaard chinees niet de moeite zijn bom dieper in zijn bagage te verstoppen). Bij onze rugzak werd het bovenste deel even open gedaan, gekeken naar de koekjes en chips die we bij ons hadden, eens gelachen en weer dicht gedaan. En nog een opmerking over hoe knap we wel niet zijn natuurlijk (blond haar he). Voor 4Y per tas mocht onze bagage daar blijven (ze terug oppikken in het hostel met de bus, had ons ook zeker 2Y gekost, dus geen geld).

Na deze terug opgepikt te hebben, gingen we richting de wachtzalen. Aan de toegang werd Rick echter tegen gehouden door de dame die de ticketcontrole deed. Eigenlijk hadden we het idee dat deze niet echt goed gebeurde, maar blijkbaar was er toch iets mis. Toen ik ook tegengehouden werd en naar mijn ticket keek, zag ik het: 16/07/2009, 2 dagen geleden, :-s 2 dagen geleden hadden we bij aankomst met de vorige trein, onze kaartjes besteld. We hadden kaartjes voor de 18de gevraagd. Ik weet nog dat ze ons moeilijk begreep wat de datum betrof. We hadden het herhaald en nog eens opgeschreven op een papiertje. Maar blijkbaar had ze ons niet gegrepen en wij ons bij het nakijken van het ticket miskeken. Tussen de datum staan er allerlei tekentjes (ongeveer: 2009使07补16锝18:23) en daar was de vergissing dus gebeurd natuurlijk. We hadden de 18 zien staan en gedacht 'ok'. Wat nu? Met een ticket van 2 dagen terug ben je natuurlijk niet veel. De dame die ons tegen gehouden had, verwees ons dat we allen aan de kant moesten gaan staan. Ze brabbelde wat in haar walky-talky en wees ons dat we moesten blijven staan. De controle is vooral bedoeld om te vermijden dat mensen, die niet in het station horen te zijn, er ook geen onderdak zouden zoeken. Je mag dus alleen binnen als je trein binnen een bepaald aantal uren vertrekt. Dit verklaart ook het groot aantal mensen dat buiten op kranten op de grond ligt te slapen tot hun trein komt. Wat nu? Er kwam een ander chineesje in uniform aan, dat ons gebaarde mee te komen. We volgenden en ze verwees ons naar loket 12. Aanschuiven. Gelukkig hadden we tijd over, want de rijen aan de chinese loketten zijn altijd immens. Maar dan nog, we hadden kaartjes van 2 dagen terug. Dom, dom, dom om ons zo te miskijken. We legden uit wat er aan de hand was. We moesten naar loket 2. Dit komt nooit goed: van het kastje naar de muur, daar begon het op te lijken. Maar blijkbaar moesten we terug naar loket waar we 2 dagen geleden ons kaartje gekocht hadden. Maar amper een uur voor vertrek bleken alle bedden uitverkocht (we hadden niet anders verwacht, gezien je van 5 dagen tevoren kan boeken en je 2 dagen vooraf al maar met moeite een kaartje vast krijgt). We maakten ons wat ambetant (hoewel we in westerse normen wel vonden dat het onze eigen fout was, gezien we het ticket niet goed nagekeken hadden) om wat druk achter de zaak te zetten. Maar er kwamen geen plaatsen vrij. Wel excuses omdat het personeel zo slecht Engels kan (we waren de dag dat we het ticket boekten uit onze oorspronkelijke rij gehaald door 1 van de veiligheidsmensen om aan het engelstalige loket te gaan staan, dus onze verwachting ons in het Engels te begrijpen was niet onterecht geweest) en dat het hen speet. We konden kiezen tussen een "hard seat" (18u zitten in een wagon, waarover we gehoord hadden dat het hell was, gezien blijkbaar niet iedereen een stoel had (wij natuurlijk wel met ons ticketje) en de wagon dus vol chinezen stond, die tegen alles aanhingen) en een dag wachten op de volgende trein (want die avond zelf was er geen trein meer). Dit laatste zou betekenen, dat we rond half 7 (want zo laat was het ondertussen) nog ergens een overnachting moesten zoeken (zeker niet evident in de weekends, wanneer alle chinezen ook uitstapjes doen) en we een dag zouden verliezen in en stad, waar niet echt veel meer te zien was. In deze laatste optie had ik absoluut geen zin, maar om voor ons allen te kiezen voor de hel, nog minder. We vroegen of er en kans was op upgrading (= op de trein toch nog een bed bemachtigen, zoals in de gids uitgelegd staat). We konden proberen, maar ze kon ons niets beloven. Anouck hakte (gelukkig) de knoop door: een hard seat zou het worden. Als we niet konden upgraden, zouden we het ook wel overleven en we zouden een ervaring rijker zijn. Om onze kans op upgraden te verhogen, vroeg ik of ze deze vraag niet in het chinees voor ons kon opschrijven, zodat we dit aan het personeel konden tonen. Want Engels sprekend personeel, daar konden we niet op rekenen en ik wist niet of er iets nuttigs in mijn taalgidsje stond.

Gewapend met 4 tickets voor een stoel en ons papiertje gingen we dan maar naar de trein. De eerste man die we het papiertje toonden, wou onze tickets zien, lachte en verwees ons naar de wagon met onze stoelen. Toen we hier wouden opstappen, lieten we terug eerst het papiertje zien. Wederom controle van de tickets en het werd doorgegeven aan iemand anders. We mochten volgen naar een andere wagon, waar ons aangewezen werd om op enkel stoelen te gaan zitten. Dat was een begin. De stoelen, hard seats, waren kaars recht met aan de ene kant van het pad 2 stoelen (4 over elkaar dus) en aan de andere kant 3 stoelen. We zaten met ons 4-en mooi samen. Maar hier de nacht doorbrengen... Algauw stond er er nog wat chinezen in onze buurt, die duidelijk hetzelfde wouden: upgraden. Ze vulden een soort van formulier in en drumden samen rond het hokje, waarin de dame zat die ons meegenomen had. Via iemand die ook in de wagen zat, had ze ons al laten weten dat we onze tickets moesten geven eens de trein vertrok. Maar zo veel mensen die hoopten op een vrij bed... We mochten dan wel een papiertje hebben, met een door ons verondersteld dringend verzoek om ons te upgraden indien enigszins mogelijk (de dame die het schreef, ging er duidelijk vanuit dat het hun fout was en bood meerdere malen haar excuses aan, dus we gingen er vanuit dat ze wel haar best deed), maar we hadden het natuurlijk niet zelf kunnen lezen en wisten het dus niet zeker. Ondanks alle drummende chinezen, werden toch eerst onze kaartjes gevraagd. Dat was een goed teken. We zouden waarschijnlijk wel verspreid geraken, maar beter een bed dan een stoel, leek me. Toen vroeg ze 530Y (we hadden 500Y terug gekregen aan het loket, toen we onze bedden van 2 dagen terug, omruilden voor de stoelen van die dag). Dat was snel. Maar we hadden zeker een bed. Meer nog: 4 bedden bijeen. Met al onze bezittingen ging het van wagon 5 naar wagon 14. Heel entertainend voor alle chinezen, die allemaal "hello" en soms "how are you" zeiden. Niet dat ze echt Engels konden, want toen ik antwoordde met "a kiss for everyone", kwam er geen reactie. Wagon 14 was leeg. Halverwege de wagon hing een soort van doek. We zetten ons op onze plaatsen en keken wat verbaasd rond: een rustige lege wagon... Al gauw kwamen er nog wat upgraders, die we daarvoor gezien hadden, om ons heen zitten. Vreemd. Naderhand kregen we door dat het de wagon voor het personeel was, althans achter het doek. Het was hier rustig en de irritante chinese radio bleef uit. Upgraden rules! Al bij al viel het dus geweldig mee. Ik wil niet weten hoe het geweest was hadden we op die stoelen blijven zitten, maar ik gok dat ik dan nu niet aan het schrijven was. Hoewel ik misschien dan nu wel een nog beter verhaal voor jullie had. Straks als we in Guilin aankomen, moeten we onze tickets naar Shanghai boeken. Ik denk wel dat ik de datum even check... en dubbel check.

En om nog even op die stapjes terug te komen. Gisteren aten we 's avonds op de trein, zoals we elke chinees al hadden zien doen, maar waar we ons nog niet aan gewaagd hadden, instant noodles. In de supermarkt hadden we elk een potje gekozen (ze zitten hier in van die kartonnen dozen) op het zicht. Want echt lezen wat erin zit, kunnen we nog steeds niet. Niet zeker wetend of er wel een vork in zat (hoewel we dat al bij andere chinezen gezien hadden), besloten we toch ook maar stokjes te kopen. Voor niets nodig natuurlijk: er zat een vork in. Dan maar op zoek naar het warm water. In de gidsen had ik gelezen dat je het warm water op de trein mag drinken. Met het potje in de hand en zoekend rond kijkend, zagen we er blijkbaar vrij hulpeloos uit, want al snel wees een conductrice ons in de juiste richting. Potje vullen, tot... euhmm.. waar? De noodles gewoon onder zetten dan maar. Het water was idd behoorlijk warm. Op onze plaats zagen we dat er blijkbaar een rand in het karton stond tot waar je moest vullen. Alle pakjes erbij, roeren en eten maar. Het was best wel lekker. Volgende keer neem ik er voor 's middags en 's avonds mee. Chinezen doen dat ook als ontbijt, maar dat ga ik toch nog even laten. Nu goed uitkijken (ja, ik ben een echte staarder geworden) naar wat de andere chinezen eten, want er zijn duidelijk nog verschillende soorten noodles, zodat we volgende keer nog beter weten wat kiezen.

Ook het "ondoenbare" toilet op de trein heb ik ondertussen overwonnen. Na eerst 2 weken de hurktoiletten gemeden te hebben, kwam er dan toch de moment, waarop ik geen keuze meer had. En eigenlijk viel het nog wel mee. Voor een plasje te doen wel te verstaan. Maar op onze trektocht, moest ik dan toch eens naar de grote wc en ook dat valt eigenlijk best wel mee. Onder het motto "beter vroeg dan laat" ging ik gisteren avond toch maar eens preventief (voor de eerste keer sinds onze reis) naar het toilet op de trein. En eigenlijk was het helemaal niet zo erg. Zeker niet erger dan onze Europese treintoiletten. Zelfs deze ochtend viel het nog goed mee. Schoenen aan doen is natuurlijk wel een vereiste, maar verder...

We maken stappen. 2 weken geleden geen hurktoiletten voor mij. Nu heb ik zelfs geen schrik meer om met diarree de trein op te kruipen (het schijnt namelijk niet goed te zijn immodium te nemen, omdat je dan ook de bacteriën in je lichaam houdt). Gelukkig heb ik tot nu toe daar nog geen last van gehad. Fingers crossed dus, dat we dat zo kunnen houden.

Zoen!

Dag 17 + 18: Kunming (16/07/09-17/07/09)

2009-10-26T21:12:00.004+01:00

Na een vermoeiende treinrit kwamen we aan in Kunming. Iedereen verklaarde ons zot dat we de trein wouden nemen, gezien de bus er maar 4 uur over doet en de trein meer dan 9. Maar de trein is goedkoper, spaart ons een nacht uit en kost ons geen tijd. Verder is onze ervaring met de trein niet zo slecht. De trein dus. Ondertussen zijn we goed in dingen regelen en we wouden in 1 compartimentje de 2 onderste en middelste bedden. In Dali konden we geen tickets krijgen via het station, dus moesten we deze via een bureau regelen en deze fixten ons de gevraagde plaatsen. Enkele jonge chinezen waren gedoemd om de bedden boven ons in te palmen, juist ja, gedoemd. Want toen ze merkten dat ze boven ons moesten liggen, keken ze allen erg aarzelend. Meer nog, ze begonnen te discussiëren wie er boven ons moest liggen en wie het compartiment ernaast. Best wel grappig om te zien. En wij met wat leuke blikken hen nog extra schrik aanjagen. De trein viel wat tegen. Ik lag op het onderste bed en hoewel dit als beter beschouwd wordt dan de bovenste bedden, stoorde het lawaai van de sporen me. Verder bleef het licht erg lang aan en stopten we geregeld erg lang, wat me onrustig maakte in mijn slaap. Maar al bij al, hebben we niet te klagen. Ik kon toch nog het nodige aantal uurtjes bijeen sprokkelen om voldoende fit te zijn voor de dag.

In het hotel aangekomen, kregen we te horen dat we niet met 4 op 1 kamer (4 personen slaapzaal) konden, desondanks we al maanden geleden geboekt hadden. We zouden verdeeld worden over meerder 4-persoonsslaapzalen. Erg vreemd, mag ik wel zeggen. Het tegen aanbod was met 4 op een 10-persoonsslaapzaal. Het is de eerste keer dat we met andere op een zaal liggen. Niet dat het de eerste keer was dat we een slaapzaal geboekt hadden, maar omdat we samen hoorden, hadden ze ons soms spontaan verplaatst naar een 4 persoonsslaapzaal of geen anderen aan de kamer toegevoegd. Maar met een locker die goed werkt, valt dat wel mee. Soms word je wel wakker van de andere mensen die komen en gaan.

Zoals gewoonlijk gingen we de eerste dag de stad verkennen. We deden een boeddhistische tempel aan. Deze was echt prachtig. Er hangt een enorme rustgevende sfeer in de tempels. Ze zijn uitgerust met parken en vijvers en bestaan uit meerdere paviljoenen, waarvan ik de logica nog niet altijd begrepen heb. Goed voor de gezondheid zijn tempels wel niet. Er hangt een immense walm van wierook. Overal rond en in de tempel kan je wierook kopen in alle soorten en formaten en nooit minder dan 3 stokjes samen. De grootte van de wierookstokken is vaak immens: tot een meter toe. Deze worden dan aangestoken en in de daarvoor bestemde kuipen gezet, waardoor je de wierook van einden en ver kan ruiken. Mensen zijn hier blijkbaar nog erg gelovig, want velen branden wierook. Ook velen die bidden op de daarvoor voorziene kussentjes aan de beelden. Een donatie in geld blijkt daarvoor vereist. Meestal zijn er meerdere beelden en doen ze de meerdere beelden aan, met jawel, telkens een donatie. Ook kleine kindjes worden geleerd te bidden. Vaak erg grappig om te zien. Bidden gaat namelijk in de vorm van islamistische knielbewegingen. Ook zijn er mensen die gebeden voorlezen uit een boekje.

Desondanks het groot aantal Chinese parken dat we al gezien hebben, blijven deze boeien. Het aantal bezigheden die hierin plaats vinden is eindeloos en vaak grappig. Zo zagen we deze keer enkele ouderlingen een soort van fitness oefeningetjes doen en anderen dansen met parasols. Chinezen hebben trouwens enorm veel schrik om bruin te worden en hebben overal parasols bij. Wanneer deze echter vergeten is, gebruiken ze hun toegangsticket of plannetje van de bezienswaardigheden als zonnescherm.

Op zoek naar het oude deel van de stad, kwamen we tot de conclusie dat de ooit sfeervolle markt, blijkbaar gesloopt was. Het nieuwe alternatief vonden we een poosje later wel terug, maar de charme was verdwenen. Het nieuwe deel kon ons ook wel boeien. Hier vonden we namelijk een carrefour. Deze leek vooral erg op de franse versie, met enkele boetieks voor je de werkelijke winkel binnen kwam. Verder verkocht hij natuurlijk de normale Chinese producten, maar de manier van prijsaanduiding (met hangende kaartjes boven de artikels in manden), deed wel een belletje rinkelen. Normale supermarkten hebben hier ook niet de kleding- en sportafdeling die de carrefour wel kent. Verder was er een grotere koelafdeling (die is namelijk in de meeste supermarkten zelfs afwezig, wat me doet vermoeden dat chinezen geen koelkast thuis hebben. Het is namelijk ook zo dat in cafés soms de drank niet koel is en ook in winkeltjes er vaak geen koelkast te bespeuren is. Drank die wel gekoeld is, komt uit een typische bar koelkast (zo een hoge met een venster) of uit de vriezer naast het ijs), een grote vriestoog en een schap met westerse producten zoals cornflakes. Deze laatste zijn hier namelijk echt niet te vinden, net zoals chocolade trouwens. En wat ze dan chocolade noemen, smaakt er beslist niet naar. De prijzen op dit schap, waren wel naar onze normen.

Daarna doken we toch nog even de oude wijk in. Zeer leuk om te zien: het waren allemaal van die appartementsgebouwtjes van ongeveer 4 verdiepen hoog. Iedereen heeft dan zijn terras, dat hier afgebakend is door een stalen net. Op dit terras zie je dan planten, kleren, teiltjes, ... staan. Een erg kleurrijke (en ook wel rommelige bedoeling).

Tot slot zochten we de blinde masseurs op. Deze zitten verzameld op een soort van pleintje en hebben allemaal iets wit aan om herkenbaar te zijn. Voor een euro of 2 geven ze je dan op straat een massage. Ze schijnen best goed te zijn, maar ik voelde me nogal vuil na de treinrit van die nacht en had geen behoefte om me te laten masseren. Het was wel fijn om te zien en ook wel raar om te beseffen dat ze niet zien. Blijkbaar kunnen ze wel voelen hoeveel briefjes waard zijn. Ze praten tegen alles wat geluid maakt en verschuiven hun stoel soms naar daar waar ze meer mensen horen.

Vandaag zijn Anouck en ik naar de bergen in het westen geweest. Dit is een berg met wel 3 tempels op. Er geraken was al een avontuur op zich. De Lonely Planet liet wat de wensen over en Engels, spreekt men hier niet en wij nog steeds maar matig Chinees. Maar na 2 uur en half, kwamen we dan uiteindelijk toch ter plaatsen. Je moet wel weten dat het maar 14 km ver was. Maar we namen eerst de bus in de foute richting, dankzij de foute omschrijving van de Trotter. Hier zochten we dus aansluiting (omdat we niet wisten dat we fout zaten). Deze was echter niet te vinden natuurlijk. Maar zo snel hadden we dat niet door, want als je op een kruispunt staat, zijn er dus 8 bushaltes, op allen verschillende afstanden van het kruispunt. Tegen dat we ze zowat allen gecheckt hadden, waren we dan een heel eind verder. Hop terug naar het andere einde, waar we dan wel aansluiting zouden hebben. We kwamen in een soort van busstation aan, maar geen lijn 6 te bespeuren. Dan maar de haltes op de weg checken, hier ook niet. Hoe kwamen we dan ten slotte boven? We namen een taxi. 20 keer duurder, dat wel, maar voor 2 euro, sukkelen wij westerlingen nog steeds niet. In het teruggaan bleek dat lijn 6 op een totaal andere plaats haar beginhalte had. Gelukkig hadden we de busnummers die ochtend goed in het oog gehouden en wisten we onze weg terug te vinden. Ik denk dat het de eerste keer is dat ik men geduld in China echt moest gebruiken, zoals ze me gewaarschuwd hadden. Maar gelukkig had ik er nog veel over en bleef ik er erg kalm bij.

De tempels waren fascinerend. De hoogste, was echt in de rots ingebouwd. Allerhande kleine paviljoentjes voor de verschillende goden op verschillende hoogtes tegen de rotsflank. Echt geweldig hoe ze zo alles tegen een rots kunnen bouwen. Alleen miste de tempel een beetje een point, er waren veel zaaltjes, maar geen echte hoofdzaal. De andere tempels waren meer klassieke tempels, met natuurlijk: veel wierook. Verder hebben ze prachtige tuinen en aangelegde vijvers, met om een of andere rede altijd vissen of waterschildpadden in. De versiering van sommige tempels is echt extreem. Midden in de tempel staan dan van die immense beelden met fruit en bloemen rond. Aan de wand hangen talloze fel gekleurde beelden van monniken, elk met voorwerpen vast of in het gezelschap van dieren of draken. Lange wenkbrauwen schijnen hier ook wel wat te zijn. Verder zijn de draken en dieren vaak heel erg kinderlijk getekend en waan je je in een kinderkamer. Maar felle kleuren zijn alom tegenwoordig. Ik mag de boeddhistische tempels wel.

De dag eindigde helaas minder. Mijn fototoestel werd gestolen. :-( Hoe is dat gebeurd, vraag je je dan wel af. Wel eigenlijk geloof ik het zelf nog niet goed. Ik heb zo een schouderlint om het aan te hangen. Mijn fototoestel hangt dan in een hoesje ter hoogte van mijn heup, vrij hard in mijn eigen zicht dus. Toen ik van de bus kwam en we ons door het verkeer baanden, hoorde ik plots het tasje open gaan. Chinezen, wijken nooit, als jij niet opzij gaat, dan loop je er gewoon tegen en oversteek plaatsen zijn nu eenmaal erg crowded, waardoor je continu tegen iedereen aanloopt. Ik had er dus niet veel erg in, ik had het wel gehoord, maar was volop bezig mijn leven te bewaren (want zelfs als het groen is, komen er nog van alle kanten auto's en brommers af). Toen ik even later checkte of het nog open was, bleek mijn toestel verdwenen. Iemand moet dus het tasje open gemaakt hebben en het eruit getrokken. Ik snap nog steeds niet goed hoe het kan, want het tasje hing tegen mijn lichaam, het toestel zit er vrij strak in, dus om het er zomaar uit te halen zonder dat ik het merkte. Veder liep Anouck aan de zijde waar ik het tasje droeg, dus de persoon moet al het moment afgewacht hebben dat ze door de massa even uiteen gedreven werden. Conclusie: Foto's van de laatste 10-14 dagen kwijt, want ik had ze niet meer op cd kunnen zetten, noch uploaden wegens het trage internet. Verder een immense ontgoocheling, gezien het tasje echt wel wat de veiligste plek was waar ik het kon opbergen (van mijn rugzak heb ik altijd wat schrik dat ze ongemerkt de rits kunnen openen), maar het mocht niet baten. Het toestel is jammer, maar de foto's vind ik verschrikkelijk.

Als enige pluspuntje heb ik vandaag in een Chinese politiewagen gezeten om van het ene kantoor naar het andere te gaan. Ze gingen eens op de zwarte markt kijken. Maar wil ik wel dat de dader gepakt wordt, als je voor diefstal van een vreemdeling in China de doodstraf krijgt?

Zoen!

Dag 16: Dali (15/07/09)

2009-10-24T00:35:00.004+02:00

Na onze fijne ervaring van een week terug huurden we nog eens een fiets. De bestemming: 20 km naar het noorden een vissersdorpje. De weg begon goed met een brede baan net 3 baanvakken en een fietspad, maar al gauw bleek de weg hier werkelijk "under construction". Met onze mountainbike geen probleem en best wel interessant. Want hier zag je aan de kant ook veel vrouwen met zware dingen zeulen. Over het algemeen hebben de chinezen toch een vrij sterk rollenpatroon, maar hier bleek dat te vervagen. Inschatten waar het dorpje juist is, is altijd moeilijk. Zelfs wanneer er slechts 1 dorpje op de kaart staat, staan er overal huizen en zijn er kleine woonkernen. Op de klok gezien, wisten we wel dat het ongeveer een uur rijden zou zijn eer we moesten afslaan.

In het dorpje was een soort van marktje aan de gang of eigenlijk gewoon de winkeltjes die hun oppervlakte uitbreiden op straat. Ik heb een zakje echte Chinese thee gekocht en een strooien hoed (die helaas een beetje klein is voor mijn groot westers hoofd, maar wel zalig veel schaduw biedt). Op het einde kwamen we een marktplaats tegen waar allerlei venters hun kraam met mobiele keuken opgesteld hadden met kleine tafeltjes en lage stoelen. Hier kon je waarschijnlijk voor niet veel geld je buikje vol eten. Maar ik moet zeggen dat dit soort dingen er vaak niet erg lekker uit zien. Wanneer het wel te eten lijkt, probeer ik het wel eens. Maar vandaag dus niet.

Daarna kuierden we wat verder uit het centrum. Eens je zo uit het toeristische deel bent, zien de huizen er vaak doods uit. Of het komt omdat de mensen op het veld zijn of door de stadsvlucht, dat is niet helemaal duidelijk. Het gebrek aan ramen (om de zon buiten te houden) kan er ook voor iets tussen zitten. Het is altijd wel een beetje naar, alsof deze delen dood zijn. De mensen die je tegen komt, staren je ook altijd aan als "verdwaalde toerist", terwijl we gewoon op zoek zijn naar het leven in China naast het toerisme. Dat bracht ons bij de rijstvelden. Van dichtbij had ik er nog geen gezien deze reis. Ze zijn echt prachtig: ze creëren zalige groene vlaktes en de chinezen met hun hoedjes die er in staan, maken het helemaal af. Alleen snap ik het concept niet goed. Het ziet eruit als gewoon hoog gras en ze snijden er planten uit die ze op een wagen gooien. Maar zelfs aan deze planten valt niet echt iets dat op rijst lijkt te zien. Ik zou graag eens zo een rijstplant pikken om het van naderbij te bestuderen, maar de chinees is nooit ver weg, dus dat is nog niet aan de orde. Overal zie je ook mensen met hun koe of hun varken wandelen. Best wel grappig om te zien, waarschijnlijk het enige dier dat ze hebben.

Daarna trokken we door naar het meer. Niet zo eenvoudig, want desondanks zijn grote is het geen toeristische attractie. Enkele plaatselijke fietsers volgend, in de richting waarvan wij dachten dat het meer lag, geraakten we er dan toch. Wederom idyllisch! Mensen tot aan hun knieën in het water, precies planten aan het zoeken, langwerpige boten die bestuurd worden met lange stokken en chinezen met strooien hoed, die over hun boot hangen om planten te plukken en vissers die hun netten leeg maken. Er zijn kleine inhammen om de boten aan te leggen en overal slootjes die het water van de rijstvelden afvoeren. Verder is er niets, want komt er ook niemand. Rust.

Op de terugweg, namen we een andere weg, die duidelijk opnieuw aangelegd was en meer bereden. Veel getoeter dus, want terwijl wij als fietsers, vrouwen met manden en grote pakken rieten stengels op de rug, probeerden voorbij te steken, waren er natuurlijk bussen die de rokende vrachtwagens wouden voorbij steken. Uit deze laatsten komt namelijk een gitzwarte rook, die nog erger wordt als ze berg op rijden. Ik betwijfel of chinezen die Kiotonorm halen.

We passeerden nog een leuk marktje met allemaal Chinese spullen en enkel chinezen. Ze verkopen er ook enkel wat de echte chinees nodig heeft. Thermossen dus, om hun eeuwige thee in te bewaren. En wederom waren ze niet echt met de verkoop bezig, er was zelfs iemand aan het slapen aan het tafeltje van haar kraam. Nog iets raar: hier heb je kappers en schoenmakers op de markt en die worden werkelijk gebruikt. Vandaag was er wel veel vlees aanwezig op de markt en daar zwermden natuurlijk massa's vliegen rond. De stukken zijn ook zo groot dat je, desondanks het feit dat het geslacht is, je nog steeds kan zien wat het is. Ieuw.

Tot slot besloten we nog een tweede dorpje te bezoeken. Zo eentje dat niet op de kaart stond. Over een aarden weggetje tussen de rijstvelden, bereikten we het hoopje huizen. Meer dan huizen was er niets te zien: niemand op straat, geen winkels, geen leven. Op zoek naar het meer, voor een tweede uitzicht, zagen we nog wel enkele vissers. Het leven in deze dorpjes is niet te vatten.

Nog een leuk weetje: men droogt hier de vis op de baan. Men legt hier lange witten en blauwe netten, gewoon op de weg en daarop worden de vissen gedroogd. En je zou het hier niet verwachten, maar alle chinezen rijden er braaf rond. Natuurlijk gaat het niet om de drukken wegen, maar toch.
Verder worden zware lasten met het hoofd gedragen in plaats van op de rug. Manden bedoeld om naar de markt te gaan, die gaan gewoon op de rug, maar wanneer je er een bidon water of een hele hoop riet in vervoert, dan wordt die met een koord rond het voorhoofd gebonden en dan herleid naar de mand op de rug. Het ziet er pijnlijk uit. Niet alleen jonge mensen, maar des te meer oude vrouwen, gebruiken deze techniek. Zot.

Zoen!

2009-10-20T01:00:00.005+02:00

Inne

Dag 15: Dali (14/07/09)

2009-10-19T17:11:00.003+02:00

Vandaag gingen we een bergketen bezoeken die hier vlak naast de stad ligt. Dali is best wel cool gelegen. Het ligt naast een meer van 42 km lang en 9 km breed en is aan de andere kant omgeven door bergen. Dali is zelf vlak, zoals alle Chinese steden trouwens. Ze zoeken hier naar de vlakke plekjes om hun steden uit te bouwen, alleen enkele dorpjes liggen in helling.

We hadden vernomen dat we in een reisbureau goedkopere kaartjes konden bemachtigen van de lift, dus gingen we daar heen. Er waren 2 liften, verbonden door een pad van 15 km op de berg. We wouden dus met de ene lift omhoog en met de andere terug naar beneden. Maar de man vertelde ons dat het pad "under construction" was. Wat we ons daarbij moesten voorstellen, wisten we niet, maar we besloten dan maar die lift te pakken waarbij we nog het verst konden wandelen. Naar het begin punt moesten we wel met een taxi. Echte taxi's zijn er hier echter niet, wel minibusjes. We hadden eerst aan de man gevraagd wat een normale prijs was naar de voet van de bergketen, zodat we niet in het zak gezet zouden worden. Het duurde weer niet lang eer iemand ons een busje aanbood en gezien de prijs normaal was, gingen we mee. Braaf afgezet en zelfs nog even geholpen bij het bemachtigen van de tickets voor de bergketen (jaja, eerst de lift, dan de bergketen. Je kan overal geld uit kloppen). De studentenprijs was wederom enkel voor Chinezen zelf. We vinden het nogal discriminatie, maar niets aan te doen.

Boven was het prachtig en ook best wel grappig. Want chinezen en natuur, dat is blijkbaar een rare combinatie. Ten eerste is voor chinezen zelfs zo een uitstap duidelijk luxe. Daarmee bedoel ik dat ze in tegenstelling tot ons (gewapend met onze bergbottinen, een short en een t-shirt), ze hun goede kleren aandoen of iets wat zij als vrijetijdskleding ervaren. Mannen dragen vaak lange geklede broeken en vrouwen rokken met sandaaltjes. Het was boven op de berg behoorlijk goed aangelegd: mooie stenen trappen en de 15 km wandeling was zelfs een breed aangelegd pad, dat wat aan een voetpad deed denken, mooi in glooiing zodat het niet te vermoeiend is en dat alles op een hoogte van bijna 4000 meter. Zot! Maar maar goed ook, want elke chinees vervloekt de trappen die hij moet doen om op een mooi uitzichtpunt te komen en heeft beslist geen schoenen aan voor kiezelpadjes. Wanneer we dan aan een mooi uitzichtpunt zijn (uitgerust met een schuilhut of een uitkijk plateau), wilt de chinees echter nog dichter bij de natuur komen. Terwijl wij braaf vanaf de daarvoor voorziene plaatsen al het moois aanschouwen (zo zijn wij westerlingen blijkbaar opgevoed), beginnen de chinezen over de rotsen te kruipen en te doen. Zo zagen we hoe de ene oma net gered werd uit een stroomversnelling, want natuurlijk was ze uitgegleden en een andere oma haar nat geworden kleren aan het drogen was na een sprong over het water, die resulteerde in een sprong in het water dus. Ik moet hieraan toevoegen dat ik de sprong zelf niet waagde, evenals mijn reisgenootjes, gezien het ons nogal ver leek en we niet in de onderliggende waterval wouden belanden. Toen we terug liepen, zagen we enkele chinezen in een vijver met water naar elkaar gooien. Dan snap je het helemaal niet meer, die netjes aangekleedde chinezen, die zich dan als jonge mensen gedragen en gibberen en lachen terwijl ze elkaars lange broeken nat maken. Chinezen maken trouwens veel lawaai in dit natuur gebeuren. Terwijl wij westerlingen stil zwijgend dit adembenemende landschap aanschouwen, gibberen, giechelen en roepen de chinezen er op los. Ook viel me op dat chinezen geen rugzakken kennen. Deze toch begoedde chinezen hadden alleen een plastiek zak bij met hun picknick in. Verder hebben ze onmogelijk veel schrik om bruin te worden en daarom hebben alle vrouwen een parasol bij.

Bij nader rondvragen, bleek de weg trouwens in goede staat te zijn. Alleen was het zo dat er om de 5 kilometer een soort van bezienswaardigheid was en dat die het dichtste bij de andere lift wel tijdelijk dicht was (grotten). Waarschijnlijk dacht de chinees dat we niet zo ver zouden wandelen om dan niets te zien en hij ons beter het andere deel kon aanraden. Er liepen namelijk slechts een klein aantal chinezen de eerste 5 km tot de meertjes die daar te bewonderen waren. De meesten beperkten zich tot de watervallen vlak bij de lift en hielden het daar al bij bekeken. Chinezen...

Vanavond hebben Anouck en ik bij de moslimgemeenschap gegeten. Een aanrader uit de gids, die vermelde dat we zelf onze groenten zouden mogen kiezen. True, maar blijkbaar mochten we ook al de rest kiezen. Het enige kleine probleempje was dat ze enkel chinees spraken en we niet echt konden duidelijk maken wat we wilden. Het is ook niet zo simpel om zelf een gerecht samen te stellen uit een schap groentjes. Dus kozen we een soort champignons, gaven we aan dat we rundvlees wouden in ons taalboekje (we wisten via de gids dat dat gebruikelijk was hier) en zochten het woord 'kiezen' op en wezen op hun. Dat vond het meisje dat onze bestelling moest opnemen duidelijk maar niets en ze stond maar vertwijfeld te kijken. Ze probeerde woorden op te zoeken in ons gidsje, dat natuurlijk op Nederlands alfabet stond. Gelukkig was de vrouw des huize iets bijdehanter. Ze pakte een ei en wees een tomaat aan, wij knikten, als we maar iets te eten kregen, wat het was maakte ons al bij al niet zo veel uit. Soms moet je het gewoon laten overkomen. Het was lekker. We kregen 4 schotels: gebakken rundvlees met pepers, champignons met tofu, pijpajuin en pepers, gebakken ei met tomaat en pijpajuin en tot slot een schotel met koud vlees. Deze laatste lieten we maar staan uit voorzorg. Het zag er wel uit alsof het ooit klaar gemaakt was, maar geen risico's. De rest was lekker. Verder kregen we natuurlijk ook nog een grote pot met rijst en gratis thee. Dit alles koste voor ons samen 50 Y. Zeer geslaagd!

Tijdens onze maaltijd konden we ook een soort Miss China kijken. De dansacts waren bezig. Conclusie: chinezen kunnen echt niet dansen. Ze maakten zich precies om het belachelijkst. Ze probeerden allen zo westers mogelijk te dansen, maar dansten zo hoekig en klungelig dat het echt op niets trok. Ook proberen sexy zijn, lukte niet echt goed. Behoorlijk grappig om te zien. We moeten hier beslist eens uitgaan. We hebben al wel eens een bar gezien waar chinezen aan het dansen waren en we maakten allemaal hoekige bewegingen met hun armen, maar uitgaan zelf is er nog niet van gekomen, daarvoor zijn we hier meestal te moe 's avonds.

Zoen!

Dag 14: Dali (13/07/09)

2009-10-17T01:21:00.006+02:00

Dali is weer totaal anders. Het is een rustig stadje, waar het toerisme nog op een laag pitje is. Nuja, je vindt overal kantoren om tickets naar andere plaatsen te boeken en continu vallen plaatselijke bewoners je lastig met foto's van excursies, die je met hen kan volgen, als je door de meest toeristische straatjes loopt. Maar verder is niet meer elke winkel een souvenirwinkel en wat geen winkel is een restaurantje. Het is een beetje raar, want het is ook niet zo dat hier echt iets te doen is. Op sommige plaatsen wordt wel donsdekenvulling gemaakt en thee vermalen, maar dat is het zo een beetje.

Vandaag gingen we eens een typische markt bezoeken, want dat hadden we nog niet gedaan. Eigenlijk is zo een markt vrij rustig. De mensen schreeuwen niet naar elkaar, maar houden zich rustig bezig met hun waren of een spelletje kaart. Ieder verkoopt zo zijn ding en stalt dat uit op de grond. Bakken vol vissen, de plaatselijke groenten en dat was het zo een beetje. Kleren bleken hier niet aan de orde, evenmin was er maar een bescheiden hoeveelheid fruit. Wel waren er kippen, specerijen en noedels. Kortom, al het benodigde om een warme maaltijd te maken. Ik denk ook dat veel van de restaurants hier hun spullen vandaan halen. Mensen met groenten kraampjes houden zich trouwens bezig met het kuisen van de groenten van hun kraam, wanneer ze geen klanten hebben. Alles wordt hier afgewogen op een klassieke balans: langs 1 kant een schaal waar het waar in gelegd wordt, aan de andere kant een gewicht en dan afstellen tot de handel in evenwicht is. Ik moet zeggen dat alles er wat kwaliteit betrof, er vrij goed uit zag, alleen de manier waarop de waren uitgesteld waren, riepen enkele bedenkingen op, gezien de grond wel vuil wordt na elke dag markt houden op de zelfde plaats.

Hier in Dali is er ook een katholieke kerk en die wekte natuurlijk onze nieuwsgierigheid op. Dat ook hier draken hun intreden zouden maken in het christendom, daar twijfelde ik niet aan. En gelijk had ik. Wederom zag het er vanbuiten uit als een van de vele tempels hier. Dat draken een rol speelden, verraste me dus niet, maar dat er geen Bijbelse taferelen tussen de gebruikelijke prentjes te vinden waren, verbaasde me wel meer. Alle doembeelden die wij kennen van op onze grote kerken, waren hier in de verste verte niet te bespeuren. Binnen was het al wel iets kerkachtiger: de gebruikelijke bogen en vooraan Jezus en 2 engelen. Ook was zoals het hoort de lijdensweg afgebeeld op houten plakkaten. Verder was de kerk fel bauw geverfd en stonden er op het plafond gele en roze sterren. Echt precies een kinderkamer. De bijbels waren trouwens in het chinees. Religie is sterk onderhevig aan cultuur, dat besef ik nu wel.

In de namiddag gingen we een plaatselijk parkje bezoeken. Het parkleven is hier (waarschijnlijk mede door het goede weer) heel wat anders dan in België. Overal staan er kleine tafeltjes, waaraan oude mannen en vrouwen een spel met blokjes met figuren op spelen, mahjong genaamd. Iedereen speelt het en het valt niet echt te volgen vanuit ons westers oog. Er waren wel minstens 30 tafeltjes en wie geen mahjong speelde, speelde een soort van schaak op een plastiek matje. Gokken is er duidelijk al wel minder bij, op enkele dobbelende vrouwen na. Onder een galerij zaten wat grootouders met hun kleinkinderen te luisteren naar een groepje dat muziek aan het spelen was, terwijl het klein grut met elkaar kon kennis maken. Ik ben trouwens zot van Chinese muziek. Iedereen had me gezegd dat het erbarmelijk zou klinken, maar ik vind het geweldig. Ik heb dan ook vandaag 2 Chinese cd's gekocht (voor geen 4 euro samen) met muziek. Wat er op staat, zal een verrassing zijn voor later. Al maar hopen dat mijn westerse cd-speler ze kan afspelen.

Daarna ben ik nog wat gaan ronddwalen door het stadje. Nog enkele koopjes gedaan, gezien hier dus ook winkels voor gewone chinezen met prijzen te vinden zijn en deze prijzen dus ook voor laowai (westerse vreemdelingen) gelden. Ook ging ik op zoek naar het spel. Iedereen trouwens, we liepen namelijk wat afzonderlijk rond om elk wat ons ding te doen. In speelgoedwinkels was het echter niet te vinden, evenmin in de supermarkt (waar ik wel wat exotische smaken van chips kocht, zoals mais en komkommer. Echt gek, chips proeft zo gezond en doet helemaal niet meer denken aan onze chips). Toen bedacht ik dat ik het gewoon daar moest zoeken waar de echte chinezen winkelden. Jawel, daar waar ik de kuipen voor de vis op de markt kon vinden of rijstkommen voor mijn restaurant. Gewoon ergens tussen de borstels, de teilen en al het andere grief, stond het spel. In een bruine doos, zodat je het van buiten niet kon herkennen. Maar het kon niets anders zijn dacht ik, en jawel, ik opende de doos en zag de steentjes. We hebben het spel daarnet geprobeerd, nadat ik eerst meer dan een uur met de regels bezig geweest was en zelfs toen de meest ingewikkelde scores nog niet doorgenomen had. En het spel was echt onmogelijk. Ik denk dat we nog veel moeten oefenen voor we het onder de knie zullen hebben en het zo snel zullen kunnen spelen als de chinezen in het park.

Nog een eigenaardigheidje trouwens: restaurants stallen hier hun eetwaren uit voor het restaurant. Daarmee bedoel ik dus de groentjes en specerijen die ze zullen gebruiken bij het maken van de maaltijd. Maar was het dat maar. Ook kommen met (nog steeds levende) vissen en hokken met eveneens levende kippen staan er om te bewonderen. Echt wel een beetje raar. Enkele dagen terug, zaten we trouwens op een terras van een restaurant, dat wel af en toe iets over kocht van de keuken van de buren. Zo zagen we op een gegeven moment dat er een teiltje met een dode kip doorgegeven werd over de omheining. Jawel, met de poten nog aan en al. Vers is hier wel het woord.

Zoen!

Dag 12 + 13: Tiger Leaping Gorge (11/07/09 - 12/07/09)

2009-10-15T14:30:00.003+02:00

11/07/09

Vandaag gooiden we het wederom over een andere boeg. Deze keer vertrokken we op een korte trektocht langs de Tiger Leaping Gorge. Om tijdig met de bus op het vertrekpunt te geraken moesten we vroeg vertrekken. Maar vandaag ging het allemaal iets minder vlot. Om te beginnen begon het personeel van het hostel pas om 7 u te werken. we mochten hier (gratis en voor niets, zo geweldig zijn ze hier wel) onze grote rugzakken achterlaten. Maar daarvoor moesten ze natuurlijk wakker zijn.

Gewapend met onze kleine rugzak met alleen het hoogst nodige in trokken we richting busstation, in de hoop de bus van half 8 te halen. Mooi toch he. Ik sta hier echt zonder problemen op de zotste uren op. Ik moet wel toegeven dat we ook vaak vroeg gaan slapen. Helaas, onze moeite bleek tevergeefs. We konden geen bus nemen voor 9 uur. We vreesden eerst een beetje dat ze de tickets voor de vroegere bussen hielden voor de chinezen, maar misschien was dit bij nader inzien niet zo, gezien de bus blijkbaar maar 16 plaatsen telde. Geleerd uit dit verhaal, besloten we maar meteen de tickets voor de bus van morgen naar Dali te boeken. Vervolgens ontbeten we in de wachtzaal (je moet namelijk door een soort van gate gaan op het moment dat je bus afgeroepen wordt). Er kwam al spoedig een chinees meisje bij ons zitten, die in het Engels enkele kennismakende vragen stelde. Door het ruime aantal mensen dat ons al zo aangesproken had, om ons vervolgens te ronselen voor een excursie, deden we vrij afstandelijk en vertrok ze spoedig weer. Bij nader inzien (ze zetten zich vervolgens terug bij de mensen die ze kende, al wachtend op de bus) bleek ze gewoon graag eens te praten met een blanke van haar leeftijd. Gemiste kans...

De bus was dus mini, vervoerde niets dan toeristen naar de Tiger Leaping Gorge (vergis je niet, buiten ons enkel Chinese toeristen) en natuurlijk waren er geen gordels aanwezig. Bussen noch taxi's hebben hier gordels en als het lintje al aanwezig is, is het stekkertje altijd verstopt onder de alomtegenwoordige hoezen in de auto's. Meestal is de gordel van de chauffeur wel aanwezig, maar hij wordt nooit gebruikt. Het is niet dat ze hier zo veilig rijden: voorsteken kan langs links en rechts en volle lijnen hebben beslist geen betekenis. En wanneer je iemand voorbij steekt in een bocht (natuurlijk met volle lijn) en je kan niet zien of er een tegenligger afkomt, waarschuw je deze door eens luid te toeteren. Heb je de voorgaande vrachtwagen succesvol voorgestoken, ga je pas terug naar je eigen baanvak, wanneer je een tegenligger ziet. Ik moet zeggen, al bij al toeteren ze als ze mogelijks gevaar zien: bv wanneer ze een zebrapad naderen waar mensen staan, waarvoor ze niet van plan zijn te stoppen (dat moet hier namelijk niet), wanneer ze een fietser voorbijsteken, ... Ik ben dus al vrij doof ondertussen, maar het lijkt wel te werken, want ik heb nog geen ongelukken gezien. Verder is roken op de bus hier ook geen probleem meer, evenmin in de wachtzaal voor de bussen.

Ter plaatse aangekomen begonnen we aan de tocht: een pijlentocht opgebouwd van guesthouse tot guesthouse. Wanneer je namelijk amper 50 meter voorbij het vorige bent, begint het volgende al weer reclame te maken. Maar zo blijft de bewegwijzering van de route ten minstens onderhouden. De toch was prachtig. We begonnen met een stevige klim omhoog: vrij vermoeiend mag ik wel zeggen. En natuurlijk hadden de plaatselijke bewoners dat ook gemerkt. Daarom was het ook mogelijk een paard te huren dat je helemaal tot het hoogste punt bracht (de eerste 2 uur en half wandelen), waarna je dan zelf verder te voet kon gaan. Duidelijk een topper voor luxe groepsreizen. Maar wij lieten ons niet doen en klommen eigenhandig naar boven. De rivier die op de foto's helder blauw was, kleurde nu geel. De vele regen had duidelijk zijn gevolgen gehad. Gelukkig was het droog toen we naar boven gingen. De uitzichten waren geweldig, maar mogen de foto's spreken. (Helaas begint vanaf hier de reeks van gestolen foto's. Tot Yangshuo zal ik daarom foto's van Nele gebruiken)

's Avonds arriveerden we in een fijn guesthouse, waar we voor weinig geld 2 tweepersoonskamers kregen. De kleine rugzak had ons gedwongen handdoek en zeep thuis te laten. Gelukkig kon het hostel ons nog een handdoek verschaffen. Er waren veel jonge mensen en zelfs een waal, waarmee ik een Frans-Vlaams gesprek voerde (hij in het Vlaams, ik in het Frans). Het is leuk hier mensen te ontmoeten. Het is praten en nooit meer zien, ervaringen uitwisselen, naar geen naam, want die is even niet van tel. Moe maar voldaan kropen ik tegen 10 in bed.

Over geldklopperij gesproken: niet alleen kon je met het paard de berg beklimmen, ook waren er de typische mensen die 's ochtends met een rugzak vol drank de berg opklommen om dat dan aan uitgeputte wandelaars te verkopen. Maar het meest extreme was toch op het hoogste punt, hier was namelijk een soort van uitsteeksel op de rots vanwaar je een prachtig uitzicht had. Kijken mocht, voor een foto te trekken moest je echter betalen. Zoiets sponsor ik niet. Het staat dus in mijn geheugen gegrift.

12/07/09

Vandaag wederom vroeg opstaan om onze tocht te hervatten. Gisteren hingen er wolken rond de toppen van de bergen aan de overkant van de kloof. Dus dacht ik: morgen vroeg zullen die wel weg zijn. Maar niets was minder waar: toen we wakker werden, regende het en was de kloof gevuld met wolken. Daar ging het uitzicht. Maar wees gerust, het bleef indrukwekkend en de diepte was bij momenten echt duizeling wekkend. We gingen op ons dooie gemak naar beneden, want het was nogal glad. Na een ontbijtje (als we geen rijst of noedelsoep willen, zijn we vaak toegewezen op pannenkoeken. Deze lijken meer op een omelet dat iets anders, maar kunnen best wel smaken), konden we aan het plaatselijke hostel de bus nemen (mits dubbel zo veel te betalen, de helft was dus voor het hostel dat ons een plekje op de bus fikste). Eerst terug naar Lijiang, dan de bus naar Dali: een vermoeiende dag voor mijn kont.

De bus naar Dali was wederom zo een kleine bus. Maar de tocht was prachtig: ik heb 3 uur aan een stuk uit het raam zitten kijken. Rijstvelden, plaatselijke dorpjes, werkende mensen, marktjes, minderheidsgroepen (met hun typische klederdracht), mooie uitzichten, ... Het was zijn 4 euro waard! Beter dan welke documentaire over China ook. De nachttrein nemen is praktisch, maar dit is zeker even leuk!

Nu zitten we in een hostel vol Britten en met kingsize stapelbedden!
Slaap zacht!

Zoen!

2009-10-13T23:09:00.002+02:00

Soms moet je eens huilen. Eens goed huilen om je daarna weer helemaal beter te voelen. Maar dat huilen wil niet altijd komen. Het huilen kan soms vast zitten. Gevoeld als een trilling in je hart, maar gevangen in je borstkas. Want huilen is een soort van verlossing, het naar buiten laten van al je gevoelens. En dat kan alleen als daar plaats voor is. Als iets of iemand een openingetje maakt naar buiten of je de eerste aanzet geeft. Men huilt alleen daar, waar plaats is voor tranen.

Inne

Dag 11： Lijiang (10/07/09)

2009-10-10T19:01:00.007+02:00

Vandaag zwaaiden we het eens over een andere boeg en huurden een fiets. We gingen naar 2 dorpjes gaan op respectievelijk 4 en 7 kilometer van Lijiang. Eerst hadden we wat schrik om grandioos verloren te rijden in dit grote China land, maar nadat ons verzekerd werd, dat ze gemakkelijk te vinden waren, waagden we het er toch maar op.

Onze angst was niet ongegrond. Het duurde namelijk niet lang of we sloegen de foute weg in. Ons hier niet van gewaar, reden we nog een hele poos verder, tot we toch wel een heel eind afgedwaald waren. Een plannetje met de namen van de dorpjes in het chinees, hielp ons een heel eind verder. Toen we dan toch maar besloten dat we precies niet juist zaten, begonnen we de weg te vragen. Bij elk dorpje dachten we dat we er waren, waarna dat toch niet bleek te zijn. Maar eigenlijk helemaal niet erg. Zo ontdekten we voor het eerst sinds onze reis het chinese platteland: boeren op het veld (vaak met veel op een klein stukje), paarden en buffels, mensen in traditionele kleren, een niet toeristisch dorp. Het viel me op dat ze hun deuren zelfs hier toch nog kleurrijk versierden en dat er nergens winkels ofzo te zien waren. Waarschijnlijk onderhoudt iedereen zichzelf en ruilen ze wat nodig. Kleine dorpjes met niet meer dan 30 huizen, maar wel allen voorzien van een sportveld. Veel rokers, veel bakfietsen, authentiek materiaal om het veld te bewerken. Eigenlijk waan je je wel in Bokrijk. Maar dat is blijkbaar China.

Op onze dwaaltochten door de dorpjes, zagen we een pijl naar een tempel. Omdat we onze echte bestemming niet bepaald vonden, besloten we hier maar een kijkje te gaan nemen. Onze fiets moesten we achterlaten, want de pijl wees richting een steil pad omhoog. Tibetaanse vlaggetjes vergezelden ons een heel eind naar boven. Want op het eerste zicht was er helemaal geen tempel te zien. We wouden het al bijna opgeven (we hadden namelijk geen info over de tempel in dit onbekende dorp), toen er tussen de bomen toch een gebouw verscheen. Hier was een echte Tibetaans klooster (of toch wat je er bij voorstelt). We zagen zelfs een monnikje (jawel, hij was amper 12 jaar oud). Diep in de tempel konden we niet binnen treden, want we werden al snel weggejaagd. De Chinese medebezoekers, kregen duidelijk verdere toegang. We wisten niet juist wat de rede was, maar besloten het maar te respecteren. Alleszins was het een unieke ervaring, een tempel ver verscholen achter op een berg: het is wel wat je je voorstelt van het boeddhisme.

Later vonden we dan toch het eerste dorpje. Hier was het wel toeristischer en de moment om te eten (want daarvoor was absoluut geen gelegenheid in de vorige dorpjes die we aangedaan hadden). En zoals vaak is het kleinste en het goedkoopste het lekkerste. Eten met stokjes gaat wel onnoemelijk traag. Ik denk dan ook dat ik al een heel eind afgevallen ben sinds ik hier ben. Deels te wijten waarschijnlijk aan het feit dat ik in het begin 's middags geen honger had door de warmte en jet-lag verschijnselen. Deze eetlust is gelukkig teruggekeerd. Maar het eten gaat zo traag dat de porties die je in werkelijkheid binnen krijgt, echt ondermaats zijn. Ik probeer er op te letten, maar het blijft bedrieglijk.

Naar het tweede dorp reden we weer fout. Nuja, het leek allemaal dichter op de kaart dan het in werkelijkheid was en we dachten dus dat we al veel te ver waren en de afslag gemist. Wederom stond er ons een mooie verrassing te wachten: een hele grote grasvlakte, zo ver het oog maar kijken kan. We waren heen gefietst langs een eenrichtingsweg, die door bomen gescheiden was van de andere richting. Toen we dus besloten rechtsomkeer te maken, kwam deze vlakte ineens te voorschijn. Hierop veranderde ons plan en besloten we over de vlakte te gaan fietsen. Adembenemend. De vlakte was namelijk omringd door hoge bergen en op sommige toppen lag er zelfs sneeuw. Later besloten we dan toch nog op zoek te gaan naar het tweede dorpje. Dit was al een pak minder toeristisch dan het eerste. Ze verkochten nog wel ongeveer dezelfde voorwerpen, maar hier zagen zelfs de souvenirs er nogal vuil uit. Het normale leven was zichtbaar door het toerisme heen. Ook ontmoetten we dokter Ho. Een befaamde kruidendokter hier in China en ook verder in de wereld. Natuurlijk was hij wel enthousiast dat ik geneeskunde studeer, dat heeft hij namelijk ook ooit gedaan. Zeer vriendelijke man die ons in het Nederlands artikels over zichzelf liet lezen en ons thee serveerde. We mochten ook een kijkje nemen in zijn kruidenkamer, echt zot wat daar bijeen stond. En natuurlijk kregen we nog een zakje Health tea mee voor thuis en niet vergeten een bewijsje voor de douane om dit poeder mee te kunnen nemen. En hiervoor hadden we in principe niets hoeven te betalen, maar omdat het een vriendelijk man was en we ons daar toch geruime tijd goed geamuseerd hadden, gaven we hem een donatie, waarmee hij dan naar eigen zeggen arme patiënten kon genezen. Achja en anders was het gewoon een sponsoring voor zijn dagelijkse leven. Nog een pittig detail, deze kranige man was ondertussen al 86 geworden. Dus hoewel ik wat wantrouwig sta tegenover de geneeskundige krachten der kruiden, zouden ze misschien toch wel enig nut kunnen hebben.

Gisteren was trouwens mijn mail ineens weg. Hij ging dus ook over dag 10 zoals jullie waarschijnlijk wel opgemerkt hadden. Toen Anouck en ik gisteren op een terrasje zaten te eten, kwam er een man met een gitaar en een versterker aan de andere kant van het beekje staan en begon liedjes te zingen. Toen ze onze bestelling opnamen, meldde het meisje dat de mannen naast ons aan tafel een liedje aan ons wouden opdragen. Allez dan... Dus kwam de man over het brugje heen naar het terras en begon liedjes te zingen aan onze tafel. Daarna kwam een van de mannen met twee glazen en een fles drank naar ons toe om te toosten. Maar nu vonden we het wel welletjes. Dus gingen we er niet op in. De man is wel 5 minuten aan onze tafel blijven staan met geheven glas. Maar hard als we zijn, lieten we hem staan. Ik vrees een beetje dat we zijn eer gekrenkt hebben, want normaal mag je niet weigeren van oudere mensen in China. Maar ze waren al behoorlijk in de wind en we wouden rustig van ons eten genieten, dus zo ging het. Na 3 liedjes vertrok de man naar een andere tafel. Jawel, nadat er hem (door een van die mannen aan de tafel naast ons) 100 Y werd betaald. Ik kan zeggen dat wij hier elke 100 Y die niet naar toegangstickets en hotelkamers gaat eens omdraaien. Best veel geld dus. Daarna heeft de man die ons wou trakteren zich nog 10 minuten bezig gehouden een filmpje van ons te maken. Chinezen zijn toch maar rare snuiters.

Zoen!

Dag 9 + 10: Xi'an + Lijiang (08/07/09-09/07/09)

2009-10-06T23:21:00.007+02:00

08/07/09

China glijdt voorbij. Nu we al enkele steden op ons lijstje kunnen schrappen en ons al enkele keren succesvol verplaatst hebben, begint de reis vorm te krijgen. Het vele en vaak snel verplaatsen, maakt wel dat je een plek niet echt leert kennen, maar deze alleen een bezoekje brengt. We ontdekken de schatten van China, maar overzien een deel van de realiteit. Daarom is het soms leuk om even te verdwalen en de echte chinees te ontmoeten.

Maar wie is die echte chinees? Toen we gisteren, op weg naar de supermarkt, over een plein liepen, zat dit vol met jonge chinezen: eind middelbare school of unif, allen hip gekleed en schijnbaar zorgeloos pratend, lachend, spottend net zoals onze jongeren van die leeftijd. Maar is dit China? Laten we het even hebben over deze universiteitsstudenten: niet iedereen loopt er zo hip bij. Dan denk ik aan de jonge meisjes in de toeristische kraampjes, die ons in hakkelig Engels aanspreken: dit zijn ook unif studenten, maar duidelijk een andere soort. Ze hebben geen coole haarsnit, ze dragen geen kleding 'zoals in het westen', ... maar ze werken hard, aan een ongetwijfeld armzalig loontje, om hun studies te betalen. En dan heb je nog die jongeren, die met plastieken en jutte zakken de trein nemen op weg naar huis in hun vuile modelloze kleren, stinkend naar het zweet en de onhygiëne. Ze zijn op weg om hun zwaar verdiende centen met thuis te delen.

Het is moeilijk in te schatten wie die echte Chinees nu is. Tot slot zijn wie we zien vaak stadsmensen. Maar dat wat goed lijkt, is duidelijk een minderheid. En ik denk dat dat wat geldt voor alles in China.

Vandaag stonden we nog eens vroeg op om ons naar de moslimwijk te begeven. Sinds eeuwen wonen in Xi'an namelijk handeldrijvende moslims. Bij deze moslims moet je je geen gezichtjes zoals onze Marokkaanse gemeenschap voorstellen. Al bij al zien ze er erg chinees uit. Wel is hun klederdracht sterk gelijkend op wat wij als moslim herkennen. De hoofddoeken die bij ons soms vragen doen oprijzen, maken ook hier het straatbeeld. De moskee was erg mooi. Tegen alle verwachtingen in veel rustgevender dan de meeste andere gebouwen die we tot nu toe gezien hebben: soberdere kleuren, meer groen en evenwichtige composities. Ik denk wel dat het de enige plaats is waar de draak een rol speelt in de moslim cultuur. :- ) Je moet je namelijk geen minaret of moskee voorstellen, zoals deze in het midden oosten zijn, maar wel een Chinese tempel, die een net iets andere vorm heeft. Binnen waren er wel typische Arabische elementen aanwezig. Ook waren er lessen aan de gang: jongens en meisjes gescheiden natuurlijk. De betekenis hiervan was moeilijk te plaatsen. Maar het zag er naar uit dat er hier effectief moslimonderwijs gegeven wordt.

Dat chinezen kunnen onderhandelen, konden we nogmaals aan de lijve ondervinden. We gingen de luchthavenbus nemen (jaja, naar de luchthaven). Deze luxueuze reisbussen met airco kosten altijd nogal veel, waarschijnlijk doordat ze enkel gebruikt worden door toeristen. We vroegen dus of er nog plaats was voor 4 personen. Maar de bus bleek vol en we zouden moeten wachten op de volgende. Natuurlijk hadden enkele omringende taxichauffeurs dit gezien en na even rekenen gaven ze ons een 'lift'. Want 4 * 25 Y, daarvoor wouden ze wel eens naar de luchthaven rijden. Gezien de prijs hetzelfde bleef en we er sneller zouden zijn, gingen we erop in.
Jaja, als ze geld ruiken, zijn ze er snel bij. Wij proberen dan ook te ruiken wat de werkelijke prijzen zijn, maar ze laten niet altijd even gemakkelijk in hun kaarten kijken. We spelen dus toneeltjes en spreken op voorhand af wat we willen geven en hoe we het aanpakken om het afzetten te beperken.

09/07/09

Vandaag nog eens uitgeslapen, want het reizen put ons wel uit. Daarna rond gekuierd in Lijiang. Dit is een dorpje van een minderheidsgroep. Dit houdt in dat ze zonnehoedjes dragen, alles vervoeren met open manden op hun rug (zelfs kippen) of met van die weegschalen in hun nek en wat andere trekken hebben dan de gemiddelde Chinees. Het is hier een beetje zoals Pingyao: het stadje is bewaard gebleven, op de gelijkvloers zijn er souvenirshops en je ziet niets anders dan toeristen. Dit maakt echter niet dat het minder mooi en interessant is. Het is hier werkelijk prachtig. Het doet een beetje Venetiaans aan, want langs de straten zijn er beekjes. Overal hangen lampionnetjes en door het reliëf en de trapjes zijn er geen gevaarlijke fietsers meer. Wat me hier vooral opvalt is dat er veel aan handarbeid gedaan wordt: sjaals, zilver, hout- en lederbewerking, ... En dat alles wordt dan natuurlijk gekocht. Verder leven de mensen hier nog meer op straat. 's Ochtends doen de mensen hier hun was in een teiltje op straat. Kleine kinderen zitten te spelen in de winkel. Een man zit achteraan tv te kijken. De sfeer is hier ronduit super.

Vanavond nog op een mooi terras (verlicht met lampionnetjes natuurlijk) gegeten. Daarna nog wat door de straatjes gekuierd en van de sfeer genoten. Bij avond zetten ze hier een soort van lelies met kaarsjes in op de beekjes, die dan met de stroom meegevoerd worden. Echt super mooi om zien! De mensen komen ook massaal op straat en wat overdag nog rustige cafe's en restaurantjes waren, zijn nu discotheken en karaokebars geworden. Het toerisme hier doet me wat denken aan de zee.

Ook is het hier voor het eerst niet onmogelijk warm en dat maakt alles wel een pak aangenamer. Morgen gaan we met de fiets naar enkele naburige dorpjes. Alleen hopen dat het niet regent.

Zoen!

Dag 7 + 8: Pingyao + Xi'an (06/07/09 - 07/07/09)

2009-10-03T15:06:00.004+02:00

Ik begin hier stilletjes aan aan China te wennen. Dat merk ik aan het aantal dingen die ik jullie wil vertellen. Een deel van de dingen die ik om me zie, beginnen stilletjes aan zo gewoon te worden dat ik ze nog amper opmerk.

Gisteren hebben we het nog wat rustig aan gedaan. We wouden nog een huis gaan bezoeken, maar gezien chinezen wel begrepen hebben, hoe ze munt moeten slaan uit het toerisme, moesten we 1 ticket kopen voor alle sites van de stad, als we deze ene wouden zien. Zo een ticket is dan wel 3 dagen geldig, naar dat was niet zo nuttig. Dus kuierden we wederom rond en kochten nog wat souvenirs. Na een tweede keer kleedjes geprobeerd te hebben, besloot ik dat er niets anders op zat dan mijn plan te wijzigen naar een T-shirtje. Bij deze heb ik een chinees T-shirtje en vraag ik me af waarom ik zo veel moeite deed om op gewicht besparen bij het pakken van mijn rugzak, gezien hier langzaam maar zeker allerlei coole aandenkens van China in komen en we nog niet eens zo lang weg zijn.

Daarna besloten we nog wat in ons hostel rond te hangen. De gezellige living, de sfeervolle bar en de prachtige courtyards, lenen zich daar fantastisch toe. En een middagmaal noodles zou me wel smaken, het was namelijk al 2 uur in de namiddag. Maar chinezen en service, dat is nog een verhaal apart. Als we ontbijt bestellen met spek en eieren moeten we daar minstens een half uur op wachten. Eten komt nooit tegelijk, noch als je meerdere plats bestelt voor de groep, nog als ieder een bord heeft. En "I'm sorry, have no" horen we meer dan eens. En neen, meestal niet wanneer de bestelling opgenomen wordt, maar vaak een hele poos later. Zo wou het dan ook dat ik na 3 kwartier te wachten op mijn noodles te horen kreeg: "sorry, no noodles". Ik heb het chineesje weg gebliksemd. En wie mij kent en chineesjes kent, weet dat ze het waarschijnlijk nooit meer zal doen. Tot zover mijn bijdrage aan de vooruitgang van China.

We hebben de nachttrein naar Xi'an genomen. Deze keer moesten we pas om kwart na 11 opstappen, wat zeker voor hier erg laat is. De lichten waren al uit en de chinezen keken vies toen ik me met men koplamp in de trein installeerde. (doorgaans zijn ze trouwens heel vriendelijk. Toen we op het perron kwamen, wouden de controleurs spontaan ons kaartje zien, zelfs voor de trein er was, om te zien of we wel juist stonden. En dan loop je verder naar de volgende en die doet weer hetzelfde) Soit, stiekem had ik wel een beetje schrik van deze vies kijkende chinezen in het donker. Daarom ging ik maar braaf met mijn hoofd richting mijn bagage liggen. 's Ochtends bleken het een hoop vriendelijke, jonge mannen te zijn en een vrouw met een baby'tje. Deze konden de avond ervoor gewoon niet slapen van de warmte, gezien het een trein zonder airco was. Wat zijn wij westerlingen toch angsthaasjes, terwijl zij gewoon nieuwsgierig toekeken.

Vandaag zijn we naar het terracottaleger geweest. Iets totaal anders en echt wel impressionant. Beelden die meer dan 22 eeuwen oud zijn en die 30 jaar geleden per toeval ontdekt werden. 6000 levensgrote soldaten in steen: grote, kleine, dikke, dunnen, met snor en knot, ... Stuk voor stuk verschillend. Het persoonlijke leger van de koning. En vooral hun grootte en hun ouderdom maakten alles zo indrukwekkend. Verder is het hier behoorlijk zweten deze dagen. Morgen duiken we gelukkig per vliegtuig het regenklimaat in.

En nog een weetje: Kleine kindjes (tot een jaar of 3 denk ik) hebben 4 gaten in hun broekjes: 2 voor de beentjes, 1 voor hun midden en jawel: 1 voor de poep. Blijkbaar is dat hun oplossing voor de te dure pampers. Met het gat in hun broek, kunnen de kindjes hun behoefte gewoon op straat doen, of op mama's schoot? Ik snap het concept niet helemaal, want ook mama‘s die hun kindjes op schoot hebben, hebben een kindje met een open broek. En meisjes met een rokje, hebben beslist geen onderbroek aan.

Ohja en nog even dit: toen we gisteren naar het station gingen, kwam een driewielertaxi ons halen (zoals in een van de vorige mails beschreven). Gezien er behalve ons 4 ook nog 2 andere mensen met nog een hele hoop meer bagage mee moesten, besloten Anouck en ik ons hoffelijk achteraan in het wagentje te zetten met onze rugzakken, zodat de rest vooraan kon met zijn bagage. Dat hadden we dan even buiten het wagentje gerekend. Ineens kantelde het om zijn twee wielen en botste het met de achterkant tegen de grond. Even schrikken en vooral veel lawaai. Ineens stonden er wel 20 chinezen rond ons, behoorlijk aan het lachen natuurlijk. Net zoals wij trouwens, want meer dan ff verschieten gebeurde er niet, de auto werd snel weer gekanteld en de bagage van de andere vooraan gestockeerd, zodat alles in evenwicht zat. Aan het station zijn we strategisch uitgestapt. China. :-)

Zoen!

Dag 6: Pingyao (05/07/09)

2009-10-03T00:07:00.006+02:00

Na Beijing hadden we het wel even gezien wat gebouwen, tempels en woningen betrof. Ze zijn mooi, maar de gelijkenissen zijn groot. Daarom besloten we wat doelloos rond te kuieren in het stadje. Af en toe gingen we van het rechte pad en sloegen een verlaten (niet toeristisch) steegje in. Pingyao is (althans binnen de stadsmuren) helemaal bewaard gebleven. De toeristische straatjes zijn mooi opgeknapt en bij gewerkt. Wanneer je echter een straatje inslaat, slaat meteen de verloedering toe. De kleurrijke straten vol lampionnetjes maken plaats voor een grauwe grijste. Hier en daar een donkere winkel en een eenzame chinees in een courtyard verraden dat hier nog mensen wonen. De illusie van de toeristische winkelstraatjes is in een klap weg. Heel af en toe kunnen gekleurde (maar weliswaar vervaagde) vlaggetjes of een man met fruit het straatbeeld opfleuren. De echte chinees leeft hier en niet in het sprookjesdorp. In het sprookjesdorp hielden we ons bezig met het kopen van souvenirs. De vraag blijft natuurlijk altijd of je afgezet wordt. De helft krijgen we er altijd af. Veel meer is eerder moeilijk. Maar we maken ons geen illusies, waarschijnlijk worden we afgezet. En ze kijken wel eens vies als we dan met groot geld betalen (zo van: we hadden meer kunnen krijgen). Maar de bankautomaat geeft nu eenmaal niets anders. Dat 100Y (= 10 euro) voor hen veel is, merk je aan de verbijsterde blikken en de vragende gezichten "is dit wel echt". Maar ik gok dat geld uit de automaat wel te vertrouwen is.

's Avonds werden de straten verlicht met lampionnetjes, zeer sfeervol. En wanneer het toerisme wegtrekt, verzamelen de chinezen zich per familie op straat om samen te eten. 's Avonds kijken we wat meer uit waar we lopen. Zo meden we de grijze straatjes, naar zelfs in de meer afgelegen delen is er totaal geen dreiging te voelen. We moeten het risico niet opzoeken, maar ik denk zelfs dat het hier nihil is.

Pingyao is een stuk vuiler dan Beijing. Niet alleen de straten van de chinezen, maar ook alles wat toeristisch is. De straten zijn vuil (gisteren zagen we hier aan de overkant gewoon een chineesje uit de deur van het restaurant op straat plassen. Het mocht dan wel een kindje zijn, maar dan nog), de hoekjes en het meubilair zijn vuiler, het servies is vuiler. Het doet me ergens denken aan het huis van een oud vrouwtje, waar alles wat vuil is door enerzijds de ouderdom van het huis en de spullen, anderzijds door een gebrek aan onderhoud. Maar ergens maakt dat China niet minder mooi, misschien iets armoediger, maar dat is het dan ook.

Verder praten ze hier al een pak minder Engels dan in Beijing. De 'hoe en wat Chinees' (een vertaalboekje met zinnetjes) werd dan ook voor het eerst gebruikt en we konden er succesvol een treinticket mee boeken. We waren trots op onszelf (vooral dan op Nele) en op deze succesvolle buit. Want het meisje van het hotel deed alsof het ons niet zou lukken. Ze trekken hier namelijk chinezen voor. Maar toch.

We verblijven we hier in heel westerse hostels (iets dat we op voorhand niet echt wisten, maar blijkbaar zijn ook een groot deel van de door ons gekozen hostels gelinkt). Er logeren enkel westerlingen, de kaart is westers, overal internet aanwezig, tv ter entertainment en 'onze' drankjes achter de bar. Soms is het jammer, anderzijds maakt het alles wel comfortabeler. Zo hebben we bv. nog niet op een franse wc moeten gaan en is er steeds airco en een douche aanwezig.

Tot slot nog een weetje: we worden hier constant aangestaard. Ja enerzijds omdat we westerlingen zijn. Maar anderzijds precies ook omdat ze ons naakt vinden. De korte shorten blijken nog te gaan en momenteel heb ik een bloesje aan met een vrij gesloten rug en geen diepe decolleté en bandjes, dat gaat ook. Maar spaghettibandjesbloesjes met decolletés, zijn hier duidelijk niet gebruikelijk. Je voelt dan zo de ogen van de mannen over je lichaam glijden. En een streepje blote buik wordt ook aangestaard. De chineesjes zijn effectief veel meer aangekleed en hebben zelfs zelden ontblootte schouders, desondanks het warme weer.
Er zijn natuurlijk ook nog de chineesjes die op de foto willen met ons. Grappig, maar meestal laten we ze wel doen. Niet dat we iets tegen hen gezegd hebben ofzo. Maar ze spreken ons gewoon aan op straat en geven aan dat ze een foto met ons willen. Achja, zo zullen ook wij niet vergeten worden in China.

Zoen!

Dag 5 + 6: Beijing + Pingyao (04/07/09-05/07/09)

2009-09-30T22:32:00.008+02:00

Onze laatste dag in Beijing zouden we spenderen aan de verboden stad. Toen we daar met de metro aankwamen, beseften we ineens wat "zaterdag" betekent in China: chinees toerisme. Een enorme massa chinezen, allen met parasol tegen de zon (bleek zijn is duidelijk een must). Voor een keer, werden wij westerlingen niet lastiggevallen door allerhande leurders, maar wel de chinezen zelf. Misschien omdat we wat verloren liepen in de massa. Om binnen te geraken was het drummen geblazen. Chinezen drummen namelijk altijd en houden ook erg van voorsteken. Beleefdheidsregels en beleefdheidsafstanden slaan we hier dus in de wind en als echte chineesjes drummen we mee.

Nele en ik besloten dezen keer een audioguide te nemen, om beter te begrijpen wat we zagen. U kent het wel: zo een ding waar je het nummertje op ingeeft van de plaats waar je je bevindt. Of niet? China is een vreemd land: in sommige dingen zijn ze zo veel voor op ons, in anderen zo veel achter. De audioguide werkte met een soort van gps systeem ofzo. Anyway: het toestelletje wist zelf waar het zich bevond en begon zo automatisch het betreffende stukje tekst af te spelen. Op het toestel stond een plannetje van de stad, waarop dan het lichtje pinkte van de plaats waar je je bevond. Technologie!

De verboden stad had heel wat meer in zijn mars dan dat we dachten. Heb ik al verteld dat het een half uur wandelen is langs de muur in de lengte? Iedereen kent wel het ceremonie plein (foto hierboven). Maar voor dat plein liggen nog tal van andere pleinen, ernaast residenties van vroeger. Erachter nog een hele resem van privé vertrekken (enerzijds voor de keizer en de keizerin, maar ook paleizen voor de andere vrouwen van de keizer en voor de moeder van de keizer en de vrouwen van zijn vader. Tot slot ook een tuin met prachtige paviljoenen). Voor wie Versaille gezien heeft: het is zeker de vergelijking waard, iets minder groen, iets meer gebouwen, maar dan wel te midden van de stad.

Het volgende avontuur betrof onze eerste nachttrein. Best wel spannend, want je weet van weinig. We waren dan ook meer dan op tijd in het station. Met het treinnummer (zowat het enige leesbare op het treinkaartje, naast de wagonnummer en de rijnummer van de bedden) konden we vinden in welke zaal je kon wachten op de trein. Een immense zaal vol chinezen (soms voel ik me wat verloren als je echt niets anders dan chinezen ziet en als we een westerling zien, doen we al net zoals de chinezen zelf, de anderen erop wijzen). Allen met een reisdoel, dat wij moeilijk kunnen inschatten. Er waren 2 soorten van gates, hierboven verscheen de trein nummer en het uur, samen met nog andere, voor ons onleesbare, info. Voor deze gate zaten 100den chinezen te wachten tot hun trein vertrok, zelfs anderhalf uur op voorhand. Toen de nummer van onze trein boven de andere gate verscheen, besloten we maar snel in de rij te gaan zitten. Gezien we dus ook nog lang moesten wachten, speelden de anderen een spelletje. Al gauw stond er een hele kring chinezen rond ons te kijken om te zien wat voor spel er gespeeld werd. We waren een ware attractie. Maar ik denk niet dat ze er veel van begrepen. Ikzelf begrijp het spel (iets met monsters verslaan) amper. Wel stelde ik voor om wat geld op het spel te gooien, alsof ik aan het gokken was. Dat zien we hier namelijk continu op straat. Maar we hebben het maar gelaten.

3 kwartier voor de trein vertrekt gaat de gate open. (hier kan je door tot 5 minuten voor het vertrek, daarna wordt niemand meer tot het perron toegelaten) We stonden mooi vooraan, maar drummen was toch wel aangewezen. Eigenlijk alleen maar om de rede dat anders half China ons voorbij zou steken. Op welk spoor we moesten zijn wisten we niet, dus we volgende braaf enkele chinezen, die jawel naar de trein liepen. Geen probleem, want chinezen zijn niet zo erg snel. Wanneer we wandelen, steken we ze allemaal voorbij. Eens de wagon gevonden, hingen we onze bagage vast aan de poot van het bed en namen we alvast een van de gangstoeltjes in beslag. Het leek handig, maar chinezen zijn nogal onrustige mensen, die continu passeren, waardoor we steeds weer onze benen moesten verplaatsen om niet in hun weg te zitten.

De trein viel goed mee, zelfs de bovenste bedden die iedereen ons zo afgeraden had. Ook eens gepraat met een chinees meisje. Ze kwam terug na 2 jaar Amerika om haar ouders te bezoeken, dus haar Engels was meer dan behoorlijk. Het was wel eens fijn om met iemand van hier te praten. Natuurlijk is ze al een beetje verwesterd nu. Maar om de beurt stelden we vragen over elkaars cultuur, klimaat, gebruiken, ... Rond half 10 ging de helft van de lichten uit, niet veel later de andere helft. Eigenlijk best nog wel goed geslapen. Om 6 in de ochtend waren helaas alle chinezen al weer wakker en schelde de radio luid door de trein. Rochelen op de treinvloer doen ze trouwens niet, ze hebben er speciale rochelbakjes voor. En jawel, ze gebruiken ze. Verder is er 2 man personeel per wagon (ja u leest het goed: wagon!) en natuurlijk nog wat mensen die met eetkarretjes rondgaan. Wij hielden het echter op (voor hun waarschijnlijk peperdure) koekjes en weinig drinken om niet naar het toilet te moeten. Het meisje vertelde me ook dat je in het wc-tje je tanden kon poetsen 's ochtends. Ik moest moeite doen om niet met men ogen te draaien en besloot dat dat wel zou kunnen wachten tot op het perron.

Pingyao is totaal anders dan Beijing. We hebben het gevoel dat we in China terechtgekomen zijn. Het is allemaal wat armoediger en vervallener. De mensen kijken nog viezer, maar de sfeer is er wel. Amper auto's, veel fietsen en elektrisch gestuurde open wagentjes en soms zelfs hier en daar een ezel. We werden afgehaald door de mensen van het hostel met zo een soort elektrisch wagentje. Alle bagage goed vasthouden was de boodschap, want zonder veel aarzelen reed hij door de straatjes. Bij zo een wagentje moet je je een bromfiets voorstellen, waarachter een wagentje hangt met 2 bankjes dat overdekt is met een luifel, maar verder open.
Het hostel valt reuze mee. Veel meer chinees dan dat in Beijing. We betalen hier slechts 12 Y, wat betekent 1,2 euro, jawel voor ons 4 samen. Maar na een ontbijt van geen 2 euro per persoon verorberd te hebben, was de uitbater van het hostel ook tevreden. Nuja, uitbater. In dit hostel werken 14 mensen. Je kan nergens gaan zonder iemand van het personeel te zien. Verder is het zo een typisch Chinese woning met binnentuinen en lampionnetjes. Jammer dat ik geen foto kan tonen, maar ook hier is er zelfs geen USB beschikbaar, dus kan ik het niet proberen.(nu thuis gaat dat wel, zie onder) Momenteel chillen we wat, na het toch wel drukken Beijing. Tussen de beschutte muren van ons hostel, genieten we van het eerste stukje echt China.

Tot slot nog een kleine anekdote: enkele dagen geleden gingen we Chinese kleedjes passen. Ik wil namelijk graag zo een typisch zijden chinees kleedje. Chineesjes zijn fijn, dus het zou me wel passen dacht ik. Maar ik had duidelijk iets over het hoofd gezien. De small geraakte net tot aan mijn heupen, maar was onmogelijk over mijn bekken te krijgen. Een medium dan maar? Dat ging al iets beter, haar helaas ging het nog steeds niet over mijn ronde vormen. Conclusie van het verhaal: ofwel hebben chinezen geen poep ofwel wij westerlingen heel veel poep, maar ik zo'n kleedje geraak ik niet in. Het meisje op de trein raadde me aan er gewoon een te laten maken. Dat kost hier blijkbaar maar 50 euro en past me dan perfect. Ik neem het in overweging, hoewel ik vrees dat 50 euro geen westerlingen prijs zal zijn. Desondanks we ondertussen al wel iets betere afdingers geworden zijn.

Zoen!

Dag 3+4: Beijing (02/07/09-03/07/09)

2009-09-27T01:00:00.006+02:00

Gisteren zijn we naar de tempel van de hemel geweest. Vroeg opstaan was de boodschap om de chinezen aan hun ochtendgymnastiek te zien doen. Maar helaas, blijkbaar zijn we geen goede opstaners (en ik denk dat het deze keer niet meer jet-lag gerelateerd was). Iets later dan verwacht, kwamen we dan toch ter plaatsen. De tempel van de hemel is gelegen in een park van 270 hectaren. In dit park komen elke ochtend tal van chinezen samen om te dansen, een raar soort badminton te spelen, met balletjes en racketjes te dansen, te shotten tegen pluimpjes en last but not least om aan tai-chi te doen. Dit is een gevechtssport maar dan in het traag. De filosofie erachter is dat wanneer je dingen die normaal onder stress gebeuren ook beheerst kan doen, je kalm kan blijven in alle omstandigheden.

Leuk om te zien. Maar het leukste blijven toch de rand details: Zo vinden chinezen de grond absoluut vies (geen wonder als je weet dat menig chinees hier wel eens luidruchtig op durft te rochelen) en zitten daarom altijd op lage krukjes of krantenpapier (zo ook de mensen aan het station waar ik het gisteren over had) en leggen ze hun spullen tijdens het sporten op een deken dat op de grond ligt.

Ook hebben ze allen een soort van drinkbus mee met een geel kleurig drankje en rare sliertige dingen op de bodem die me doen denken aan wormen (maar ik heb het nog niet van dicht bij kunnen bestuderen om hier zeker van te zijn, maar blijkbaar is het wel lekker, want ze drinken het allemaal). Verder hadden ze ook nog allen een uitklapbaar zwaard mee voor de tai-chi. Heel grappig om te zien: ze lassen een pauze in en ineens haalt iedereen zwaarden boven. We begrepen niet vanwaar ze kwamen, want we hadden ze dus niet zien liggen. Maar toen kwam de aap uit de mouw. Blijkbaar zijn ze uitklapbaar.

In de namiddag trokken we naar een ander park om wat te chillen. Dat we afstanden op de kaart "wel even zullen wandelen" daar maken we ons al lang geen illusies meer over. Beijing is namelijk immens en voor 2 cm op de kaart ben je rap een half uur onderweg. Zelfs met de metro doen we er vaak een half uur over tussen 2 punten die helemaal niet ver lijken. Maar we waagden er ons nog eens op en op een half uurtje waren we aan het park. Hier hebben de anderen wat tegen een pluimpje geshot (zoals we die ochtend gezien hadden en natuurlijk konden kopen na wat afdingen), terwijl ik het woord chillen ter harte nam.

Smog is hier trouwens een ongezien begrip. Toen we de eerste dag uit de bus stapten, voelde we wel iets zurig in de keel, maar gewenning of gewoon toevallig de grootste, smoggerigste weg van Beijing, ik heb er alleszins geen last meer van. En in tegenstelling tot de voorspelde grijze mist, is de hemel meestal helemaal open.

's Avonds besloten we na onze fijne ervaring van de dag ervoor, terug willekeurig ergens binnen te stappen om te eten. Deze keer iets vlak bij het hostel (omwille van de immense afstanden) en ook deze keer was het geen misse keuze. Het eten was een stuk minder pikant en dat wisten onze westerse mondjes wel te waarderen. Deze keer namen we ook maar 2 schotels en dat was een pak beter. Heel raar trouwens, maar ze blijven bij je staan wanneer je je keuze maakt. Hier hebben we nog geluk en is het met prentjes, maar ik gok dat dat de komende dagen wel zal verdwijnen. Verder valt tofoe niet te eten met stokjes.

Vandaag was het weer vroeg opstaan geblazen, want we gingen naar de grote muur. Deze keer stonden we wel op tijd op, om onze bus richting de muur te halen. Maar onze inspanning ten spijt, kwamen we aan het station aan (per metro) en waren er 4 uitgangen om tussen te kiezen. Een onmogelijke zaak dus, want zo'n dingen zetten ze dus niet op hun pijlen en er zijn echt overal bushaltes. Toen we de plek van de reisbussen gevonden hadden, konden we eindelijk vertrekken. Weliswaar niet met de verhoopte rechtstreekse bus. Na amper een uur werd ons gemeld dat we de bus moesten verlaten, in tegenstelling wat in de gids stond. Maarja, ze zouden het wel weten zeker. Buiten stonden wat mannen, die aanboden ons voor 11 euro per persoon heen en terug naar de muur te brengen (85 km verderop, dus niet te duur, hoewel ik nog steeds niet weet of we niet wat in het zak gezet zijn, gezien als er maar 2 toeristen waren hij er ook wel mee naar de muur gereden was). Soit, het leek allemaal een beetje louche, maar na onze 2de gids gecheckt te hebben (die deze reiswijze bevestigde), besloten we dan toch mee te gaan. Zorgen om niets blijkbaar, want afgezien van de misschien iets wat afwijkende rijstijl, verliep alles heel vlot. Achja het kan geen kwaad om wat op onze hoede te zijn natuurlijk. Verder was het een leuke trip, gezien we voor het eerst in contact kwamen met het leven buiten Beijing en dat toch nog wel een eindje meer Chinees is.

De muur zelf was impressionant, maar onmogelijk heet. Hij kent namelijk een hele hoop hellinkjes en heel steile trappen. Het duurde niet lang voor we allen nat in het zweet stonden en onmogelijk hard hijgden. Gelukkig stond er aan elke wachttoren (er waren er zo 32 op onze trip van 10km) plaatselijke boeren om ons ijswater te verkopen. Persoonlijk had ik een beetje schrik dat het hervulde flesjes waren en had daarom mijn eigen water mee genomen. De anderen tilden minder zwaar aan dit gevaar. De toekomst zal uitwijzen wie gelijk had.

Nu zijn we terug op het hotel en chillen opnieuw. Straks gaan we terug naar het restaurant van gisteren (waar we trouwens voor geen 7 euro aten. Als je weet dat er 3 euro aan fruitsap bij zat, jawel voor 4 liter, is dit helemaal niet duur). Morgen vertrekken we naar de volgende stad en hoe het daar zit met internet, weet ik niet. Dus tot de volgende!

Zoen!

Wat is vriendschap?

2009-09-22T21:54:00.002+02:00

Wat is vriendschap? Is het een wederzijdse band, die zich bij elke act aan twee kanten dichter snoert? Is het een weegschaal die perfect in evenwicht is, desondanks het verschil in lading aan weerszijden? Is het een glimlach die uit het niets op mijn lippen verschijnt? Of is het ons sociaal vangnet, opgezet tegen de grote, ruwe wereld daarbuiten?

Het is een vraag die me wel vaker achter volgt. Ben ik te veeleisend en te optimistisch? Is kristalhelder water iets dat alleen maar bestaat in sprookjes? Ben ik te kritisch?

Wat is vriendschap? Soms wou ik dat iemand het voor mij definieerde, zodat ik wist wat de richtlijnen zijn. Zodat ik niet aan mezelf zou moeten twijfelen, elke keer dat ik teleurgesteld ben. Zodat ik maar een check-list zou moeten afgaan om te zien wie mijn echte vrienden zijn.

Maar ik vrees dat vriendschap net die waarde heeft, die je er zelf aan geeft en slechts die verwachtingen moet invullen, die je zelf stelt. Dat je zoveel kan eisen als je zelf geeft. Maar "wie goed doet, goed ontmoet" is misschien ook meer een utopie dan de realiteit.

Inne

Dag 2: Beijing (01/07/09)

2009-08-27T20:23:00.003+02:00

Vandaag hebben we het zomerpaleis bezocht. Toen we vanochtend om 6u30 uit ons bed kropen, voelde ik dan toch enige tekenen van jet-lag. Het leek precies alsof ik midden in de nacht moest opstaan. Ik had daarvoor wel goed geslapen.

Na het engels ontbijt (blijkbaar is het in de hostels niet de gewoonte om chinees ontbijt te serveren), trokken we richting het zomer paleis. Van mening dat het ons ook wel zou lukken en het ons dichter bij China brengt, verkozen we metro en bus boven een taxi. En jawel, na een weliswaar vrij lange rit, kwamen we ter plaatse aan. Bussen zijn, hoe zot ze ook rijden, erg traag: 1 uur over 15 km. Verder is er zowel een persoon aanwezig om te rijden, als een persoon om tickets te verkopen, te roepen als iedereen van de bus gestapt is en te schreeuwen door een raampje naar alle fietsers en voetgangers die in de weg van de bus staan (men mag hier namelijk bij rood licht nog steeds rechts afslaan en als voetganger heb je achter rang). Toen we vanochtend uit ons hotel kwamen, hoorden we trouwens een immens geschreeuw op straat. Het deed me denken aan een soort van betoging, maar dat leek me hier in China weinig waarschijnlijk. En dat was goed gegokt, want het was gewoon markt. Schreeuwen dat die mensen doen! Gelukkig verstaan we er niets van.

Het paleis was prachtig. Nuja, paleis: een groot park met tal van gebouwen, allen typisch chinees: platte daken, draakjes en miniatuurschilderingen die gaan over de natuur en soms de mens in zijn dagdagelijkse bezigheden (thee drinken en in de tuin wandelen) en overal draken. Het was echt immens. Na 3 uur kuieren, besloten we om even uit te rusten en dan langs de enkele overgeslagen gebouwen terug te gaan. Daarin hadden we ons goed miskeken. Er doken nog tal van verrassingen op. In het park stonden alles bijeen 3000 gebouwen, gebouwd op een kunstmatig aangelegde heuvel (met daarnaast het bijhorende meertje).

Moe maar voldaan besloten we na ons geslaagd bezoekje, ons weer te wagen aan iets dat ze iedereen afraden: zelf een treinticket bestellen. Eerst moesten we weliswaar de bus terugnemen. Toen ik plots een metrohalte zag (heel wat haltes voor het einde van de veel te warme bus), besloten we af te stappen. Jammer, maar helaas: we moesten nog 3 maand wachten alvorens we de metro konden nemen. Rare chinezen. Gelukkig vonden we al snel het volgende metrostation, dat wel in gebruik was en kwamen we voor de 2de keer die dag in het echte China terecht: het treinstation. Je kent de beelden wel uit het nieuws van chinezen die omwille van de crisis met al hun hebben en houden aan het station liggen te slapen tot ze een trein kunnen nemen. Blijkbaar is dit hier een continue of is de crisis nog steeds onmogelijk hard, want overal lagen mensen met hun spullen. Op kranten trouwens. Blijkbaar vinden ze de grond maar vies. En aan het station hing een reuze tv om hen te entertainen. Overal trouwens: op de bus en de metro hangen ook tv's. Ook projecteren ze reclame op de muur van de subway terwijl de metro rijdt, precies alsof ze continu input nodig hebben die chinezen.

Tot slot nog willekeurig ergens gaan eten, gezien we het adresje van de gids niet vonden. Erg lekker, maar blijkbaar neem je normaal 1 hoofdschotel per 2 en elk een bijgerecht (rijst of noedels). Met veel eten over, weten we dat nu voor de volgende keer. Nu slapen en morgen weer vroeg op, voor breakfast in het park.

Zoen!